Waarom?!! Hierom!

Met Lanzarote achter ons, Fuertefentura aan onze linker zijde, la Palma om het hoekje, Tenerife in zicht en heel in de verte la Gomera, zeilen we tussen de Canarische eilanden! Normaal kies je één eiland uit, boek je een vlucht en ga je een week vakantie vieren. Nu komen bijna alle eilanden binnen twee dagen aan ons voorbij! Ik vind het indrukwekkend!

DSC_1401

Vooral Tenerife is fascinerend, de immense vulkaan op het eiland is al van verre te zien. ’s nachts gaan de lichtjes van het eiland over in de prachtige sterrenhemel. Het liefst zouden we ze allemaal even aan doen en een weekje vakantie vieren! Maar helaas, het klinkt misschien gek, geen tijd.. We kiezen één eiland uit, la Gomera! Een ruime 200 mijl varen vanaf Lanzarote. Voor ons gevoel worden de zeemijlen steeds korter. Vorig jaar was een honderd mijl naar Ramsgate het kanaal over een hele tocht, nu varen we ‘even’ in twee nachtjes naar la Gomera.

_20171024_124951

We gaan als een speer! We moeten zelfs iets vaart minderen om niet in het donker aan te komen. Dit is best lastig als je al in de acceleratie zone van het eiland bent. Deze acceleratie zones ontstaan wanneer de wind van over de oceaan plots een eiland tegen komen, hierdoor kan er tot 15 knopen meer wind staan. Op deze manier vliegen we zelfs met dubbel gereefd grootzeil met 6 knopen snelheid langs de donkere kust van la Gomera. Wanneer de zon opkomt worden de immense contouren van het eiland zichtbaar, wow! We gooien ons anker uit in donkerblauw water, waar zelfs op twaalf meter diepte de zwarte zandbodem zichtbaar is. Klaar om een weekje te relaxen!! Of toch niet…..

_20171024_125121

De waterpomp slaat aan, de watertanks zijn leeg en de blikken bier ‘drijven’ onder de vlonders! “Dit meen je niet!!”, roepen we in koor. Er is een kraantje los geschoten waardoor de watertanks zijn leeggelopen onder de vlonders. Laten we nu net op Lanzarote twee boodschappen karren vol voorraad onder die vlonders hebben gepropt.. De uren erna staat de hele boot vol met levensmiddelen en zijn we aan het hozen en dweilen, waarom!?!

_20171024_125408

Als we aan het einde van de dag na een frisse duik met een biertje in de kuip genieten van het prachtige uitzicht weten we waarom, HIEROM!!!

_20171021_185010

Snapshot 6 (10-24-2017 4-24 PM)

Gedwongen onbezorgd

‘Hans, wil je even meekijken, volgens mij hebben we geen schroefwater meer…

Het is één uur s’ nachts, precies 12 uur geleden zijn we in convooi samen met de Liefde en de Bojangles vertrokken uit Rabat. Afgelopen dagen werd, soms meedere malen per dag, een palaver gehouden om het goede weergat naar de Canarische eilanden te vinden. Verschillende weermodellen werden naast elkaar gelegd en allemaal voorspellen ze heel weinig wind. Zondagmiddag blijkt uiteindelijk de beste optie met de meeste wind. We maken de boot klaar, slaan de laatste verse groente en fruit in op de medina en tanken diesel, er vanuit gaande dat we veel moeten motoren.

We klaren uit bij de douane en varen met z’n drietjes achter de pilotboot aan naar buiten. Met nog een laatste blik op de kasbah van Rabat laten we Marokko achter ons. Met de paar knoopjes wind die er staat proberen we te zeilen, en zo dobberen we met 2.5 knopen snelheid richting de canarische eilanden en vormen we al snel de achterhoede van de Nederlandse vloot. Inmiddels is het één uur ’s nachts en is de wind helemaal weg, tijd om de motor te starten….

Zonder motor dobberen we de nacht door. De Bojangles is nog in de buurt en zij dobberen in de nachtbheel lief met ons mee voor eventuele assistentie, schatten zijn jullie! De volgende dag ligt Hans in een spiegelgladde, helderblauwe oceaan onder de boot en doet ons vermoeden bevestigen, we zijn schroef verloren! Ai dat wordt een lange tocht.. We zetten de knop om, accepteren dat we er lang over doen en dat 2.5 knoop best een top snelheid is. Langzaam wordt de afstand tussen de vloot steeds groter maar we houden elkaar via de mail op de hoogte.

