Maand: juni 2019

Tahuata

Met handen en voeten klimmen we langs stenen en losliggend zand omhoog. Af en toe een dorre tak waaraan we ons kunnen vast houden. Het is een pittig klimmetje maar het uitzicht over de baai is fantastisch! Dan ineens horen we geschreeuw en zien op het strand beneden ons iemand zwaaien. Hij lijkt het tegen ons te hebben. We hebben geen idee waarom, we maken alleen maar een ‘wandelingetje’. We twijfelen, nog honderd meter door klimmen tot de top of terug lopen. Onze beslissing is snel genomen wanneer er een brandende palmtak door de lucht zwaait en er rook en vlammen vlak achter onze dingy omhoog komen. Binnen een paar minuten is Hans beneden en staat oog in oog met een boze en agressieve local. Inmiddels zijn er andere zeilers op het rumoer afgekomen en hebben zich over het redden van onze dingy ontfermt. Wanneer ik eindelijk op het strand ben aangekomen lijkt de ruzie al enigszins bedaard. Hans en de local guy schudden elkaar de hand en we worden zelfs uitgenodigd voor een kopje kokosnoot thee. De combinatie van honger en het feit dat er regelmatig zeilers de bossen intrekken om fruit van hem te ‘stelen’ maakt deze man woedend. De rest van de ochtend leren we hoe we palmbladeren moeten vlechten en drinken thee uit een kokosnoot. Aan het einde van de middag komen we met alle zeilers naar het strand voor een gezellige bbq.

Baia Hannamoroe op Tahuata is prachtig. Helder blauw water voor een wit zandstrand met een rij wuivende palmbomen. Maar veel meer als zwemmen, snorkelen en op het strand hangen is er niet te doen. Om de beentjes te strekken varen we met de dingy een baai verder naar het plaatje Vahuata. Een schattig en idyllisch plaatsje verscholen in een diepe, groene ruige baai. Vanaf hier maken we een flinke wandeling naar het volgende dorpje en terug. Onderweg vullen we onze rugzakken met mango’s en limoentjes en plukken een bosje witte basilicum om heerlijke pesto van te maken.

Op zondag laden we de Vagebond vol mede zeilers en gaan in alle vroegte anker op, naar Vanhuata. Iets wat je een keer meegemaakt moet hebben wanneer je in Frans Polynesie bent is het bijwonen van een kerkdienst. Het is een lange zit en we kunnen er niks van verstaan maar de mensen zijn prachtig gekleed en de muziek is indrukwekkend mooi. Het is een heerlijk stukje zeilen en rond lunchtijd liggen we weer netjes geparkeerd op dezelfde plek in baia Hannaroe.

Hiva Oa

Daar liggen ze, Paul Gaugain en Jaques Brell. In vrede gestorven op dit prachtige eiland. Vanaf de begraafplaats hebben we een fantastisch uitzicht over de vallei van Atuona. We zijn op Hiva Oa.

Het is druk met andere cruisers in de baai en achter de beschutting van de breakwater is helaas geen plek meer voor de Vagebond. We ankeren buiten, prima plekje. Alleen die swell…. glazen schuiven over de tafel, we slapen als een zeester, het is net of we weer op zee zitten. Om er zo min mogelijk last van te hebben gaan we lekker veel naar de kant.

We wandelen 2 mijl verderop naar het dorpje om in te klaren. Bij de plaatselijke gandarmerie staat een vriendelijke Franse agent ons al op te wachten. We vullen een formuliertje in en laten onze paspoorten zien. Tien minuten later staan we buiten met een envelop in onze hand. Nog even naar het postkantoor voor een postzegel en we zijn ingeklaard in Frans Polynesie. We wandelen verder door het dorpje en halen een verse baquette en een heerlijke kaas voor de lunch.

Voor het eerst in weken maakt onze telefoon weer verbinding mte een WiFi netwerk. Ping Ping, de berichtjes stromen binnen. Gezellige verjaardagsfoto’s, baby’s die net geboren zijn , het mooie lente weer in Nederland, we hebben het allemaal gemist. Wat is het fijn om dan weer even die vertrouwde stemmen van het thuisfront te horen.

De baai ligt vol met bekenden mede zeilers, dat betekend gezelligheid. Op 27 april verzameld de hele Nederlandse vloot zich bij de picknick plaats op de heuvel voor een gezellige koningsdag borrel. Lang leve het oranje gevoel.

