Tuben in de jungle

Het intense geluid van brulapen boven in de bomen, het meest mooie fluitconcert van honderden tropische vogels en de geur van vers gebrande koffie. Dat is wakker worden op een koffie farm in de jungle van Colombia.

IMAG0541

Buenas dias!

Een kleine week geleden kwamen we aan in de haven van Santa Marta. 48 uur later hebben we een stempel in onze paspoorten en mogen we eindelijk het haven terein verlaten. Eenmaal door de poort belanden we in het drukke centrum van Santa Marta. Toeterende auto’s, brommers, taxi’s, bussen en een verdwaalde fiets. Alles rijdt hier kris kras door elkaar. De straten staan vol met verkopers van verse juice in alle fruit soorten tot sieraden, telefoons en empanadas. Hierachter verschuilt de ene na de andere action winkel, plastic en goedkoop. Het is druk, zintuigen worden maximaal geprikkeld maar de sfeer is goed!

Een dag later zitten we in de bus onderweg naar Palomino. Een klein plaatsje twee uur rijden van Santa Marta. Met een enorme donut van een binnenband in onze armen springen we achter op bij een motortaxi. Behendig rijd deze ons een paar kilometer bergopwaarts. Vanaf hier lopen we, met nog een kleine twintig andere donuts, over een prachtig jungle pad stroomopwaarts. Wanneer de grootste groep donuts rechtsaf slaan lopen wij, met een klein groepje, nog een stukje verder. Het pad wordt smaller er steiler. Na een uur worden we beloond en staan we op een prachtige plek aan de oever van de rivier. We springen met onze donut het koude water in en voor we het weten zijn we in de eerste stroomversnelling beland. Dit is fantastisch, dit is chillen, genieten, dit is tuben in de jungle! Na anderhalf uur drijven hebben we de meeste versnellingen gehad en wordt het steeds drukker op de rivier. Alle donuts spoelen langzaam aan bij het eindpunt, het stand van Palomino. Een prachtig mooi zandstrand waar jungle en zee elkaar ontmoeten en waar we nog even kunnen spelen in de brekende golven.

Tuben in de jungle! 

Een grote bak voer, drie bakjes water en een hele hoop speeltjes verspreid door de boot. Met een klein schuldgevoel laten we Bo voor het eerst een nachtje alleen op de Vagebond. Nadat we zijn uitgetubet pakken we de bus terug richting Tayrona park en overnachten daar in een hostel. We tellen nog een keer onze miljoenen pessos en komen tot de conclusie dat we niet genoeg contanten hebben om én het hostel én de toegang tot het park te betalen. Uiteindelijk weten we online tickets te bemachtigen en de volgende ochtend vroeg staan we bij de alternatieve ingang, Calabazo. Klaar voor een flinke wandeling. We zijn de enige bij deze park ingang maar het blijkt dat ze hier nog niet echt gewend zijn met online tickets. Een goed half uur later krijgen we een roze bandje om onze pols en mogen we naar binnen. We maken een prachtige hike van 20km en komen vooral het eerste uur bijna niemand tegen. Bergje op en klimmen en klauteren over stenen naar beneden. Na drie uur zweten komen we aan bij het strand, een bomvol strand! We nemen een duik, voegen ons tussen de toeristen en wandelen over een keurig aangelegd pad met vlonders terug naar de hoofdingang. Moe stappen we de bus in, terug naar de boot, terug naar Bo.

IMAG0485

Tayrona park 

We hebben de smaak te pakken en een dag later zitten we opnieuw in de bus. Dit keer naar Minca, een gezellig ‘hipster’ dorpje in de bergen achter Santa Marta. Hier lopen we bergje op en maken ruim 300 hoogte meters in slechts 3km. Rood, warm en bezweet komen we een goed uur later aan bij de koffie en cacao plantage Paraisa de tuki. Een fantastisch mooi uitzicht, de geur van vers gebrande koffie en hele lieve mensen, het is een paradijsje hier! We doen mee aan de cacao tour en horen alle ins en outs te over ons favoriete snoepgoed. We krijgen vers gebrande en gemalen warme choco en sluiten af met een heerlijk verzorgend gezichtsmasker van cacao.

IMAG0505

De zonsondergang hier is prachtig en tuki de huis toekan zorgt voor een paar mooie poses op de voorgrond. S avonds kijken we uit op de verlichte stad Santa Marta. En als we goed kijken, achter de hoge flatgebouwen ligt daar onzichtbaar klein de Vagebond met Bo.

