Gedwongen onbezorgd

‘Hans, wil je even meekijken, volgens mij hebben we geen schroefwater meer…

Het is één uur s’ nachts, precies 12 uur geleden zijn we in convooi samen met de Liefde en de Bojangles vertrokken uit Rabat. Afgelopen dagen werd, soms meedere malen per dag, een palaver gehouden om het goede weergat naar de Canarische eilanden te vinden. Verschillende weermodellen werden naast elkaar gelegd en allemaal voorspellen ze heel weinig wind. Zondagmiddag blijkt uiteindelijk de beste optie met de meeste wind. We maken de boot klaar, slaan de laatste verse groente en fruit in op de medina en tanken diesel, er vanuit gaande dat we veel moeten motoren.

We klaren uit bij de douane en varen met z’n drietjes achter de pilotboot aan naar buiten. Met nog een laatste blik op de kasbah van Rabat laten we Marokko achter ons. Met de paar knoopjes wind die er staat proberen we te zeilen, en zo dobberen we met 2.5 knopen snelheid richting de canarische eilanden en vormen we al snel de achterhoede van de Nederlandse vloot. Inmiddels is het één uur ’s nachts en is de wind helemaal weg, tijd om de motor te starten….

Zonder motor dobberen we de nacht door. De Bojangles is nog in de buurt en zij dobberen in de nachtbheel lief met ons mee voor eventuele assistentie, schatten zijn jullie! De volgende dag ligt Hans in een spiegelgladde, helderblauwe oceaan onder de boot en doet ons vermoeden bevestigen, we zijn schroef verloren! Ai dat wordt een lange tocht.. We zetten de knop om, accepteren dat we er lang over doen en dat 2.5 knoop best een top snelheid is. Langzaam wordt de afstand tussen de vloot steeds groter maar we houden elkaar via de mail op de hoogte.

Als snel zitten we in een heerlijk ritme en accepteren we de situatie zoals deze is. Gedwongen onbezorgd zeilen naar onze volgende bestemming. Geen afwegingen hoeven maken of de motor aan of uit moet, geen uren lang gepruttel, geen angst dat we met de schroef vast komen te zitten in een Marokkaans visnet, gewoon back to basic. De oceaan is super rustig, geen deining, soms zelfs spiegelglad. Dit maakt het leven aan boord enorm comfortabel! We lezen boeken, kijken serie, doen spelletjes en staren uren naar het helder blauwe water. We vangen vis, een tonijn(tje) en een mahi mahi en bereiden de lekkerste maaltijden. Regelmatig word ons geduld op de proef gesteld, de wind is erg variabel in kracht en richting waardoor we bijna een dagtaak hebben aan het stellen van de zeilen. Soms varen we in één uur tijd alle koersen van de windroos. Aan de wind, halve wind, met kotter, genua of genaker, alles komt voorbij! Het is enorm frustrerend, soms sjezen we met 6 knopen snelheid achter ons rode wapen aan. Om vervolgens uren stil te liggen en met één knoop snelheid in de goede richting te dobberen.

We gaan ook op zoek naar een nieuwe schroef! Via de ssb hebben we mailcontact met de ouders van Hans. In Nederland wordt meteen actie ondernomen en voor we het weten zijn de eerste onderdelen (via familie Bojangles) met het vliegtuig onderweg naar Lanzarote! Wat een fantastisch lieve ouders hebben we toch!!

Na vijf dagen en vijf nachten hebben we eindelijk land in zicht! Voor ons rijst het hoge zwarte vulkanische landschap van Lanzarote! We zijn er bijna en verheugen ons op de ankerbaai bij Graciosa en een duik in het helderblauwe water. Dan worden we opgeroepen via de marifoon door de Liefde, zij zijn een dag eerder gearriveerd bij de ankerbaai. Ze melden ons dat er ruim 35 knopen wind recht de baai in blaast, het fenomeen wind over land (met bergen) geeft enorme wind! We balen maarvbesluiten Graciosa over te slaan en door te varen naar de eerst volgende haven, nog 25 mijl te gaan… De wind neemt langzaam af en draait, we moeten pal kruisen. Een niet al te moeilijke rekensom verteld ons dat we de haven van Arracifa op deze manier nooit gaan halen voor het donker. We dobberen voor de kust van Lanzarote, maar dan… In de zwarte contouren van Lanzarote doemt daar de liefde op, onze redders in nood! Ze nemen ons op sleeptouw en een kleine vier uur later liggen we netjes geparkeerd aan een stijger in Arracifa. 480 mijl op eigen zeilkracht, het is ons (bijna helemaal) gelukt!!

3 comments

  1. Jongens wat een verhaal toch weer! En ik vond het al zo vreemd toen ik de Liefde naar het noorden zag varen op de AIS. Topvrienden hebben jullie!

    Like

  2. Wat een gaaf verhaal! Heel fijn met een backup konvooi maar ook wel speciaal om zo’n tocht grotendeels met alleen de elementen te doen..
    Als je nog goed wilt golfsurfen of kiten moet je aan de noordkant zijn, bij caleta de Famara, fantastische plek met uitzicht vanaf het strand op een bergketen. Enjoy!

    liefs

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s