Het is zondag ochtend en we maken een wandeling naar het strand aan de andere kant van het dorp wanneer we vanuit een hutje, dat bestaat uit vier palen bedekt met bladeren, gezang horen. De kerkdienst is net begonnen en Luna staat nieuwsgierig te kijken. Met een vriendelijke glimlach worden we uitgenodigd voor de dienst. Voor we het weten zitten we op een houten bankje en krijgen we een boek met Engelse kerkliederen in onze hand gedrukt. We zingen mee, in een groep van 30, voornamelijk vrouwen en kinderen. Gegiegel voor en achter ons, kinderen lopen heen en weer, blazen kauwgomballen en tekenen poppetjes in het liederen boek. De sfeer is gemoedelijk. Luna krijgt een jonge kitten op haar schoot en vermaakt zich daar de rest van de dienst mee, net als de andere kinderen die het poesje telkens weer naar Luna terugbrengen wanneer die weg springt. De dienst wordt afgesloten met de doop van het jongste dorpslid, de 2 weken oude Jozef.

We kletsen nog even na met de dominee en zijn vrouw terwijl Luna en de anderen kinderen om ons heen rennen en spelen. Er hangt een schommel en van bamboe ‘rietjes’ en een blikje zeepzop maken ze een bellenblaas. Dan vervolgen we onze weg naar een prachtig wit strand met helder blauw water, in de verte brekende golven op het rif.

In de middag gaan we nog een keertje terug met handelswaar, oude kleren van Luna + zakken rijst ruilen we voor een tas vol groentes. En de dominee maken we blij met een oude tablet voor zijn dochter, die studeert in de hoofdstad Port Vila. Hij weet niet hoe hij ons moet bedanken en we krijgen van alles aangeboden. Dan komt ‘oma’ aangelopen met een zelfgemaakte rok van palmbladeren, geverft in felle kleuren. Het is de kleding die gedragen wordt tijdens speciale feesten in het dorp. Luna wordt aangekleed en draait trots een pirouette. De mensen zijn hier zo lief en dankbaar, daar kunnen wij westerlingen heel wat van leren.

Met een straf tegen windje roeien we in de vroege ochtend naar het strand. De school begint en Luna mag een ochtendje mee. Aan de rand verscholen staat het lokaaltje voor de allerkleinste. Iniminie lesbankjes, een muur verierd met tekeningen van het ABC en een slinger met knutselwerkjes. De juf is blij dat we er zijn, ze draait een dubbele klas omdat ze moet bijspringen bij een oudere groep. De kleintjes worden in het lokaaltje bij ons achter gelaten. Thomson en Junior van vier kijken ons verlegen aan. Luna breekt het ijs, geeft ze twee van haar boekjes en helpt met het maken van puzzeltjes. Ze zijn de enige twee vandaag in de klas. Op deze leeftijd zijn ze nog niet leerplichtig en als ze geen zin in school hebben blijven ze thuis.

Terwijl de twee mannen niet weg te slaan zijn bij de boekjes en puzzels, tekent luna met krijtjes op houten schoolbordjes, helpt weer even met de puzzel en bouwt een toren van blokken hout. Na een uur nemen we ze mee naar buiten en spelen ze op de schommel en in de zandbak. Juf Myriam komt aangelopen, pauze tijd! Uit hippe spiderman rugtasjes komen broodtrommeltjes tevoorschijn. Keurig wassen ze hun handen in een bakje water en gaan samen op een mat in het gras zitten. Luna deelt haar zelfgemaakte noten/dadelrepen voor een lepel rijst en een gevuld blad met zoete aardappel. Niet alleen voor de peuters is het pauze tijd maar de hele school loopt leeg en binnen vijf minuten worden we omringt door nieuwsgierige kinderen.

We sluiten de ochtend af, Luna neemt een duik in het water en valt na de lunch als een blok in slaap

Na een kleine week in Port Resolution is het tijd om weer verder te varen. In de vroege ochtend gaan we anker op en zeilen naar het volgende eiland, Erromango. Wat gaan we dit plekje en deze ontzettend lieve mensen missen.

