Als een spookschip sluipen we door de donkere nacht. De lucht is warm en droog, mediterraans, de sterren fonkelen magisch. Een donkere schaduw van 100m2 trekt ons met 4-5 knopen geruisloos door het water. Binnen is het stil, geen klingelende glazen, rollende appels, gierende wind of bruisend boeg water. Alleen het gebrom van vennetjes die ons proberen af te koelen.

Zoals bij bijna iedere oversteek, zag ik ook bij deze een hele hoop beren op de weg. De Arafura zee, ondiep water, stroming, wind die door de Torres street gestuwd door wordt, venijnige korte en stijle golven, water in de kuip, een vloot aan onverlichte vissersboten en ga zo maar door.

We vertrekken, naar Indonesië. Een hele andere wereld. Azië, een wereld die we nog niet kennen. We zijn nieuwsgierig en kijken er naar uit! Maar eerst, de Arafura zee… We zijn uitgeklaard op Thursday island en na een nacht slaap is het tijd om weer door te varen. Wind en water worden met hoge snelheden door de Torres Street geperst waardoor we met 8 knopen snelheid de Arafura zee in worden gespuugd. De helder blauwe hemel en het intens turquoise water weerspiegelen een surrealistische wereld. De wind neemt wat af, de zee is vriendelijk. We bomen de genua uit en koersen naar het westen. Het begin van tien dagen genieten.

De eerste 600 mijl vliegen in vier dagen voorbij. Met 15-20 knoopjes wind cruisen we over een comfortabel vlakke zee. Voor de tweede helft moeten we iets meer moeite doen. De wind neemt behoorlijk af en het is dobberen geblazen. Gelukkig hebben we de gennaker, onze troef die ons geruisloos door het water trekt.

Het comfort niveau aan boord verdient inmiddels vijf sterren. We slapen als roosjes, de glazen blijven op tafel staan, voordek borrels, kledingkasten worden opgeruimd, in de kombuis wordt uitgebreid gekokkereld en we spelen zelfs met de domino. Wat vaart ze prachtig en wat is dit genieten! Twee nachtjes zetten we de motor bij, voor wat meer snelheid, volle accu’s en watertank.

De temperatuur loopt inmiddels ook behoorlijk op. Op sommige dagen is het drukkend warm. We houden een water gevecht en Luna brengt uren in haar badje in de kuip door.

Een oversteek die als een van de meest chille de geschiedenis boeken in gaat. Maar aan alles komt een einde. Na tien dagen ruiken we land, kruidig. We zijn in Indonesië!

We liggen voor anker, net buiten de marine. Aan bakboord de groene bossen van de mangrove. Stuurboord een kermis aan lichtjes, helicopters die af en aan vliegen en grote catamarans vol toeristen die heen en weer naar het rif scheuren. Onze zintuigen worden maximaal geprikkeld en we moeten weer even wennen aan de drukte. Wat een enorm contrast met Vanuatu. We voelen ons (helaas) ineens weer op en top toerist.

Hans gaat op zoek naar een lasser en een geschikte werkplek om een nieuw roer voor de windvaan te bouwen. Luna en ik struinen de stad af voor de kleine klusjes en halen boodschappen. In de middag meeten we bij de public swimmingpool. Omdat het te gevaarlijk is om hier in zee te zwemmen vanwege krokodillen, kwallen en haaien hebben ze een prachtig zwembad aan zee.

Op de klusvrije (mid) dagen hangen we, nu we er toch zijn, de toerist uit. We gaan met Luna naar een prachtig zee aquarium en leren meer over de natuur van dit stukje Australië. Dori en Nemo worden meteen herkend. Ook huren we een dag een auto en rijden het binnenland in. We wanen ons door een Engels heuvellandschap en dan ineens zitten we midden in de jungle met enorme figtrees vergezelt door het gezang van tropische vogels. Stilletjes zitten we bij een riviertje en hopen een pylathapus te spotten. We sluiten af met een bezoek aan de indrukwekkende Baron Falls.

Na precies twee weken Cairns is Luna helicopter fan, is de boot weer afgetopt vol boodschappen, kan Luna met zonder bandjes haar hoofd boven water houden, hebben we geen enkele krokodil gespot, maar het allerbelangrijkste.. we hebben weer een prachtig nieuw roerblad voor de windvaan. Trots op je Hans! Zonder een zuchtje wind nemen we afscheid van deze stad met veel teveel prikkels. We zetten koers naar Green Island, op naar het Great Barrier Reef!

Green Island, een van de toeristische snorkel hotspots van het Great Barrier Reef. Het maakt ons niets uit, we zijn weg uit de klus bubbel in Cairns. Het is windstil, het water cristal clear. Zelfs zonder duikbril zijn het koraal en de vissen zichtbaar. Wanneer om 15.00 uur de toeristen bootjes zijn verdwenen gaan we een kijkje nemen op de plek waar een half uur daarvoor nog 20 snorkeltjes boven water zagen spartelen. Het is zeker de moeite! We zien enorme clamps en giant groupers.

We zijn weer onderweg en de wind is weer aan. Met 25-30 knopen wind racen we in een nachtje achter het rif naar Lizard Island.

We liggen in een zwembad zonder krokodillen of haaien en voor onze neus een prachtig eiland met uitdagende wandelpaden. We zijn omringd door een gezellige groep Australische pensionados met grote catamarans voorzien van Starlink. We staan met ons mobieltje ‘hoog’ op het voordek voor een streepje 3G. Net genoeg voor een what’s app berichtje maar gribbs zijn teveel gevraagd.

Net voor zonsondergang mobiliseert de hele baai zich naar het strand voor een sundowner. We mengen ons er gezellig tussen en Luna heeft er ineens 10 opa’s en oma’s bij. We regelen een Starlink connectie en bekijken het weer, veel wind! We blijven nog een weekje….

We regelen de inklarings rompslomp voor Indonesië, beklimmen ruim 300 hoogtemeters naar de Cook lookout (Luna doet er 150 op eigen benen!), spelen de kluslijst uit, zwemmen met schildpadden, en vinken alle wandelpaden af. Dit voelt als een weekje eiland vakantie.

Na ruim een week gaat de wind liggen, tijd om te gaan. In drie comfortabele dagen en nachten slingeren we tussen de riffen door naar Thursday Island. We passeren honderden kilometers aan niemandsland en beseffen ons dat we slechts een speldenknop van dit bijzondere land, waar alles groot is, hebben gezien.