Geen categorie

Blub, blub, blub…..

Blub, blub, blub…..daar gaan we, de diepte in. Daar waar het water steeds donkerder blauw wordt, je zweeft als in de ruimte en alleen je eigen ademhaling hoorbaar is.

_20180427_105806

We zijn een kleine week op Bonaire, ons ‘thuis’ voor komend half jaar, en onze padi is binnen! Samen met Freek en Juul maken we onze eerste duik alleen de diepte in. De oceaan is prachtig, niet alleen boven maar zeker ook onder water!

Wat is het fijn, de hele familie hier op vakantie! Een kleine twee weken hangen we nog even de toerist uit en verkennen het eiland van noord naar zuid, zowel boven als onder water. We scheuren door de eindeloze vlakte van het nationale park, een bizar landschap met duizenden catusplanten. We stoppen bij de mooiste baaitjes voor een verfrissende duik met of zonder snorkel. Bij het Goto meer spotten we de eerste flamingos en het dierenrijk wordt aangevuld met honderden (brutale) iguanas. Het contrast is groot wanneer je naar het zuiden rijdt. Een ruig heuvelachtig landschap maakt plaats voor een kale witte vlakte welke schitterd in de zon, de zoutpannen! We organiseren onze eigen Vagebond dive and snorkel sunset sailing cruise naar klein Bonaire. En in het blauwste water laten we ook nog even de kite de lucht in! Het is heerlijk, het is genieten, ons ‘thuis’ voor komend half jaar!

Rumpunch, wiet en Maria

‘The saussage between the two white breads, Guadeloupe & Martinique, that’s Dominica man.’ Bob Marley tonen swingen uit de radio en de locale rumpunch wordt rijkelijk geserveerd. Een tochtje over de indian river lijdt ons naar een locale bar één mijl land inwaarts. Samen met Ruud en Megh zijn we op Dominica. De relaxe caribische sfeer welke we afgelopen weken op Martinique en Guadeloupe zo gemist hebben is hier weer volop aanwezig!

_20180518_013242

Indian river

‘Do you know where we can rent a car for tomorrow? Is there public transport to Roussouh? Is there maybe a taxi who can drive us trough the Island?’ We vragen ons suf in een poging om het eiland te verkennen. ‘No man it’s a holliday!’ klinkt de een na de andere vrolijke stem. Het is paasweekend en het hele eiland is in rust. Tot we Clite tegen het lijf lopen. Clite heeft een auto en wil ons wel een dagje over het eiland rijden. Top! De volgende dag staan we om 8 uur klant en klaar, maar geen Clite. We zijn inmiddels gewend aan het ‘Surinaams’ kwartiertje en een half uur later stopt er een auto. Clite heeft wat troubles met zijn band en deze meneer komt ons vast ophalen. Na enig rumoer, verwarring en minuutjes later staat daar Clite met zijn bolide klaar. Een zwarte four wheel drive pick-up truck met hier en daar wat stormschade van orkaan Maria een niet werkende start motor en een slap bandje.We stappen in, deze dag is nu al een avontuur, we zijn onderweg!

_20180518_013103

Onderweg!!

Via de Noord Oost kust rijden we richting het zuiden, naar de watervallen. Het is indrukwekkend hoeveel schade Maria dit prachtige land heeft aangebracht. Het complete eiland is in vijf uur tijd weggevaagd. Het enige dat overbleef zijn boomstammen, huizen zonder daken, puin en een hele lieve bevolking. Clite verteld ons uitgebreid over het leven op Dominica, over de spannende uren wanneer Maria over het eiland raast en over de wederopbouw. Uiteindelijk komen we in de stromende regen aan bij de Emeralda Pool, nemen een duik en rijden verder naar de Trifara watervallen. Clite laat ons een hotspring zien, een gat in de grond waar hete, ruikende, sulfaat omhoog borrelt.

De natuur is nog steeds overweldigend!

Halverwege de rit word door onze chauffeur de eerste rumpunch genuttigd, gewoon lekker tijdens het rijden. Wanneer na een overheerlijke locale luch de tweede punch gedronken word beginnen we aan de weg terug naar Portmouth. Clite word steeds stiller, bochten worden gevaarlijk afgesneden, terugschakelen van 3 naar 1 gast met ‘kleine’ schokjes. We hebben een hele file auto’s achter ons en zijn bij iedere bocht blij dat we nog leven. We proberen Clite wakker te houden en zo praten we hem de laatste kilometers naar huis. In Portmouth is de Eastern Beach party in volle gang, mensen van over het hele eiland verzamelen zich hier op het strand. Als we vragen of Clite ook mee naar de party gaat kijkt hij ons met een vermoeiende blik aan. ‘No man, I go chilling with some friends’. Arme man we hebben hem uitgeput vandaag. Wij sluiten de dag feestelijk af, mengen ons tussen de locals, doen een dansje, drinken een biertje, een rumpunch en roken wat lokaals. Dominica, je bent prachtig!!

