Pan, pan, pan… vlak onder de kust bij Kreta blijkt een vluchtelingen bootje met 50 opvarenden in de problemen. Een gevoel van angst bekruipt me. We dobberen nog geen 50 mijl uit de kust bij Egypte, zonder motor, zonder wind. De wet van murphy haalt ons in, tranen springen in mijn ogen.

Een week eerder laten we in het holst van de nacht ons anker vallen in het aangewezen anker gebied tussen de enorme vrachtschepen. Allemaal in de wacht voor een doorvaart door het Suez kanaal. Om half 7 getoeter, er komt een bootje langszij om de Vagebond op te meten. We zijn een slordige 20 ton? Nog geen half uur later springt de pilot aan boord en beginnen we aan de eerste helft van het kanaal. Het is dodelijk saai. En na drie nachten door varen hebben we moeite om wakker te blijven op deze rechte sloot in een zandbak met zandduinen. Ook onze pilot heeft het blijkbaar zwaar en mist op een haar na tot twee keer toe een boei.

Na 8 uur zandhappen komen we aan in Ismalia, een walhalla lijkt… een splinternieuwe jachthaven waar we wachten op beter weer naar Kreta. We zijn nog in Egypte, zonder visum, dus mogen het haven terrein niet af maar wat hebben we nog meer nodig..? Luna racet met haar fiets over de honderden vierkante meters gedweilde marmeren tegel vloer. Plukt bloemen uit het net aangeharkte perkje. Boodschappen worden bezorgd. We staan een half uur onder een warme douche. En sluiten af met pizza, burgers of friet van de ‘ah to go’. De volgende dag arriveren vier bevriende boten wat het feestje helemaal compleet maakt! We drinken koffie op ons privé terras in de ochtend en laten ‘s avonds de lekkerste maaltijden bezorgen.

Na twee maanden zout en zand kan de Vagebond wel een poets beurtje gebruiken. Hans is zo op dreef dat zelfs de romp een wasbeurt krijgt. Na twee uur boenen via de stijger aan bakboord is stuurboord aan de beurt. We laten de dingy in het water en beginnen aan de andere kant. Binnen 5 minuten staat er iemand van de haven en verteld ons dat dit absoluut niet de bedoeling is. We hijsen de dingy weer aan dek en beginnen aan plan b. We varen de box uit, keren de boot, en liggen 2 minuten later keurig andersom. Hans gaat vrolijk verder met poetsen tot een half uur later onze agent belt. We hebben een heel groot probleem! We hebben de regels overtreden en een boete van $10.000 hangt boven ons hoofd. We hebben geen idee hoe serieus we dit moeten nemen maar fijn voelt het niet. Diezelfde avond komen de hoogste autoriteiten van het Suez kanaal, de marina staff en onze agent bijeen. Ze vergaderen uren lang en komen dan tot de conclusie dat de beslissing niet in hun handen ligt. We gooien alles in de strijd, van onze onwetendheid tot mijn zwangerschap. Hans heeft zelfs zijn netste overhemd en schoenen aangetrokken. Maar ze houden hun poot stijf, regels zijn regels.. We moeten een excuus brief schrijven aan de hoogste baas van het kanaal. Deze gaat diezelfde avond nog op de mail.

Ineens voelt deze plek niet meer als een fijne tussenstop maar als een luxe gevangenis. We mogen (en kunnen) niet weg tot een uiteindelijke beslissing is genomen. Ze laten ons twee dagen zweten en komen dan met een verlossend antwoord. Voor deze keer zien ze het door de vingers. De volgende ochtend om 6 uur vervolgen we onze reis door het kanaal.

We hebben dit keer mazzel met onze pilot en de dag vliegt voorbij. Voor we het weten naderen we Port Saïd. En in een flits is daar een pilot boot langszij om onze pilot op te pikken. We hebben nog veel te veel snelheid, de pilot boot maakt een onverwachte stuurbeweging en ramt de vagebond tegen de zeereling. Met één gebroken en drie verbogen scepters verdwijnt hij lachend uit zicht en blijven we versuft achter.

We zijn op de Middellandse Zee, terug in Europa! De wind voorspelling naar Kreta is dunnetjes maar opa en oma staan al klaar. Nog vier nachtjes, we kunnen niet wachten!

Wanneer de wind helemaal weg valt nemen we een duik in het koude water. Hans maakt van de gelegenheid gebruik en wisselt ‘even’ de diesel filters. De diesel in onze tank is niet heel schoon meer dus vervangen we de filters regelmatig. Nog even ontluchten en dan… de motor slaat op hol en daarna…helemaal niets meer. Slik! De luiken gaan open, gereedschap komt tevoorschijn, een diesel walm verspreid zich door de boot. Terwijl ik iedere knoop wind probeer om te zetten in snelheid begint Hans te sleutelen. Een pan pan klinkt over de marifoon, met 2 knopen snelheid drijven we richting Kreta. Ik heb er even geen zin meer in.

Zonder resultaat sluiten we laat in de avond het motor ruim en proberen wat te slapen. Ik pieker, als de motor echt niet meer te maken is hebben we een nieuwe nodig, dat duurt weken, wat einde reis voor dit jaar betekent. En komen we wel op tijd bij opa en oma, er is nauwelijks wind voorspeld. En wat als we nu een bootje tegen komen met 50 vluchtelingen…

De volgende dag hebben we inmiddels heel wat hulplijnen verzameld en begint Hans vol goede moet. Het probleem lijkt een vervuilde/vastgelopen injector pomp. Zorgvuldig wordt alles uit elkaar gehaald, schoon gemaakt en weer in elkaar gezet. De vagebond glijdt met 2/3 knopen over een vlakke zee, de muziek staat aan terwijl Luna apenkooit tussen het gereedschap. Net voordat de avond valt is het moment suprème.