P1150230

De volgende ochtend lopen we, met drie extra kilo koffiebonen in onze rugzak, naar pozo azul. Een poel met watervallen. Een mooi stukje wandelen tussen de koffie plantages. Wanneer we bij de poel aankomen blijkt deze aardig vol te zitten, vol met toeristen. Dit hadden we ons anders voorgesteld en met beteuterde gezichten kijken we om ons heen. Dan komt er een hele aardige man naar ons toe en wijst ons op een andere waterval, een klein stukje verderop naar beneden. Dit laten we ons geen twee keer zeggen. Tien minuten later staan we onder onze privé waterval en genieten van de rust.

Wandelen door de plantages 

IMAG0554

Prive waterval!!

DCIM101GOPROGOPR2609.JPG

Wanneer we terug op de Vagebond komen worden we enthousiast begroet door Bo. Blij dat we weer thuis zijn. We besluiten haar niet nog een nacht alleen te laten. We doen de laatste ‘we liggen in een haven klusjes’ en maken ons op voor Cartagena.

IMAG0561

Terug bij Bo in de marina

Cabo de la Vela

Binnen tien minuten na aankomst op het strand heeft er zich een clubje locale kitesurfers in onze dingy gesetteld. Er wordt een jointje rondgedeeld en een boom box met lekkere hitjes tevoorschijn gehaald. Hans sjeest met zijn kite over het water. Terwijl ik mij na een boks en een ?como estas? een beetje ongemakkelijk bij het groepje locals in onze dingy voeg. Ze zijn vriendelijk en geïnteresseerd en in mijn gebrekkige Spaans en hun gebrekkige Engels voeren we een gezellig gesprek en kom ik meer te weten over het leven hier. Voor ons maken jonge kitesurf talenten de meest indrukwekkende sprongen en nemen surfend een hond mee op hun board. We zijn bij Cabo de la Vela, we zijn in Colombia! Na een half uurtje komt Hans terug gevaren, ‘jouw beurt schatje!’

Hoge golven en 5-10 knopen extra wind zeilen naar Colombia is niet voor mietjes als ik de pilots moet geloven. Daarom wachten we twee weken lang op Aruba voor het perfecte weergaatje. 8 januari lijkt dat weergaatje er te komen. 15-20 knopen wind uit het noord oosten. We gaan! Na een enigzins vertraagde uitklaarsessie verdwijnt pas rond twaalven de kust van Aruba uit zicht en zien we de cruiseschepen met de minuut kleiner worden. Met 25-30 knopen wind stuiven we richting Colombia.

_20190123_204814

Nachtwachtje met Bo, gezellig!!!

Na 24 uur heerlijk zeilen met af en toe de motor bij komt Cabo dela Vela in zicht. De kustlijn is stijl en ruig. Om de hoek gooien we ons anker uit, in hoe kan het ook anders, het kiters paradijs van Colombia. Binnen een uur na aankomst hangt de kite in de lucht en stuiven we over het vlakke water. De omgeving is indrukwekkend, hoge heuvels en dorre vlaktes wisselen elkaar af. Een enorme baai met alleen de Vagebond achter haar anker. Aan de rand een authentiek dorpje van houten latten en golfplaten daken. De mensen hebben weinig maar zijn super vriendelijk, de sfeer is gemoedelijk.

_20190123_205951

Ankeren bij Cabo de la Vela

De volgende dag wandelen we zwetend over de dorre warme vlakte naar playa de Pilon. Hier worden we getrakteerd op een fantastisch mooi uitzicht.

_20190123_204847

Playa de Pilon

Iedere dag om 13.00 uur gaat de wind aan en dus de kite in de lucht.

_20190123_205303

Yes! Eindelijk een ‘kitesurfchickfoto’ 😉

Cabo de la Vela, een authentiek stukje Colombia. Daar waar de Wayuu bevolking zich staande weet te houden in een van de meest barre gebieden van het land. Met enige tegenzin halen we na drie nachtjes ons anker op en slalommen zeilend tussen de vissersboeitje de baai uit. We gaan inklaren in Santa Marta.

