Met het zuiderkruis in ons kielzog laten we Nieuw Zeeland achter ons. Een beetje beduusd varen we de nacht in, zijn we nu echt vertrokken..?

Net toen we de laatste klus op die oneindige lijst afvinkte deed zich een prachtig weergat voor. Deze kans moeten me niet laten schieten. Ipv van uitrusten na drie maanden klussen zetten we de eindsprint in. Hans maakt de boot zeilklaar en ik sjouw kilo’s boodschappen aan boord. En dan gooien we los, hijsen de zeilen en varen naar onze favoriete ankerplek. We slingeren twee dagen in achter ons anker als het tijd is om uit te klaren. Het voelt wat onwennig en overhaast, zijn we echt niks vergeten, is het weer wel stabiel genoeg, is de boot er klaar voor, zijn wij er eigenlijk wel klaar voor… geen idee, maar we gaan gewoon!

De maan komt op, ze is groot en beeldschoon en schijnt ons de hele oversteek bij als een felle lantaarn. De zee is rommelig en we slingeren alle kanten op. We wisselen de nachten weer af als vanouds. Ik duik met Luna rond 7 uur mee in bed als Hans mij voor midden nacht weer wakker maakt. … Dromerig staat ik voor mij uit en denk terug aan de rollercoaster van afgelopen maanden.

Klussen, inpakken, verhuizen, we zwaaien Hans uit, hij vliegt een maandje voor ons uit. Bij aankomst in Nieuw Zeeland blijkt wat weinig liefde en aandacht doet… geheel bedekt onder een groene laag, gehavend en beschimmeld treft Hans onze grote liefde aan. Het dek rond de mast is ingewaterd, deknaden lekken, de bimini aan flarden en uit de buiskap groeien exotische plantjes. Het onderwaterschip is een dierentuin en de romp heeft weer eens last van roest plekjes. Na een week wassen, schoonmaken en inventariseren wat er nog wel en niet werkt gaat de Vagebond de kant op. Ondertussen knuffelt Luna oneindig veel met de opa’s en oma’s en werk ik mijn laatste weken in het ziekenhuis.

Van s ochtends vroeg tot s avonds laat is Hans aan het werk om de boot weer op orde te brengen. De mast is eraf en het stuk dek vervangen, de romp zit weer in de lak en het onderwaterschip is zo goed als schoon als Luna en ik na een reis van ruim 60 uur aankomen in Nieuw Zeeland (een avontuur opzich).

We gaan meteen mee in de klusflow. Hans werkt gestaag door terwijl Luna en ik heel Whangarei door fietsen voor (klus) boodschappen; teaklatten, kokers kit, schroeven en moertjes. Na een tijdje weten we iedere winkel te vinden. We vieren een klein feestje als de Vagebond anderhalve week later weer in het water drijft. Maar aan de kluslijst lijkt maar geen einde te komen en we werken door tot in de late uurtjes. Op de (schaarse) droge dagen nemen oppas oma’s Marlies en Monique, Luna onder de hoede en werken wij samen aan het dek. Moe van het zeiltjes spannen voor de regenbuien die maar blijven komen. De regendagen gebruiken we voor binnen klussen en maakt Hans een prachtige nieuwe buiskap en bimini en bouwt een eigen lithium accu.

Dan ineens is het einde in zicht en lijkt er een goed weergat te komen. Deel 2 van onze reis kan beginnen, koers Nieuw Caledonië!