Kaboem! Wat was dat!? Het is 6 uur in de ochtend en we raken met de kiel een koraal bommie. Met een slaperig hoofd halen we het anker op en varen versuft de baai uit. Het is slechts 250 mijl naar Vanuatu dus zo vroeg vertrekken is nergens voor nodig. We sukkelen rustig op het fokje, ontbijten samen en komen rond lunch tijd een mooi anker baaitje tegen, houden een siesta samen met Luna en dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Wanneer we het grootzeil gehesen hebben zien we de Selya varen, we zetten de achtervolging in. Wanneer we achter het eiland vandaan komen zien we daar een enorm zwarte lucht hangen, regen en wind. We bereiden ons voor op het ergste, maar een enkele druppel en max 30 knopen wind is ons cadeau.

Rond zonsondergang varen we het beschutte rif van Nieuw Caledonië uit en racen de nacht in. Met dubbel rif en uitgeboomde genua lopen we ruim 6 knopen en voor we het weten zijn de twee nachtjes voorbij en hebben we alweer land in zicht. De wind is inmiddels zoek en we motoren de laatste 8 mijl naar Port Resolution op het eiland Tanna, met zijn troef mount Yasur duidelijk zichtbaar. Een enorme rookpluim strekt zich uit en we liggen de rest van de dag in de schaduw. Om ons heen zichzaggen vissers in hun zelfgebouwde houten kanoes. Ze lachen vriendelijk en komen om de beurt langs voor een praatje.

Met de dingy varen we naar de kant. Op het strand zitten moeders met kinderen, ze maken bouwerken van zand, koraal en stokken, Luna begint meteen met helpen. Vriendelijke glimlachen worden uitgewisseld en er wordt vooral gegiebeld om Luna, die regelmatig een aai over haar bol of wang krijgt. We lopen het dorpje in en een bekende geur van weeigge kokos en brandend vuur komt ons tegemoet, we zijn weer in de Pacific! Mannen en vrouwen chillen in groepjes bij elkaar, overal spelen kinderen en we moeten uitkijken dat we niet over de loslopende kippen, kuikens en varkentjes struikelen. Iedereen die we tegen komen is even vriendelijk en maakt een praatje. Vanuatu je bent nu al prachtig!

Wanneer de zon onder gaat schijnt de rode gloed van de spuwende vulkaan Yasur. De vakantie is voorbij, het reizen is begonnen..

De volgende ochtend worden we wakker onder een dikke laag as. De wind heeft gezorgd voor een asregen in de baai en alles is zwart! We beginnen met schoonmaken maar de ‘neerslag’ blijft. We geven het op en gaan naar de kant. Op het strand komen we meteen de jongste klas van de school tegen. Een groepje van 10 vier-vijf jarige spartelt vrolijk in het water en Luna doet enthousiast mee. Wij kletsen gezellig met de juf terwijl er elf blote billen voorbij rennen.

Met enige aarzeling geeft Luna een aantal van haar puzzels en boeken weg waar ze super blij mee zijn. Het land is dit jaar tweemaal getroffen door een cycloon en ook een groot deel van het schoolgebouw is verwoest. Ze zijn blij en dankbaar met alles wat ze krijgen. De schoolbel gaat en in een mum van tijd zijn alle kids weer in de kleren en verdwijnen al zwaaiend en joelend het bos in. Verdrietig kijkt Luna ons aan, ‘Luna ook school toe..’

We volgen op een afstandje en als we boven bij de school komen horen we niets anders dan ‘Luna, Luna, Luna’ uit de klas lokalen komen. Ook Luna is niet weg te krijgen, zelfs bovenbouw wiskunde lijkt interessant.

Het zeewater is 2 graden warmer als in Nieuw Caledonie en zonder haaien in de buurt is dat heerlijk zwemmen, meerdere keren per dag nemen we een verfrissende duik. Met een beeld van de zonsondergang, een spuwende vulkaan op de achtergrond een bijna volle maan aan de hemel en twee blote billen op het strand sluiten we de dag af.