_20190123_205406

Slalommend de baai uit

Amazing Aruba

We zijn gedropt in de Superfood, het is 24 december, HELP! Bedust kijken we met een winkelmandje achter ons aanslepend om ons heen. Hordes Amerikaanse toeristen, gemengd met enkele locale Arubanen shoppen vertrouwde Hollandse Jumbo artikelen alsof hun leven ervan af hangt. Voor ons voelt deze Jumbo ineens niet zo Hollands en vertrouwd meer. Niks als vijfde in de rij gratis boodschappen. Gewoon achter in de winkel aansluiten, tien rijen breed. We gaan als een kip zonder kop mee met de flow en een goed half uur later staan we met een half gevuld boodschappenmandje balend bij de kassa. Een dag eerder glipte het ideale kerst diner ons tussen neus en lippen door. Na een kort gevecht kwam een enorm gevaarte dichter bij de boot, een tonijn van een goeie meter! We zijn onder de indruk, zoiets hebben we nog niet eerder aan de haak gehad. En dan ineens een flinke stuiptrekking en KRAK, hengel! Daar gaat de tonijn, met lure, met halve vishengel, arm beestje. Helaas geen verse sashimi, chivichi of tonijnsteak op het kerstmenu. We rekenen ons alternatieve Otto Lenghi kerst menu af en file rijdend slakken we terug naar de boot.

DCIM101GOPROGOPR2576.JPG

Kerst onder water

We liggen bij surfside beach voor anker. Onder het vliegveld, waar iedere tien minuten honderden nieuwe toeristen uit de lucht komen vallen. Naast de cruiseschepen, waar nog meer iets te stevige toeristen worden uitgespuugd bij de Prada, Guci en Dolce and Gabana boulevard. We liggen tussen de taxiboten die de upper class naar palm eiland vervoeren en aan het einde van de dag roodverkleurd weer terug. Aruba heeft een Mac, een KFC, een keurige boulevard, eindeloze zandstranden, het rijtje Hilton…… Je kunt er parasailen, waterscooteren, golven,.. Aruba heeft alles, Aruba is Amazing!!

imag0218

Ankerbaai surfside beach

Houden wij hiervan, nee… Maar Aruba heeft ook de familie Tabak en de Summerwindjes. Samen maken we er twee feest weken van. We smullen onze buikjes vol tijdens een uitgebreid kerstdiner. Vieren Hans zijn verjaardag met taart en vuurwerk. Ontsnappen op oudjaar uit de escaperoom. Gaan traditioneel met champagne en oliebollen knallend het nieuwe jaar in. We eten de lekkerste roti van het eiland. En sluiten af met een knusse bbq op het strand. Madjida, Kees en Marijntje geven ons een warm welkom op Aruba en mede door hun gastvrijheid krijgt Aruba een bijzonder plekje.

Sunset BBQ

We mogen gebruik maken van de auto van Kees en ontdekken de ongerepte stukjes natuur op Aruba. Kitesurfen aan de ruige kust bij Boca Grandi in het zuiden. Genieten van de uitgestrekte vlaktes in het noorden. We strekken de beentjes en maken een prachtige wandeling in het nationale park Arikok. Lieve Kees, Madjida en Marijn, bedankt voor jullie gastvrijheid. Lieve Casper en Floor, er gaat niets boven een fijne buur! We gaan jullie missen, door jullie was Aruba Amazing ;)!!

De mooie plekjes van amazing Aruba

Copper Curaçao

‘Oke, nog één knuffel dan…’ Nog geen tien minuten geleden hebben we ons anker laten vallen bij Westpunt, Curaçao. We pakken onze duikbril en snorkel en springen het verfrissende water in en genieten. Genieten van ons glimmend glad koperen onderwaterschip met een oogverblindende bronzen schroef. Zo mooi en zo glad dat je ermee wilt blijven knuffelen.

Drie weken eerder….
Na een paar dagen relaxen achter ons anker bij klein Curaçao kunnen we er weer even tegen.

Kitesurfen en genieten op klein Curacao!

Klaar voor twee weken bikkelen. Ervaring leert, dat worden er altijd meer. Bij Curaçao Marine word de Vagebond zorgvuldig op de kant getrailerd en kan het werk beginnen. Een boot op het droge, het is weer even wennen maar vooral weer heel hard werken. Om 7 uur s ochtends gaat de schuurmachine aan, alle oude anti fouling moet eraf. Na vijf intensieve dagen schuren is het onderwaterschip klaar voor haar nieuwe jasje, genaamd copper coat. Nu komt het échte werk, afwegen, mixen, tijd bijhouden en vooral doorverven. Vijf lagen achter elkaar! Bakboord romp in de ochtend, stuurboord romp tot in de laatste uurtjes. De kiel en het roer bewaren we voor de volgende dag. Een spannende 48 uur breekt aan, het mag namelijk niet regenen. De copper coat is op waterbasis en het zou zonde zijn als 20 kg koper in het afvoerputje van de werf verdwijnt. S nachts checken we iedere twee uur de buienradar. En om half 7 in de ochtend is het tijd voor actie. Zeilen spannen en zorgen dat de romp niet nat word. Wanneer de copper coat voldoende is uitgehard mag de schuurmachine opnieuw aan de bak. Het voelt tegen nature in maar ons net geverfde onderwaterschip moet geschuurd worden. Korrel 120,180 tot een uiteindelijke zijdezachte 240, dat voelt lekker!