_20180413_093335

Europa!

Sorry lieve lezers, we lopen een klein beetje achter in ons blogschema.. maar beter laat dan nooit!

BAM! In één dag zeilen we naar daar waar we een half jaar geleden vertrokken, Europa. Grote supermarkt ketens, de Euro, contactloos betalen en zelfs file op een drie baans weg! Het kan allemaal op Martinique.

_20180513_151019

File op een eiland..

Europa een ontwikkeld continent met veel vrijheid, waar alles mogelijk is. Van alle gemakken voorzien, waar alles verkrijgbaar is en keuzes maken moeilijk. Daar waar wachten tijd verspilling is. Facebook, Twitter en WhatsApp, online zijn is belangrijk. Leven in een sneltreinvaart, werken, sporten, healty food en social media is de trend.

Een half jaar lang reisden we over een andere continent, andere culturen en andere gewoonten. Marokko, Kaapverdie, Suriname en Tobago. Daarna bevonden we ons in een surrealistische wereld, genaamd de Tobago cays. Daar waar het verschil tussen arm en rijk enorm is en het water adembenemend blauw.

In het relaxe Bequia nemen we echt afscheid van de Bojangles, we gaan jullie missen lieve schatten. En in een ongekend tempo schieten we in 14 uur naar Martinique. Saint Vincent en Saint Lucia laten we rechts liggen. Met moeite, de grillige en ongerepte contouren van de eilanden maken de verleiding groot maar we moeten keuzes maken. Voor het eerst zien we ook twee walvissen, kippenvel! Twee indrukwekkende gevaartes zwemmen ons tegemoet, spuitend bij iedere ademhaling.

_20180513_150545

Walvissen!! 

S avonds, wanneer de zon al onder is laten we ons anker vallen bij Saint Anne, Martinique. De volgende ochtend vol verbazing om ons heen kijkend. Daar waarvan we dachten dat het een stad was blijken honderden boten te zijn. We liggen midden in het watersport mekka van de cariëb. De komende dagen zijn gevuld met het afstruinen van watersport winkels, de hobby van iedere cruiser. Er worden weer wat klusjes gedaan, de voorraden aangevuld en we genieten van heerlijk vers stokbrood met brie! Europa, daar waar we de Maximo achter lieten en hier zomaar weer de baai in komt varen. Samen maken we er weer een feest week van. Naast alle gemakken heeft ook Martinique, net als Europa, ongerepte natuur. Twee dagen gaan met z’n vieren we op pad en scheuren in ons huurbakkie het eiland over. Door het regenwoud naar de indrukwekkende vulkaan, prachtig wandelen bij chateau Dubuc, en chillen tussen de surf dudes.

_20180513_150654

Hiken met Eric en Marleen!

Vakantie gids

Golven splashen over het dek en in de kuip, alles wat we binnen niet vast hebben gezet vliegt door de kajuit. Voor het eerst in weken varen we weer vol (gereefd) tuig en een afstand langer als 5 mijl. We genieten, 25 mijl lang aan de wind, tussen groene eilandjes, op helder blauw water met de zon op onze bol, onderweg naar Bequia. Zeilen in de cariëb met de vakantie modus aan.

_20180310_154100

Zeilen naar Bequia

Al een paar weken begeven we ons in een vakantie gids. Intens blauw water, palmbomen, witte stranden en vooral heel veel catamarans. De een nog groter en luxer als de ander, te huur tussen de 4000,- en ruim 20.000,- euro per week! Exclusieve tripjes, lobster van de grill en champagne. Op de kant de mooiste groente en fruit stalletjes maar met extreme prijzen. Duidelijk een vakantie gids die aan ons budget niet besteed is. Of toch wel…

_20180311_191544

Ankeren in Bequia, 70% catamaran

We liggen in de mooiste baaitjes of achter een spectaculair rif. Staat er in de pilot ‘only a day anchorage’, dan blijft de Vagebond lekker liggen. Onderweg naar de Tobago cays hoppen we langs het worlds end reef. We liggen alleen op de wereld op 3m diep intens blauw water, magisch! We organiseren onze eigen exclusieve snorkel expeditie aan de buitenkant van het horse reef. Hier spotten we roggen, zeeschildpadden en zelfs verpleegsters haaien. In de vroege ochtend hebben we het bekende eilandje met het parasolletje, Mopion, voor ons zelf. In de Tobago Cays liggen tientallen boten zij aan zij voor anker in het zwembad achter het rif. Toch vinden we ook hier weer een intiem plekje achter een rots. Als het waait gaat de kite omhoog en sjezen we door de baai. Het lukt ons zelfs om de kite achter de Vagebond op te laten. Hangen in een hangmat en een biertje in de locale bar en het vakantie gevoel is compleet. Wat voelen we ons rijk op de cover van onze eigen reisgids.