Als snel zitten we in een heerlijk ritme en accepteren we de situatie zoals deze is. Gedwongen onbezorgd zeilen naar onze volgende bestemming. Geen afwegingen hoeven maken of de motor aan of uit moet, geen uren lang gepruttel, geen angst dat we met de schroef vast komen te zitten in een Marokkaans visnet, gewoon back to basic. De oceaan is super rustig, geen deining, soms zelfs spiegelglad. Dit maakt het leven aan boord enorm comfortabel! We lezen boeken, kijken serie, doen spelletjes en staren uren naar het helder blauwe water. We vangen vis, een tonijn(tje) en een mahi mahi en bereiden de lekkerste maaltijden. Regelmatig word ons geduld op de proef gesteld, de wind is erg variabel in kracht en richting waardoor we bijna een dagtaak hebben aan het stellen van de zeilen. Soms varen we in één uur tijd alle koersen van de windroos. Aan de wind, halve wind, met kotter, genua of genaker, alles komt voorbij! Het is enorm frustrerend, soms sjezen we met 6 knopen snelheid achter ons rode wapen aan. Om vervolgens uren stil te liggen en met één knoop snelheid in de goede richting te dobberen.

We gaan ook op zoek naar een nieuwe schroef! Via de ssb hebben we mailcontact met de ouders van Hans. In Nederland wordt meteen actie ondernomen en voor we het weten zijn de eerste onderdelen (via familie Bojangles) met het vliegtuig onderweg naar Lanzarote! Wat een fantastisch lieve ouders hebben we toch!!

Na vijf dagen en vijf nachten hebben we eindelijk land in zicht! Voor ons rijst het hoge zwarte vulkanische landschap van Lanzarote! We zijn er bijna en verheugen ons op de ankerbaai bij Graciosa en een duik in het helderblauwe water. Dan worden we opgeroepen via de marifoon door de Liefde, zij zijn een dag eerder gearriveerd bij de ankerbaai. Ze melden ons dat er ruim 35 knopen wind recht de baai in blaast, het fenomeen wind over land (met bergen) geeft enorme wind! We balen maarvbesluiten Graciosa over te slaan en door te varen naar de eerst volgende haven, nog 25 mijl te gaan… De wind neemt langzaam af en draait, we moeten pal kruisen. Een niet al te moeilijke rekensom verteld ons dat we de haven van Arracifa op deze manier nooit gaan halen voor het donker. We dobberen voor de kust van Lanzarote, maar dan… In de zwarte contouren van Lanzarote doemt daar de liefde op, onze redders in nood! Ze nemen ons op sleeptouw en een kleine vier uur later liggen we netjes geparkeerd aan een stijger in Arracifa. 480 mijl op eigen zeilkracht, het is ons (bijna helemaal) gelukt!!

Roadtrip Marokko

Zweten als een dolle, een hartslag van 200 slagen/min, benen die steeds zwaarder worden en mijn hoofd roder dan rood… We zijn in de woestijn, de Erg Chebbie en beklimmen een van de hoogste duinen. Eenmaal boven is het uitzicht prachtig! De zon gaat bijna onder en kleurt de duinen rood. Op deze hoogte kunnen we ook de gehele ‘woestijn’ overzien. Geen eindeloze Sahara maar een zandbak van 10 x 30 km. Helaas, maar hierdoor zijn we genezen van een kamelen tocht met overnachting in de ‘woestijn’. We bedenken onze eigen zand expeditie! De terugweg is een sensatie traktatie! Hans sandboard naar beneden, alsof hij van de rode piste in Tirol naar beneden suist en ik neem de slee. We overnachten op de camping met onze tent aan de rand van deze toch wel indrukwekkende zandbak. De volgende ochtend staan we al vroeg paraat voor een sunrise sand walk. De zonsopkomst is magisch! We lopen, rennen en rollen door het zand. En genieten van een ontbijtje terwijl overal groepjes toeristen op kamelen verschijnen, op de weg terug van een overnachting in de ‘woestijn’.

We zijn halverwege onze roadtrip door het magische Marokko. Als twee kampeer leken hebben we de boot achter gelaten in de haven van Rabat en met een volgepakte auto trekken we het binnenland in. We rijden dwars door de het atlas gebergte over de meest afgelegen wegen en komen door de kleinste dorpjes. De mensen zijn altijd even vriendelijk lachen en zwaaien, kinderen die met de auto mee rennen. Een landschap dat ieder half uur veranderd, gesteente in de kleuren rood, geel, wit en zelfs paars. We zien de meest steile berg passen tot uitgestrekte vlaktes en prachtige oases met palmbossen. Ezels, kamelen en vooral heel veel schaap! Soms staan we op luxe campings met de beste douches sinds tijden maar ook op plekken tussen de locals, zwerfkatten en douches waar geen druppel water meer uit komt. De laatste dag dwalen we in de medina van Fes waar kleuren, geuren en de mensen op je af komen. We zijn onder de indruk!!