Klussen bij Curacao Marine

Tussen de bedrijven door verkennen we het eiland. We huren een auto en rijden rondom westpunt. We genieten van de mooie strandjes en baaitjes op dit eiland en nemen een kijkje in the blue room. Na al die maanden Bonaire voelt Curaçao hectisch en chaotisch. Navigeren van A naar B vergt weer enige uitdaging. Deze chaos en hectiek brengt een heerlijke sfeer met zich mee en we genieten van het levendige Willemstad.

Mooie plekjes van Curacao

Ook hier op Curaçao Marine heeft zich een gezellig zeilersdorp gevestigd met iedere dag van 5 tot 7 happy hour. Onder het genot van een biertje, dat altijd extra lekker smaakt na een dag klussen, worden ieders werkzaamheden, vorderingen en tegenslagen besproken. Deze gezelligheid maakt dat je er niet alleen voor staat, dat maakt het klussen toch een stukje aangenamer.

Na twee en een halve week kan er weer geplonst worden. Het onderwaterschip heeft een nieuw koperen jasje gekregen, de roetplekjes zijn aangepakt, de romp zit in de was en de spinaker bomen zijn opnieuw gelakt. Door de pondjesbrug in Willemstad varen we naar buiten en laten een paar uur later ons anker vallen bij Westpunt. ‘Oke nog één knuffel dan…’

DCIM101GOPROGOPR2573.JPG

‘Oke, nog een knuffel dan…’

Bye bye Bonaire

Bonbini Bonaire, wat hebben we ons hier welkom gevoeld. Het is november. Nog één keer werpen we een blik achterom, ayo Bonaire! 8 maanden lang hebben we mogen genieten van dit fijne eiland. We hebben er gewerkt, gezellige mensen ontmoet, kregen er een crewlid bij en heel veel fijn bezoek uit Nederland. Maar het waren ook moeilijke maanden, een jaar samen op 10m2 is niet altijd makkelijk. Op die kleine vierkante meters kom je jezelf en elkaar letterlijk en figuurlijk vaak, soms te vaak tegen. Een korte break en tijdelijk thuis op Bonaire heeft ons goed gedaan. En wanneer er in het thuisfront iets gebeurd zijn de Nederlandse Antillen ineens niet zo heel dichtbij meer. Gelukkig vliegen zowel Tui als KLM dagelijks op en neer naar Amsterdam.

Bonaire, acht maanden aan mooie herinneringen…. DUIKEN, OSTRACODS, DIA DE RINCON, KITESURFEN OP ATLANTIS BEACH, HIKE BRANDARIS, CHILLEN BIJ SOREBON, FEESTEN BIJ COCO, ZWEMMEN BIJ BOCA SLAGBAAI, FLAMINGO’S, GEZELLIGHEID BIJ HAVANNA, ZEILEN NAAR KLEIN BONAIRE, GOTOMEER, ZOUTVLAKTES, REGATTA EN HET INTENS BLAUWE WATER!

imag0024

afscheids-steiger-sunsetborrel

Na een geslaagde afscheidborrel is het tijd om te gaan. De volgende ochtend gooien we los voor een goeie 30 mijl naar klein Curaçao! Danki Bonaire, Ayo!

imag0033

Ayo Bonaire!

Thuis…

Ding dong, de intercity naar Utrecht centraal van 22.05 rijdt niet. Verkleumd en gewikkeld in een sjaal warm ik mij op aan een kop ah to go thee, ik mis Bonaire!

Ik mis de warmte, de uitgestrekte blauwe oceaan om mij heen. Ik mis de rust, de knusse boot. Ik mis het leven bij de dag, geen agenda, geen planning. Ik mis de knuffels van Hans en Bo, ik mis thuis…

Een sprintje op Arnhem centraal om de laatste trein naar Duiven te halen. De trein die mij al heel vaak naar huis heeft gebracht en dat vanavond weer doet.