IMG_20180303_113945_380

Worlds end reef, intens blauw

DSC_2751

Het eiland met het parasolletje, Mopion

_20180307_191849

Kitesurfen tot we erbij neervallen

_20180311_182733

Tobago cays, links het zwembad, rechts naast de rots de Vagebond

_20180302_171339

Blue water sailing 

Net als iedere vakantie is ook deze eindig. We ‘overwinteren’ het orkaan seizoen op Bonaire en ik ga daar aan de slag als verpleegkundige op de intensive care. Dat zal even wennen zijn van een 24/7 cruisersleven naar 40 uur onregelmatige diensten.

_20180226_225758

Maar eerst nog even chillen…

Op een onbewoond eiland….

Overvolle ankerbaaien, opdringerige bootboys, absurde prijzen, Amerikaanse invloeden, diefstal en geweld. We lezen het allemaal wanneer we de pilots van de cariëb open slaan. Met enige tegen zin gaan we anker op en laten het prachtige decor en de relaxe sfeer van Tobago achter ons. In diezelfde pilots staan ook de plaatjes van azuurblauw water en witte stranden. En daar hebben we toch ook wel heel veel zin in.

1130089

Tyrell bay met honderd buren 

Een dag later liggen we in Tyrell bay. De sfeer op het eiland is er net zo relax, het water helder blauw en gezellig gevuld met zo’n honderd buren. Wanneer we een wandeling maken over het eiland komen we aan de andere kant een plaatje tegen als uit de boeken. Azuurblauw water en een wit strand met palmbomen, genaamd White Island. Daar gaan we heen!

1130088

White Island, daar gaan we heen

Vier pittige mijlen later, hakkend tegen wind, stroom en golven in komen we in de golf luwte van het rif. Voor ons brekende oceaan golven, onder ons cristal helder water, links en rechts twee mooie eilandjes en achter ons de Dingo. Twee boten en een onbewoond eiland, genieten! Bij het rif kun je prachtig snorkelen en van de mannen van de Dingo leren we de onderwater wereld kennen. We spotten roggen en zeeschildpadden en een hoop mooie tropische vissen. Over het rif loopt een pas waardoor we met de dingy naar White Island kunnen planeren. We wandelen over witte stranden en Hans kan eindelijk weer kitesurfen. Zo’n uniek plekje, dat hadden we niet verwacht in de Cariëb!

 

Schatkaart naar genieten:

Verlaat Tyrell bay en vaar 1.5 mijl naar het zuiden. Sla vervolgens links af. Dit is een pittig mijltje met stroom en wind tegen en af en toe een roller van opzij. Na 1.3 mijl, bij een grote ronde rots, sla opnieuw links af in noord, noord oostelijke richting. Aan je linker hand een prachtig rif om te snorkelen, rechts Saline Island (privé eigendom en te koop voor 19 miljoen dollar). Gooi voor de baai van Saline Island je anker uit en geniet! Let wel op, het kan hier, met name tijdens hoog water, 2-3 knopen stromen. Ook is er geen beschutting tegen de wind, dus een oceaan buitje met 30+ knopen wind komt gewoon over dek.

_20180223_234613

Schatkaart naar genieten

 

Tobago

Eenzaam varen we de donkere nacht in, geen vertrouwde lichtjes aan de horizon of bekende stemmen over de marifoon, alleen de Vagebond, langzaam slingerend op de golven. Na weken, zelfs maanden samen varen kiest ieder nu zijn eigen weg. De Bojangles en Agape 250 graden naar Grenada, wij 350 graden in de richting Carriacou.

_20180219_121339

Afgelopen twee weken hebben we op Tobago vertoefd, wat een fijn eiland is dit. De sfeer is er relax, de mensen zijn er super vriendelijk en de natuur is prachtig. We hebben ons anker laten vallen in de Man of War bay, bij het liefelijke vissersplaatsje Charlotteville. Een rommelige visserskade cariëben style waar iedereen je vriendelijk begroet. Overal door de straten scharrelen kippen met hun kuikens. Op de ene hoek een supermarkt met heerlijk vers brood op de andere de locale kroeg. Een groente/fruit kraam met de lekkerste annanas en een vismarkt is alles wat we nodig hebben. Her en der verspreid kleine hutjes waar je van de locale keuken kunt genieten, de roti is genieten de rest komt uit de frituur. Een straatje up hile een perfect gemaaid voetbalveld met daar achter de libary. Voor 25 TT kun je hier lid worden. Ze hebben een uitgebreid assortiment aan prachtige boeken. Maar nog belangrijker, ze hebben goede WiFi. Iedere ochtend zit het vol met zeilers uit de baai. De kids krijgen er school, wij werken de achterstallige administratie bij en bellen met het thuisfront. Wat een fijn dorpje is dit, we voelen ons er welkom, we voelen ons er thuis.

