Eenmaal het Suez kanaal door nemen we de sneltrein door de Middellandse Zee.

In een kleine zes weken tijd treinen we van oost naar west. Met als eerste halte Kreta. In alle vroegte staan opa en oma ons al op te wachten in de haven van Sint Nicolais. We ontstressen en genieten van het samenzijn, de heerlijke moussaka en het prachtige eiland. Helaas dient zich na vijf dagen alweer een volgend weergat westwaarts en we stappen weer op voor een enkele reis naar Sicilië.

Na een wat moeizame rit met weinig wind en een hobbelige zee doemt na vijf dagen de Etna vulkaan aan de horizon. Vergezeld door dolfijnen leggen we de laatste mijlen af. Op dit perron staan de volgende opa en oma ons zwaaiend op te wachten. We zijn in het land van de pizza en pasta en voor Luna het ijs paradijs. De prachtige authentieke dorpjes en een wonderschone natuur. We nemen dit keer de stoptrein en hoppen via de noordzijde van het eiland naar het westen. Opa en oma hoppen met de camper vrolijk mee. Na ruim een week arriveert ons grote cadeau, een hagelnieuwe gennaker! Luna enigszins teleurgesteld in de saaie witte kleur, wij blij met de sterkte van dit doek.

De trein vertrekt, in een vaart racen we langs Sardinië naar Mallorca voor een prachtige zwem en wandelstop. We kijken onze ogen uit sinds we in de middellandse zee zijn. Luxe jachten, drukte overal, een groter contrast met waar we vandaan komen is er niet. Het is makkelijk en zorgeloos maar soms we missen de charme en het avontuur.

We snuiven nog wat Spaanse tapas op in Jávea om vervolgens de intercity naar Gibraltar te nemen. Onze laatste stop in de Middellande zee. Ineens zijn we even een dagje in Engeland. In het kader ‘nu we er toch zijn’, net zoals de tienertour van vroeger. Beklimmen we de 400 hoogtemeters naar de top van de Gibraltar rots. Het uitzicht is prachtig! Moe en voldaan leggen we onszelf aan de snellader om vervolgens de nacht weer in te zeilen. Na 7 jaar is de Vagebond terug op de Atlantische Oceaan.