We staan klaar, met een groep van 11 cruisers (het is inmiddels druk geworden in de baai). We proppen ons met zn allen in één 4×4 en beginnen aan een rit van 8km naar de voet van de vulkaan. 45 minuten hobbelen we door de bush waarin overal kleine dorpjes verscholen liggen. We komen aan bij een keurig bezoekers centrumpje en krijgen de mededeling dat het mogelijk regent boven en dat de krater dan niet zichtbaar is. Teleurgesteld kijken we naar buiten waar de druppels regen het groen nog groener maakt. Uiteindelijk mogen we toch naar boven en wanneer het tegen valt mogen we de volgende dag kosteloos terug komen. Het is nog tien minuten hobbelen de berg op en iedere minuut lijkt het verder op te klaren. Wanneer we aankomen bij de krater rand is het droog en zien we een spectaculaire zonsondergang.

We hijsen Luna in de draagzak en lopen het laatste stukje door de zwarte as naar de rand van de krater. Geen hekjes, afscheiding of een veilig platform nee we kijken ineens recht naar beneden de vuurmassa in. Een rode gloed met af en toe een flinke knal. Slik, dat is even wennen. Het is prachtig, intens, de oerkrachten van de aarde! Maar iedere minuut wordt het nog mooier wanneer de zon onder gaat. Spectaculair vuurwerk spuit eens in de zoveel minuten omhoog, de warmte is voelbaar. Iedere minuut wordt ook Luna stiller, verstopt zich in de draagzak. en doet alsof ze slaapt. Na een uurtje moeten we terug naar de auto’s maar we zouden hier wel uren naar kunnen blijven kijken. Dit hadden we niet willen missen!

‘Ik zag een haai, een grote!’ Roept Hans wanneer hij met 30 km/h langs de Vagebond foilt. Net 10 minuten op het water, genietend van weer de eerste keer kitesurfen. ‘Dan moet je echt nu meteen stoppen!’ Roep ik bezorgd terug.

Tijdens het inklaren in Nieuw Caledonië kregen we de waarschuwing niet te zwemmen bij bepaalde stranden. Afgelopen maanden zijn er 3 shark attacs geweest, waarvan één met dodelijke afloop. Bull sharks en Tiger sharks zorgen de rest van ons verblijf in Nieuw Caledonië voor een lichtelijke water angst.

De eerste week scharrelen we van eilandje naar eilandje in de prachtige lagoon. Vakantie! Kitesurfen, snorkelen en witte strandjes, veilig achter het rif. De dagen zijn kort en we missen de hittegolf die in Nederland heerst. Als de zon onder is komen we truien, thee en warme chocolademelk tevoorschijn.

Iles de Pines willen we niet laten schieten en we wachten een mooi weather window af om tegen de passaat wind in te varen. Aan de horizon zijn ze al zichtbaar, de lange smalle pine bomen waar het eiland bekend om is. We ruiken weer de Pacific met een vleugje France. Omdat het eiland inmiddels beschermd natuurgebied is mogen we maar in één baai ankeren. Dus huren we een auto om het eiland, zo groot/klein als Texel te verkennen. In mijn beste Frans aan de telefoon blijkt de volgende dag dat ik een pick-up heb gehuurd. Dus plek genoeg voor de Selya crew om mee te gaan.

Het is laagseizoen, lege parkeerplaatsen en dichte restaurantjes bij de top attracties. We verbazen ons over de afwisselende natuur op dit kleine eiland. Van eeuwen oude sprookjes bomen tot tropisch regenwoud. Donkere grotten met enorme tieten en nieten en hagelwit zand met azuur blauw water omringd door statige pine bomen.

In een dag hebben we het hele eiland gezien en komen voldaan terug op de Vagebond.

Met een tussenstop in Pronybay, waar we prachtig wandelen over typisch rode nikkel paden naar de watervallen, zeilen we terug naar de hoofdstad Noumea om uit te klaren. Next stop, Vanuatu.

