Misschien wel een van de mooiste ankerplekken tot nu toe. We laten ons anker zakken, eagles cirkelen door de lucht, apen joelen ons vanuit de bossen toe. Steile overhangende rotswanden, turquoise water en intens groene bossen vullen ons netvlies. Noorse fjorden in tropische stijl. En het mooiste, we zijn de enige hier bij de zuidelijke eilanden van Langkawi.

We zwemmen, schommelen, beklimmen de stijle rotswanden, kruipen door grotten en lopen over een eindeloos privé strand. Dit voelt als een grote mensen speeltuin.

Wanneer Hans nog even snel een mooi shot wil maken met de drone wordt het beeld opeens zwart. Vergeten achterom te kijken… Dus op een hoogte van 200m is onze drone achteruit tegen de bergwand gecrasht. Een avontuurlijke zoekactie is helaas tevergeefs.

Na een paar heerlijke speeldagen varen we door naar Kuah om in te klaren. Niet de aller gezelligste plaats maar er is een fantastische avondmarkt met heerlijk eten, duty free supermarkten en … een waterpark.

Wanneer we onze buiken hebben rond gegeten en de boot weer is volgeladen met boodschappen trakteren we onszelf op een middagje waterpark. Een kinderdroom die eindelijk uitkomt. Een entree van maar liefst €7 p.p. geeft toegang tot 10 super snelle glijbanen, een golfslagbad en een ‘wildwater’ rivier. Als pubers proberen we ze één voor één uit te spelen terwijl Luna zich vermaakt bij de kinder fontein. Het enige probleem… het is zo rustig in het park dat we voor sommige glijbanen moeten wachten om voldoende mensen te verzamelen. Er geld namelijk een minimum van 4 personen om in een opblaas boot met een enorme vaart in een trechter geblazen te worden. Als de lichten uit gaan zetten we koers vagebond, waar we moe en voldaan alledrie als een blok in slaap vallen.

Langkawi, je was een speelparadijs voor ons! Nu is het tijd voor Thailand, tijd voor opa en oma!

Wat we van Maleisië vinden weten we nog steeds niet. We zeilen in rap tempo van zuid naar noord. Intens, alsof we een potje wedstrijd zeilen. Want de motor willen we natuurlijk zo min mogelijk gebruiken. Elk pufje wind proberen we te vangen en om te zetten in bootsnelheid. Aan de wind, halve wind, 180 graden shift. Het kan allemaal binnen een uur. De squalls zijn het beste, die geven zeker een uur lang goede wind. Maar ook donder en bliksem. En dan is het nog de vele tonnen aan afval die hier in zee drijven en soms hele eilanden vormen. We worden er droevig van.

Het is intens en na twee nachtjes door maken we een korte stop in de rivier delta ter hoogte van kuala lumpour. De volgende dag beginnen we fris en fruitig en zeilen over fantastisch vlak water. S nachts verlichten weerlichten de horizon. In de ochtend glore dobberen we nog wat tot Hans is uitgeslapen. We draaien de baai bij Pankor in en zijn even in shock. Jet skies scheuren door de baai, toeristen dobberen rond in een zwemvest en het ergste, de hoeveelheid plastic. Enigszins teleurgesteld kijk ik om me heen. De schoonheid van de natuur is prachtig. Puntige ruige bergen begroeid met intens groene broccoli’s. We nemen een duik om af te koelen, vissen de plastic zakken tussen onze tenen vandaan en gaan op verkenning aan de kant.

We zeilen van squall naar squall en de laatste duwt ons vriendelijk de straat van Singapore in. De avond valt, de maan schijnt in volle glorie en de horizon vult zich met honderden lichtjes. Op de iPad verschijnen ruim 200 AIS targets, we zeilen er geruisloos tussendoor. Luna slaapt en wij genieten van dit fantastische moment zeilen. Tankers van ruim 300 meter glijden als schimmen voor ons langs. Nog even een gaatje zoeken voor de laatste shipping lane en dan zeilen we de rivier op.

Twee mijl voor de haven verschijnen er ineens tientallen rode knipperende lichtjes. We kunnen ze niet meer ontwijken, het blijken visnetten. We varen er dwars door heen en nemen het laatste net mee. Vissers komen op hun gemakje aangevaren en bevrijden ons van de netten. Hans checkt nog even de schroef en net voor dat we over de grens met Singapore driften kan de motor weer gestart.

Omringd door enorme flat gebouwen, neon verlichte karretjes en net iets te foute live muziek leggen we net voor middernacht aan in Peturi haven (Maleisië). We proosten op onze aankomst en op mijn verjaardag. Vieren een klein feestje en liggen net iets te laat om bed.

De volgende ochtend word ik goed verwend door Hans en Luna met zelf gebakken taart, slingers en ballonnen. Na ruim 6 weken Indonesië moeten we even landen in deze compound. Een gevoel van heimwee overvalt ons.

Nu we er toch bijna zijn nemen we een kijkje in Singapore. Taxi, bus en metro brengen ons in een paar uur naar hartje stad. We struinen onze benen moe, genieten van het indrukwekkende uitzicht, scoren heerlijk streetfood in Chinatown en bewonderen de lichtshow in het park. Moe van deze, we proppen een citytrip naar Singapore in een dag, stappen we in de metro, bus en taxi terug naar de Vagebond.

We missen het eindeloze blauwe water dat onder ons door kabbelt. Het wiegen van de vagebond op de oceaan deining. Dagen die over gaan in nachten vol met fonkelende sterren of een helder volle maan. De ideale omstandigheden voor een leeg hoofd en genoeg inspiratie voor het schrijven van een blog. Tijd voor een inhaalslag met als begin een ultra korte samenvatting van afgelopen maanden.

Sinds Indonesië hebben we geen oceaan meer gezien. Hoppend via Singapore naar Maleisië, soms een paar nachtjes door, kwamen we begin november aan in Thailand. Twee maanden lang genieten we van dit vriendelijke land met als hoogtepunt bezoek van de opa’s en oma’s.

Wanneer wanneer het tijd is om westwaarts de Indische Oceaan op te zeilen slaat de onzekerheid toe. En hebben we een puzzel van honderden stukjes op te lossen. Wel/niet door de Rode Zee. De boot verkopen, verschepen of nog een jaar achter laten. Een jaartje extra zeilen via kaap de goede hoop. Of op een truck door de woestijn. Het lijkt onmogelijk maar iedere puzzel heeft een oplossing…