_20180218_154223

Het is februari en ook hier tijd voor Carnaval! We gaan naar Roxborough, een plaatsje aan de andere kant van het eiland. Muziek schalmt door de straten, het ritme van de bas voelbaar in je buik. Verspreid zitten groepjes mensen, allemaal even vriendelijk. Niemand heeft enig idee van het programma, maar ach, het is carnival!! We doen gezellig mee, drinken een biertje en genieten van de sfeer en de mensen om ons heen. Na twee uur rijd er een wagen volgeladen met speakers door de straat, gevolgd door een groepje swingende en prachtig versierde mensen. Dat moet de parade zijn! Of toch niet? We hebben geen idee en de locals om ons heen ook niet, ach wat maakt het uit, het is tenslotte carnival! Tegen het einde van de dag is het tijd om terug te gaan naar Charlotteville. Wanneer we naar onze taxi lopen zien we de meest prachtige mensen staan, klaar voor de parade. Wij als strikte Hollanders snappen er niets van, als het programma 13.00 uur aan geeft, hoe kan het dan pas na 17.00 beginnen??! Anyway, we hebben genoten.

Verder komen we de dagen hier door met veel waterpret, zwemmen, snorkelen en surfen op de golven. Een gezellige strand bbq met vers gevangen vis en spannende dingy landingen in de soms toch best hoge branding. Met de bus gaan we een dagje naar Scarborough en bezoeken fort George. Het fort is prachtig en er is een klein museum over de historie van Tobago. Het stadje zelf is een beetje rommelig en heeft weinig sfeer. Samen met de Bojangles koken we een Langoustine in een pan waarvan we dachten dat die groot genoeg was. Arme kreeft, je was iets te groot voor de pan maar smaakte heerlijk. De dag erna genieten we nog een keer van een heerlijke bisque. Helaas knapt ook de zoutwater leiding van de watermaker en staat er weer eens 100 liter water in de boot. De dag is weer gevuld met reparaties en heel veel dweilen. Alle kids om ons heen zorgen voor veel dynamiek en gezelligheid. Van surfen in de hoge branding en band racen achter de dingy tot logeer partijtjes op de Vagebond.
Samen met de moeders, Conny, Caren en Stine lopen we de Gilpin trail. Een prachtig mooie wandeling over modderige paden langs verschillende watervallen. Indrukwekkende bomen en planten waartussen kolibries en andere exotische vogels vliegen. Ons pad wordt zelfs gekruist door een agressieve land? krab met heuse scharen. De vele buien maken het regenwoud gevoel compleet.

Tobago, het was fantastisch!

 

Van modderbruin naar helder blauw

‘Lief, je raad nooit wat ik hier vind..een heel stapeltje Surinaamse dollars!!’ We varen al twee uurtjes met de stroom mee de Suriname rivier af en zijn net Paramaribo gepasseerd. Terug tegen de stroom in is geen optie, in de cariëb is het niks waard en het is teveel om niks mee te doen. We slaan rechts af naar Frederiksdorp, gooien ons anker uit en genieten een extra dag op het resort van deze prachtige plantage. Wat een cadeautje!

_20180209_100748

Dagje chillen aan het zwembad bij plantage Frederiksdorp.

Modderbruin gaat langzaam over in helderblauw. In plaats van muggen vliegen er weer vliegende vissen om onze oren, we zijn weer op de oceaan, op weg naar de cariëb!

_20180209_100637

Van modderbruin

_20180209_100715

Naar helder blauw

Een helder blauwe hemel, 15 knoopjes wind en een Vagebond die mee gaat in het ritme van de golven doet alle narigheid van de tweede dag vergeten. Dat was het een heel ander verhaal…

De een na de andere golf spoelt in de kuip. Aan de wind met 20-25 knopen wind stampen we in de richting van Tobago. De beloofde 2 knopen stroom mee is nergens te bekennen en staat zelfs af en toe tegen. Het is oncomfortabel, zo dat zelfs ik er niet helemaal lekker van word. Nog meer respect heb ik gekregen voor de mensen met zeeziekte die een reis als deze maken, ik zou het denk ik niet kunnen.

Maar vandaag is weer een nieuwe dag en het is genieten! Er kan weer gelezen, gebakken en geschreven worden. En zo cruisen we de laatste 150 mijlen om op zaterdag ochtend ons anker te laten vallen in the man of war bay, Tobago. Helder blauw water, intens groene heuvels, roggen en zeeschildpadden zwemmen onder de boot, we zijn steeds weer onder de indruk!

_20180209_100435

Fantastisch mooie man of war bay

_20180209_100540

Sundowner pirate bay