We naderen een pallet van 50 tinten blauw en zien ons anker op twintig meter diepte op de bodem liggen. Een droom bestemming voor alle verliefde stellen, de Malediven!

Een boot gevuld met 7 stoere mannen komt aangevaren. Eén voor één stappen ze aan boord en vouwen zich wat onhandig in onze iet wat kleine kuip. Luna krijgt een enorme snoepzak en wij een grote bak ijs cadeau. Na een bakje koffie en wat hand tekeningen zijn we ingeklaard. Dit is nog nooit zo snel, efficiënt en verwelkomend gebeurd. Het uur daarna eten we ons misselijk aan anderhalve liter ijs, voordat deze is gesmolten.

De dagen erna zwemmen we met dolfijnen en manta roggen, bouwen we zandkastelen op het strand en speelt Luna met haar nieuwe vriendje. We worden uitgenodigd voor een feestje op womansday in de speeltuin.

Uligan is het noordelijkste eilandje van de Malediven en telt zo’n 500 inwoners. Zandwegen keurig aangeharkt, slippers bij de ingang van de dorpswinkel en een grote moskee die roept voor het gebed. Vriendelijke glimlachen worden uitgedeeld door het handje vol mensen dat we op straat zien. Een idillisch eilandje waar de mensen opvallend netjes maar op een sobere manier leven.

Het transport is nog steeds niet geregeld dus besluiten we langer te blijven. We zeilen samen met twee bevriende boten naar de andere kant van het atoll en ankeren bij een onbewoond eilandje. Het water hier is nog helderder, de hoeveelheid vis overweldigend en de gezelligheid reuze! De mannen vangen vis, de kids sprokkelen hout en de moeders maken heerlijke salades en bakken brood. De perfecte formule voor een geslaagde bbq avonden op het strand!

Ondanks de heerlijke tijd die we hier hebben blijft het vervolg van de reis aan ons knagen. De tijd begint langzaam te dringen en we moeten nu toch echt knopen door gaan hakken. Zeilen we noord naar Dubai en gokken we op een veel te duur transport dat nog niet geregeld is. Of hebben we de ballen om toch naar Djibouti te varen…

Met z’n drietjes zitten we in het holst van de nacht knus in de ingang. Kijkend naar de flitsen die de horizon om ons heen telkens voor heel even verlicht. Bij iedere donderslag voel ik Luna’s schrik. ‘Ik ben niet bang mama, ik vind het alleen een beetje spannend’.

Op de satellietbeelden zien we een enorm wolken complex ontstaan dat in rap tempo groeit. Hier ontkomen we niet meer aan… rif in het grootzeil en luiken dicht. Het komt met emmers naar beneden. Als een verzopen katje staat Hans in de kuip en houdt de boot op koers. Vier uur lang houd deze wolk ons bezig om vervolgens plots te verdwijnen en ons zonder wind in een hobbelige zee achter te laten.

Ruim een week geleden verlieten we Thailand. Met een lekker windje mee stuiven we weg van de Aziatische kust. Net na de Nicobar eilanden pikken we de stromingsneltrein op die ons in record tempo naar Sri Lanka brengt. De zee is wat hobbelig en knobbelig maar met 185 mijl per dag hebben we niks te klagen. We oceaan zeilen weer!

Al snel zitten we weer in een lekker ritme en wanneer de wind en golven na een paar dagen iets afnemen worden podcastjes, boekjes lezen en filmpjes kijken op de bank ingeruild voor knutsel uurtjes, hutten bouwen, Hali Gali competitie en heel Vagebond bakt. We vangen weer een vis en hebben eindelijk weer dolfijnen bij de boot.

We ruiken, horen en zien Sri Lanka! In een dof glimpje maanlicht schuiven we er brommend op de motor voorbij. Nieuwsgierig en zo dichtbij laten we het toch rechts liggen en koersen we verder naar de Malediven. Het eindstation van de stromingsneltrein hebben we hier gepasseerd en we moeten weer wennen aan stroperige snelheden van 4/5 knopen.

De laatste 450 mijl is een uitdaging, weinig wind, geen wind, tegenwind. De motor draait over uren. Dan ineens die enorme bui die ons een nacht bezig houdt. Maar geen aankomst is groots zonder een klein beetje afzien. En deze aankomst is een cadeautje.