Inmiddels zijn we bijna profs op kampeer gebied. Binnen twee minuten hebben we onze tent opgezet en zitten we geïnstalleerd op onze comfortseats proostend met een colaatje. We durven het zelfs aan om twee nachten wild te kamperen. We staan aan de prachtigste bergmeertjes, maken ons eigen kampvuur en nemen een (nacht) duik in het koude water. Wildkamperen is net als ankeren, super relax!!

DSC_0389

Na 8 nachten komt ook aan dit avontuur aan een einde. We zijn moe, moe van alle indrukken die dit land ons heeft gegeven. Het was fantastisch, genieten, indrukwekkend, Marokko is magisch! Maar wat zijn we blij om weer thuis te zijn, thuis op de Vagebond.

Sommige beelden zijn niet in woorden uit te drukken…..

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Route:
Rabat – cascade d’ Ouzoud – lac Tislit – Todrakloof – Merzouga – source bleue – lac Aguelmame sidi ali – Azrou – (via Fes) Rabat

Totaal 1700 km!!

 

Duizend en één nachten…

We zijn onderweg, onderweg naar het land van duizend en één nachten, onderweg naar Marokko!

De ondergaande zon kleurt de baai bij Faro vurig rood. Onder luid gejuich van de Maximo (Eric en Marleen we gaan jullie missen!) en de Usuaia laveren we de ankerbaai uit. Met de stroom mee belanden we nog even in een soort wildwaterbaan en worden met 9 knopen snelheid naar buiten gespoeld, de donkere nacht in.

IMG-20170925-WA0001

Kruisend de baai bij Faro naar buiten 

Één van de duizend nachten op zee…. Met een fonkelende sterrenhemel waar je langzaam in verdwaald, golven die de Vagebond (soms minder) rustig heen en weer slingeren. Een gevoel van alleen op de wereld, samen sterk maar soms ook eenzaam vechtend tegen de slaap.

De weg naar Marokko geeft ons twee nachten en één dag zeilen. Een constante wind zorgt dat we de hele weg comfortabel kunnen zeilen op een soms iets hobbelige zee. We varen samen met de Bojangles en hebben onderweg gezellig marifoon contact. Uit het steeds blauwer wordende oceaan water hengelen we onze eerste geel tropisch gekleurde mahi mahi binnen! We zijn onder de indruk!! Een beetje onwennig, dit is geen makreeltje meer, weten we deze prachtige vis klaar te maken voor de pan. Een paar uur later smikkelen we van een fantastische lunch op top locatie! We hebben net de laatste hap opgesmikkeld wanneer de hengel opnieuw uitgaat! Dit keer hebben we zijn grotere broer te pakken! En niet heel veel later vangen we er nog een! We nodigen Bojangles uit voor een diner in Rabat en halen de hengel binnen om overbevissing te voorkomen.

Het is drie uur in de ochtend, de wind valt weg, nog 20 mijl varen, de nacht is donker en overal om ons heen liggen visnetten. Een belletje via de marifoon met de Bojangles doet ons weten dat zij net een half uur hebben gestoeid met een visnet om los te komen. We durven de motor niet te starten, bang dat deze visnetten in de schroef komen, en met 1, soms 2 knopen snelheid dobberen we richting Rabat.

IMG-20170925-WA0002

Een oceaan die steeds blauwer wordt 

Wanneer de zon omkomt en er genoeg zicht is om eventuele visnetten te ontwijken starten we de motor. Om 11 uur in de ochtend komen we samen met de Bojangles aan bij de havenhoofden van Rabat, precies laagwater springtij. Wachtend op de pilotboot die ons naar binnen loodst genieten we van het nieuwe continent dat voor ons ligt. Met het gevoel of we in de fatamorgana van de efteling zijn beland varen we, met soms een kleine surf, naar binnen. Dit voelt nu al als een sprookje!

IMG-20170925-WA0000

Aanloop Rabat, fatamorgana!! 

Oranje

De kajuit kleurt oranje met de 100m2 spinaker welke uitgespreid ligt. Het oude jaren 80 retro oranje doek macht perfect met de nieuwe fluorescerende hippe versie! Af en toe komen de blonde haren van Hans tevoorschijn met het monotone getik van de naaimachine op de achtergrond. Meters doek worden zorgvuldig op maat gemaakt, aan elkaar geplakt en uiteindelijk gestikt. Ruim twee dagen later zit er een compleet nieuw onderlijk in en de schoothoek is verstevigd. Ons lichtweerzeil is weer ready to use!! Super trots op mijn zeilmaker!!!