Apenkooiend springt en slingert Luna door de boot. Schaterlachend probeert ze een ballon te pakken. De Vagebond rolt en slingert alle kanten op. Ze lijkt helemaal gewend aan haar nieuwe thuis.

Drie uur na vertrek uit Nieuw Zeeland zie ik een steeds bleker snoetje. ‘Luna voelt niet zo lekker.’ Ik pak haar op en een golf van warmte loopt langs mijn trui naar beneden. Meteen een schuldgevoel en angst voor de oversteken die volgen. Nog 15000 zeemijlen naar Heeg, twee zeeen en drie oceanen te gaan. Wat als ze iedere oversteek gevloerd wordt door zeeziekte… Samen duiken we het bed in, een zurig ruikend koppie tegen mij aan.

De volgende ochtend wordt ze gelukkig vrolijk wakker en voelt zich gedurende de dag steeds beter. Ze vermaakt zich uren met het luisteren van een podcast, helaas hebben we er voor vertrek maar 2 gedownload en horen we de hele dag het verhaaltje over de luchtballon en pannenkoeken. De golven worden een spelletje en de boot is nu de super speeltuin, voor ons een zorg minder.

Na een rommelige start zijn we na twee dagen ingeslingerd en zitten we weer in onze vertrouwde ‘wasmachine’, plat voor het lapje, genua uitgeboomd en slingeren maar. Met 20-25 knopen wind surfen we met 7 knopen snelheid door het water en zijn we vier dagen later zomaar ineens halverwege.

Dan worden we ingehaald door een staartje hoog, de wind valt weg en we slingeren de motor aan. Traag, veel te traag, ploeteren we door het water. Hans duikt het water in en angstvallig scan ik in een straal van enkele tientallen meters rond de boot op zoek naar onverwachte golven, haaien en andere zeemonsters. In het diep blauwe water zie ik twee voeten verdwijnen. Niet kort daarna drijft er een bos taai zeewier achter de boot. Daarom voeren we zo langzaam.. teleurgesteld wanneer Hans weer terug aan boord is en Luna ook niet even mocht zwemmen. We maken het goed met een warm badje in de kuip terwijl wij de kurk van de fles schieten en proosten op de liefde.

Wanneer het einde in zich is komen we erachter dat we ons huiswerk niet goed hebben gedaan. In de dagen voor vertrek hebben we als een gek inkopen gedaan. En ik kan je vertellen, in een lege boot past heel veel! Als laatste de verse boodschappen, treetje eitjes, uien altijd goed, aardappels handig hoeven we daar later niet mee te sjouwen, wauw wat een mooie pompoen en kijk deze grote kool! Nu blijkt dat de biosecurity in nieuw Caledonië bijna kan tippen aan die van nieuw Zeeland. Dus geen verse groente/fruit, eieren en vleesproducten, zaden & noten. Terwijl Hans s ochtends nog even zijn bed in duikt schillen en snijden Luna en ik een berg appels, gooien ze in de snelkookpan, beetje suiker en kaneel en voila, twee potten appelmoes!

Na 8 dagen hebben we echt land in zicht en we varen door de pass het rif binnen als de hengel uitloopt, we hebben beet! Een bleek snoetje verdwijnt steeds verder in het zwemvest terwijl de bloed spetters door de kuip vliegen. Papa en mama in gevecht met een tonijn, ik ben bang dat ze dit beeld niet snel gaat vergeten. Het is een mooi formaat tonijn waar we een hele week sushi van kunnen eten. Maar voor het zover is moet die eerst dood. We zijn het een beetje verleerd en het gaat wat klungelig waardoor het er voor Luna als een 18+ horror film moet hebben uitgezien. Na wat psychosociale zorg en een blik op de bloed vrije vis zit ze s avonds heerlijk mee te smikkelen. Een trio van verse tonijn bij zonsondergang, het cruisers leven is begonnen!