Kaboem! Wat was dat!? Het is 6 uur in de ochtend en we raken met de kiel een koraal bommie. Met een slaperig hoofd halen we het anker op en varen versuft de baai uit. Het is slechts 250 mijl naar Vanuatu dus zo vroeg vertrekken is nergens voor nodig. We sukkelen rustig op het fokje, ontbijten samen en komen rond lunch tijd een mooi anker baaitje tegen, houden een siesta samen met Luna en dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Wanneer we het grootzeil gehesen hebben zien we de Selya varen, we zetten de achtervolging in. Wanneer we achter het eiland vandaan komen zien we daar een enorm zwarte lucht hangen, regen en wind. We bereiden ons voor op het ergste, maar een enkele druppel en max 30 knopen wind is ons cadeau.

Rond zonsondergang varen we het beschutte rif van Nieuw Caledonië uit en racen de nacht in. Met dubbel rif en uitgeboomde genua lopen we ruim 6 knopen en voor we het weten zijn de twee nachtjes voorbij en hebben we alweer land in zicht. De wind is inmiddels zoek en we motoren de laatste 8 mijl naar Port Resolution op het eiland Tanna, met zijn troef mount Yasur duidelijk zichtbaar. Een enorme rookpluim strekt zich uit en we liggen de rest van de dag in de schaduw. Om ons heen zichzaggen vissers in hun zelfgebouwde houten kanoes. Ze lachen vriendelijk en komen om de beurt langs voor een praatje.

Met de dingy varen we naar de kant. Op het strand zitten moeders met kinderen, ze maken bouwerken van zand, koraal en stokken, Luna begint meteen met helpen. Vriendelijke glimlachen worden uitgewisseld en er wordt vooral gegiebeld om Luna, die regelmatig een aai over haar bol of wang krijgt. We lopen het dorpje in en een bekende geur van weeigge kokos en brandend vuur komt ons tegemoet, we zijn weer in de Pacific! Mannen en vrouwen chillen in groepjes bij elkaar, overal spelen kinderen en we moeten uitkijken dat we niet over de loslopende kippen, kuikens en varkentjes struikelen. Iedereen die we tegen komen is even vriendelijk en maakt een praatje. Vanuatu je bent nu al prachtig!

Wanneer de zon onder gaat schijnt de rode gloed van de spuwende vulkaan Yasur. De vakantie is voorbij, het reizen is begonnen..

De volgende ochtend worden we wakker onder een dikke laag as. De wind heeft gezorgd voor een asregen in de baai en alles is zwart! We beginnen met schoonmaken maar de ‘neerslag’ blijft. We geven het op en gaan naar de kant. Op het strand komen we meteen de jongste klas van de school tegen. Een groepje van 10 vier-vijf jarige spartelt vrolijk in het water en Luna doet enthousiast mee. Wij kletsen gezellig met de juf terwijl er elf blote billen voorbij rennen.

Met enige aarzeling geeft Luna een aantal van haar puzzels en boeken weg waar ze super blij mee zijn. Het land is dit jaar tweemaal getroffen door een cycloon en ook een groot deel van het schoolgebouw is verwoest. Ze zijn blij en dankbaar met alles wat ze krijgen. De schoolbel gaat en in een mum van tijd zijn alle kids weer in de kleren en verdwijnen al zwaaiend en joelend het bos in. Verdrietig kijkt Luna ons aan, ‘Luna ook school toe..’

We volgen op een afstandje en als we boven bij de school komen horen we niets anders dan ‘Luna, Luna, Luna’ uit de klas lokalen komen. Ook Luna is niet weg te krijgen, zelfs bovenbouw wiskunde lijkt interessant.

Het zeewater is 2 graden warmer als in Nieuw Caledonie en zonder haaien in de buurt is dat heerlijk zwemmen, meerdere keren per dag nemen we een verfrissende duik. Met een beeld van de zonsondergang, een spuwende vulkaan op de achtergrond een bijna volle maan aan de hemel en twee blote billen op het strand sluiten we de dag af.

We staan klaar, met een groep van 11 cruisers (het is inmiddels druk geworden in de baai). We proppen ons met zn allen in één 4×4 en beginnen aan een rit van 8km naar de voet van de vulkaan. 45 minuten hobbelen we door de bush waarin overal kleine dorpjes verscholen liggen. We komen aan bij een keurig bezoekers centrumpje en krijgen de mededeling dat het mogelijk regent boven en dat de krater dan niet zichtbaar is. Teleurgesteld kijken we naar buiten waar de druppels regen het groen nog groener maakt. Uiteindelijk mogen we toch naar boven en wanneer het tegen valt mogen we de volgende dag kosteloos terug komen. Het is nog tien minuten hobbelen de berg op en iedere minuut lijkt het verder op te klaren. Wanneer we aankomen bij de krater rand is het droog en zien we een spectaculaire zonsondergang.

We hijsen Luna in de draagzak en lopen het laatste stukje door de zwarte as naar de rand van de krater. Geen hekjes, afscheiding of een veilig platform nee we kijken ineens recht naar beneden de vuurmassa in. Een rode gloed met af en toe een flinke knal. Slik, dat is even wennen. Het is prachtig, intens, de oerkrachten van de aarde! Maar iedere minuut wordt het nog mooier wanneer de zon onder gaat. Spectaculair vuurwerk spuit eens in de zoveel minuten omhoog, de warmte is voelbaar. Iedere minuut wordt ook Luna stiller, verstopt zich in de draagzak. en doet alsof ze slaapt. Na een uurtje moeten we terug naar de auto’s maar we zouden hier wel uren naar kunnen blijven kijken. Dit hadden we niet willen missen!