Ook de baai bij Faro, waar we voor anker liggen, kleurt oranje! In een omgeving die aandoet als de Nederlandse wadden loopt een spontane actie uit in een borrel met 10 Nederlandse boten in de locale kroeg op het eiland Culatra. ‘ Vertrekkersdag ‘ 2.0 op een top locatie! Kinderen, volwassenen, vertrekkers, oud-vertrekkers, grote boten, kleine boten allemaal in de baai bij Faro! Niet heel internationaal maar wel lekker oranje en super gezellig!!!

IMG-20170921-WA0000

Ankeren bij Faro (dank aan Bojangles)

Vanavond verlaten we het Europese vaste land en zetten koers naar Marokko, tijd voor nieuwe kleuren..

 

Dagen vliegen voorbij…

Neem de Nederlandse wadden, voeg daar een tropisch tintje met een beetje extra zon aan toe en je ligt in Alvor. Een fantastische baai in de algarve waar de dagen voorbij vliegen! Hoe de dagen dan voorbij vliegen, hierbij enkele willekeurige dagen uit het leven van de Vagebond…

Om in Alvor te komen halen we in de ochtend ons anker op in Sagres en zeilen 20 mijl oostwaarts. De wind is zeer variabel en houdt ons daardoor lekker bezig. Onderweg komen we langs de grotten bij Lagos. We gooien ons anker uit, maken de dingy klaar en hangen de toerist uit! Het is bijna file rijden maar de grotten zijn prachtig! Onze eigen Vagebond expeditie! Na een paar uurtjes halen we het anker weer op en varen verder naar Alvor. Hier wordt al druk geborreld door de Liefde, Summerwind en Kaya. Heel gezellig! Maar we hebben ons anker nog niet uit of Hans zit al met de kite spullen in de dingy..een half uur later scheurt hij tussen de zandbanken door, eindelijk weer kitesurfen!!

_20170908_212506

Over 7 minuten gaat onze taxi! Als een speer komen we uit ons luie ochtend ritme, maken snel de boot op orde en scheuren met de dingy naar de kant… Stephan, Patricia, Feline en Finn komen langs! Wat een toeval en super gezellig om ze hier te zien! We kletsen, drinken koffie, maken een prachtige wandeling door het ‘ waddengebied ‘, spelen met de kinderen en eten heerlijke sardientjes, de dag vliegt voorbij! Maar dan, twee gemiste oproepen en een appje van de Liefde.. ‘Hoi Hans en Roos, het is nu stroom tegen wind, af en toe boven 35kn. Wellicht verstandig om naar de boot te gaan. Groetjes Peter en Monique’. We geven familie Holstegen een dikke knuffel en spreken af elkaar later deze week nog een keer op te zoeken en snellen ons dan richting Vagebond. Daar ligt ze dan, varend achter haar eigen anker heeft ze wel zeker 15 rondjes gemaakt. Van een afstandje ziet het er indrukwekkend uit, maar eenmaal op de boot is er gelukkig weinig aan de hand. Die avond brengen we varend achter ons anker door.

_20170915_124749

Klusdag! We zijn al vroeg uit de veren en voor de eerste zonnestralen haar warmte afgeven klimt Hans naar boven in de mast. We plamuren het roestplekje op de boeg, plakken de dingy en epoxyen en kitten de steuntjes voor de boom. Tegen het einde van de middag trekt de wind aan, kitesurfen!!! We laten alles uit onze handen vallen, heisen onszelf in een wetsuit en scheuren met de dingy naar het strand. Voor mij als beginner zijn de omstandigheden ideaal! Het is even na laag water waardoor je bijna overal kunt staan. Ik krijg les van Hans vanuit de dingy en na een paar flinke crashes en liters zeewater te hebben gehapt lukt het mij eindelijk om zowel links als rechts op te varen! Uitgeput zit ik op het strand, kijkend naar hoe Hans nog even over het water scheurt! Eenmaal weer op de boot is de klusdag nog niet voorbij, om 22.30 uur kan de kitspuit eindelijk opgeborgen worden. Moe duiken we ons bed in, morgen stranddag!!

_20170915_125041

Na een avond ouderwets borrelen met de Maximo in Portimau gaat om 9 uur de telefoon.. Gezellig bellen met mama Leo maar het uur tijdsverschil was ik even vergeten. Hans snoozed nog even verder en wanneer ik uitgekletst ben is de temperatuur alweer gestegen naar een kleine 30 graden. Met enige tegenzin slepen we onszelf naar de supermarkt. Wanneer we de voorraad weer hebben aangevuld halen we ons anker op en varen terug naar Alvor. En wat doe je als er te weinig wind staat om te zeilen…we maken een lange lijn aan de giek, geven plankgas met de motor en wakeboarden achter de Vagebond! In Alvor eten we een ijsje met de Bojangles, doen ’s avond nog een klusje en kijken we serie.

_20170913_164225

We komen tijd te kort hier!