Maar ondertussen geniet ik van Nederland en mijn lieve familie en vrienden om mij heen. Ik kan geen genoeg krijgen van de frisse herfstlucht. Samen met pap en mam maak ik de ene boswandeling na de ander en bewonder ik de kracht en doorzettingsvermogen van mijn sterke mama. We hebben heel wat feestjes in te halen en tegoed. We vieren sinterklaas, kerst, oud &nieuw en mijn 31 diner. Ik trein het hele land door, ga bij de Bojangles op bezoek en sta zelfs weer even op de schaats. Zelfs een klein wintersport gevoel komt boven wanneer ik met pap een kuub hout kort en klein maak en we daarna worden beloond met heerlijke gluhwein. Regelmatig video bel ik met Hans en zie ik het blauwe water en de zon. Hans past op Bo en de Vagebond en geeft ondertussen zijn laatste lessen op de kiteschool. Bonaire voelt mijlen ver weg terwijl ik gewoon met mam aan de keukentafel zit. Het is heerlijk thuis!

Met ruim 60 kg aan bagage check ik in op Schiphol. Slik! Wat is het moeilijk om het vertrouwde thuis weer achter te laten. Het voelt of we opnieuw gaan vertrekken. Dit keer geen Atlantische oceaan van 2000 zeemijlen maar een oneindige Pacific. Een nieuw prachtig maar spannend avontuur. Met een klein schuldgevoel laat ik Nederland achter. Met een mama die nog een paar heftige maanden te gaan heeft zit ik tien uur later in de dingy, op weg naar de Vagebond. Op weg naar huis.

img-20181114-wa0021

Thuis!

‘Hoe was jouw dagje..?’

Met een duf hoofd schrik ik wakker van de wekker. Het is nog vroeg, het eerste ochtendlicht geeft aan dat de dag begonnen is. Nog voor ik ben opgestaan sprint Bo enthousiast door de boot. In de kuip geniet ik tijdens het ontbijt van de stilte om mij heen. Het eiland dat langzaam ontwaakt, de zon die opkomt, vissers die hun lijnen uitgooien en de eerste mensen hardlopend over de boulevard. Om 6.30 uur taxiet Hans mij naar de karelspier, ik spring op mijn fiets en drie minuten later sta ik op de afdeling. Wat zal deze nieuwe werkdag brengen…een groot trauma, een appendix, een kindje met astma, een patiënt met pijn op de borst of, een lege afdeling….alles is mogelijk.

_20181125_133216

Met watertaxi Hans in de vroege morgen

Ondertussen heeft Hans zich met het bootje naar de kant, op de fiets naar plaza, met de auto naar punt vierkant en met de gele bus naar Atlantis beach verplaatst. Klaar voor een dagje lesgeven op de kiteschool. Het zijn lange dagen, bus opbouwen, bootjes in het water, lesjes draaien, soms zelf nog een sessie kiten en de boel weer opruimen. Vermoeid na een dag op het water in de zon met verbrande lippen en gekneusde ribben begint het riedeltje bus, auto, fiets naar huis. Rond zevenen pik ik Hans weer op bij Karels. ‘Hoe was jouw dagje schat?’

Lesjes geven @ Atlantis beach

Tussendoor hebben we een weekje vakantie! Om even een nachtje weg te zijn zeilen we naar het noorden en overnachten bij boca Slagbaai. Een prachtig beschutte baai in het nationale park van Bonaire. In de middag gaat de bbq aan en drie uur later tovert Hans de meest malse spairribs van de bbq. ’s nachts zijn we de enige en wordt de baai verlicht door de intens volle maan die schijnt. Dit voelt als vakantie, we missen het cruisersleventje!

IMG_20180924_195215_017

Vakantie in Boca Slagbaai 

Het werkende leventje op Bonaire was een unieke belevenis! Nieuwe indrukken en ervaringen op doen en deel uit maken van het allerdaagse leven op Bonaire. Inmiddels zijn we ruim zes maanden verder, kennen we bijna ieder plekje op Bonaire, hebben we heel veel gezellig bezoek gehad, kan Hans ruim 7m hoog springen met de kite, hebben we de regatta gewonnen met de Maximo, is Bo in grootte verdubbeld en heb ik mijn laatste werkdag erop zitten. Tijd om verder te gaan, tijd voor nieuwe blog’s, we zijn klaar voor voor deel 2 van ons avontuur!

6 maanden Bonaire …..

_20181125_143855

Springt Hans 7m hoog 

IMG_20181103_143319_891

Is Bo opgeleid als matroos

_20181125_143913

Winnen we de regatta op de Maximo

_20181125_143956

Maak ik mijn eerste vlucht met de air ambulance

_20181125_131745

Genieten van de mooiste onderwater wereld

Gezelligheid met vrienden en familie!

_20181125_150053

Maken we meer dan 30 duiken, halen we onze padi en advanced

IMG_20180708_172140_344

Spotten we een manta onder de boot

_20181125_144048

Beklimmen we de hoogste berg

_20181125_150810

En snorkelen we in de diepste grotten

_20181125_143923

Live your dream…!