Ik draai het kontact om, er volgt wat gepruttel en dan…. hij doet het!!!! Blij van vreugde, trots op Hans! Opa en oma, we komen eraan!

Met een thermo en merino wollen sokken aan zit ik gewikkeld in een fleece dekentje achter de buiskap. In de donkere nacht glijden we, voor het eerst in weken, over spiegelglad water. Om mij heen steeds meer lichtjes die de sterren aan de hemel doen vervagen. We naderen Suez!

Ruim zes weken geleden voeren we weg uit de Maladieven. De knopen waren gehakt, de puzzel opgelost, het resultaat simpel. We zeilen de rode zee door! Het regelen van het transport werd een uitzichtloos lijden. Twee maanden van bellen en mailen over en weer, stress en onzekerheid heeft tot dan toe nog tot niks geleidt. We zijn er klaar mee en gaan!

Samen met Pippin zetten we koers naar Djibouti, een slordige 1800 mijl. Onze laatste oceaan oversteek. En wat voor eentje, het is 1800 mijl lang genieten! De zee is vlak en we varen de helft van de tijd onder gennaker. We zijn zo relax dat we bijna vergeten dat we in piraten gebied varen.

Dan ineens duikt Luna weg in de kuip wanneer er midden op de dag een vliegtuig laag over ons heen ratast. ‘Sailing vessel Vagebond, this is the Japanees airforce for a radio check’. We melden ons netjes en krijgen te horen dat er geen verdachten zaken zijn waargenomen in de omgeving. Mochten we hulp nodig hebben, de warships staan stand-by op kanaal 16. Waren dat de boze mensen vraagt Luna geschrokken.

We naderen de high risk zone en slaan linksaf de recommended transit corridor in. De aanbevolen scheepvaart route van en naar de Rode zee. Vijf dagen lang varen we netjes in het midden tussen de vrachtschepen. Sinds vertrek uit de Maladieven melden we dagelijks onze positie bij de UKMTO. Zij houden ons nauwlettend in de gaten.

Na 15 dagen komen we aan in Djibouti. We zijn in andere wereld, we zijn in Afrika met een Frans accentje. Een grote supermache waar alles te krijgen is. Van verse stokbroodjes tot petit madeleines. Daarbuiten is het vies, stoffig en arm. Straten liggen bezaaid met afval, geiten scharrelen rond en onder een lapje stof ligt een familie te slapen. Maar de mensen zijn op zijn allervriendelijkst. Overdag zijn we op de boot in gevecht met een zwerm vliegen, ‘s nachts weren we ons tegen de malaria mug.

Samen met Petra en Michiel huren we een auto en rijden twee uur lang door een ruig, stenig landschap naar Lac Asal. Het op één na zoutste meer ter wereld. Hans en Luna nemen een ‘duik’ en drijven dobberend rond.

Ook kunnen we eindelijk ons nieuwste matroosje bewonderen. Luna is de meest trotse grote zus.

Na een week dient zich eindelijk een weergat aan en varen we door de bab el mandab de rode zee in. Een nauwe zee engte met op links Erythrea en rechts Yemen. Het laatste spannende stuk door de high risk zone zijn we vier dagen later voorbij. We zijn alert maar merken niks verdachts op en een kleine week later varen we het sprookjes achtige Suakin binnen.

We laten ons anker vallen met een prachtige ruïne als decor. Een half uur later zijn we ingeklaard, is de was naar de wasserette, de diesel onderweg, het afval van de boot en hebben we een stapel! lokaal geld.

Sudan is niet het enige land in deze regio dat in gevecht is met zichzelf. Wanneer de avond valt, tikt ook de avondklok. We drinken onze kardemom koffie en lopen, met een hele karavaan aan kids, in de schemer terug naar onze dingys. De volgende ochtend scharrelen we tussen de ruïnes en het afval door naar de soek voor boodschappen. Afrika leeft hier aan alle kanten en we kijken onze ogen uit.

Helaas tikt de tijd en zetten we na twee nachtjes koers naar het noorden. We maken een stop midden in de woestijn, bij Marsa Umbeila. Buiten op het rif snorkelen we in cristal clear water met prachtig koraal en scholen vissen. Op de kant gaan we op kamelen expeditie en lopen door de eindeloos droge vlakte. Deze plek is magisch! Helaas weerhoudt een enorme zandstorm ons van een middagje koningsspelen op het strand.

Hierna ploeteren we onze weg verder noord richting Suez. Het is een gevecht tegen wind, golven en stroming. Daarnaast zijn we niet ingeklaard in Egypte en mogen alleen stoppen op een aantal aangewezen ankerplekken. Officieel mogen we niet aan land, niet zwemmen of de dingy in het water. Een lange weg met een peuter van 3… Gelukkig blijkt de praktijk anders en kunnen we even een borreltje doen bij de buren, worden boodschappen en diesel bezorgd en mag Hans zelfs een rondje kitesurfen. Wanneer de (zand) stormen zijn gaan liggen beginnen we aan de laatste etappe door de golf van Suez.

Ondertussen slalommen we tussen de vrachtschepen door op de zoek naar de rood met groene lichten van de vaargeul. Morgen gaan we door het kanaal, de deur naar Europa!