We kunnen fietsen lenen. En wat is het fijn om na maanden weer eens de beentjes rond te kunnen draaien. We fietsen door de vallei het binnenland in en slaan links af de berg op omhoog. Na een paar kilometer word de berg ons te stijl en zetten we de fietsen langs de kant van de weg. Het laatste stukje lopen we verder omhoog naar de oude begraafplaats. Het uitzicht over de baai van Atuona is magnifiek.

Net wanneer we besluiten verder te varen horen we over een traditioneel haku haku optreden in het dorp. We nemen de rollerige ankerbaai nog maar een nachtje voor lief.

Fatu Hiva

De Marquezen, zes fantastisch mooie eilanden midden in de Pacific. Vijf weken lang bezochten we met de Vagebond vijf van de zes eilanden, ieder met zijn bijzondere en unieke plekken. De vriendelijke bevolking, intens groen gekleurde landschappen met grillige rotspunten en zijn idyllische dorpjes zijn kenmerkend voor deze eilandengroep.

Fatu Hiva
Een regengordijn schuif opzij, indrukwekkende contouren worden zichtbaar. Na vier weken op zee naderen we Fatu Hiva, het meest zuidelijke eiland van de Marquezen. 6 miljoen jaar geleden uitgespuugd door een enorme vulkaan erputie.

In de luwte van het eiland strijken we de zeilen en zetten voor de laatste vijf mijlen, voor het eerst in vier weken, de motor in zijn vooruit. Verscholen tussen enorme rotspartijen ligt de Bay of Virgnes. We varen naar binnen en laten ons anker ruim 20m naar beneden vallen. De kurk popt van de fles en we vieren onze aankomst met champagne en chocoladetaart. Bay of Virgnes is een lust voor het oog. Op de voorgrond een vredig dorpje waar de kippen vrij rondscharrelen, pompelmoesen en bananen voor het oprapen liggen en op zondag de kerkklokken luiden. Chaotische rotspartijen geven de ingang weer van een prachtig groene vruchtbaren vallei die zich een weg waant door het landschap. Een mooiere plek om aan te komen hadden we ons niet durven wensen.

Na ruim vier weken spierverlies is het tijd om de benen te strekken. En dat is geen straf in deze omgeving. We maken de ene na de andere wandeling. We wandelen de vallei in, naar de waterval. Verscholen tussen de mango bomen, wijvende palmen en prachtige bloemen struiken komt een dun straaltje water ruim 150 meter langs een rotswand naar beneden vallen. We wandelen de hoogte in en maken 500 hoogte meters over een afstand van 4 km, een kuitenbrandertje. Het uitzicht over de baai en de vallei is magnifiek. We wandelen tussen oude bananen plantages en plukken tassen vol mango’s, papaja’s, bananen, limoentjes en pompelmoesen.

Samen met een groepje zeilers worden we uitgenodigd bij locals thuis. We krijgen een heerlijke lunch voorgeschoteld met verse vis, 100% biologisch scharrel varken, een salade van papaja’s uit de moestuin en als toetje een heerlijke sappige pompelmoes.

Fatu Hiva is het meest geisoleerde eiland van de Marquezen. In totaal wonen er zo’n 800 mensen verpreid over twee dorpjes, Hanavave en Omoa. Behalve een basisschool, een kerk en een sportveldje is er, naast al het natuurschoon, weinig te vinden op het eiland. Om na een oversteek je vers voorraad aan te vullen is ruilhandel hier de enige optie. In ruil voor een fles rum krijg je op dit eiland alles voor elkaar. Fijn voor ons zeilers, maar het huiselijk geweld onder de locale bevolking word er niet beter op. Uiteindelijk ruilen we een paar visspullen en een stuk lijn voor een heerlijke tros bananen en een zak sappige pompelmoesen.

Ook is er werk aan de winkel. Na vier weken oceaanzeilen heeft zich een enorme kolonie eendenmossels op het onderwaterschip van de Vagebond gehuisvest. Eendenmossels, het schijnt een heuze delicatesse te zijn. Een gat in de markt, floating restaurant Vagebond. Maar voor het eerste buisness plan op tafel ligt duikt Hans al het water in. Met ijskrabbers gaan we deze wesentjes te lijf en na heel wat uurtjes krabben is de volledige kolonie uitgeroeid. Komende mijlen zijn we weer een knoop sneller.

Na een kleine week is het tijd om te gaan inklaren. In de vroege ochtend halen we ons anker op en zetten koers naar het volgende eiland, Hiva Oa.