Apenkooiend springt en slingert Luna door de boot. Schaterlachend probeert ze een ballon te pakken. De Vagebond rolt en slingert alle kanten op. Ze lijkt helemaal gewend aan haar nieuwe thuis.

Drie uur na vertrek uit Nieuw Zeeland zie ik een steeds bleker snoetje. ‘Luna voelt niet zo lekker.’ Ik pak haar op en een golf van warmte loopt langs mijn trui naar beneden. Meteen een schuldgevoel en angst voor de oversteken die volgen. Nog 15000 zeemijlen naar Heeg, twee zeeen en drie oceanen te gaan. Wat als ze iedere oversteek gevloerd wordt door zeeziekte… Samen duiken we het bed in, een zurig ruikend koppie tegen mij aan.

De volgende ochtend wordt ze gelukkig vrolijk wakker en voelt zich gedurende de dag steeds beter. Ze vermaakt zich uren met het luisteren van een podcast, helaas hebben we er voor vertrek maar 2 gedownload en horen we de hele dag het verhaaltje over de luchtballon en pannenkoeken. De golven worden een spelletje en de boot is nu de super speeltuin, voor ons een zorg minder.

Na een rommelige start zijn we na twee dagen ingeslingerd en zitten we weer in onze vertrouwde ‘wasmachine’, plat voor het lapje, genua uitgeboomd en slingeren maar. Met 20-25 knopen wind surfen we met 7 knopen snelheid door het water en zijn we vier dagen later zomaar ineens halverwege.

Dan worden we ingehaald door een staartje hoog, de wind valt weg en we slingeren de motor aan. Traag, veel te traag, ploeteren we door het water. Hans duikt het water in en angstvallig scan ik in een straal van enkele tientallen meters rond de boot op zoek naar onverwachte golven, haaien en andere zeemonsters. In het diep blauwe water zie ik twee voeten verdwijnen. Niet kort daarna drijft er een bos taai zeewier achter de boot. Daarom voeren we zo langzaam.. teleurgesteld wanneer Hans weer terug aan boord is en Luna ook niet even mocht zwemmen. We maken het goed met een warm badje in de kuip terwijl wij de kurk van de fles schieten en proosten op de liefde.

Wanneer het einde in zich is komen we erachter dat we ons huiswerk niet goed hebben gedaan. In de dagen voor vertrek hebben we als een gek inkopen gedaan. En ik kan je vertellen, in een lege boot past heel veel! Als laatste de verse boodschappen, treetje eitjes, uien altijd goed, aardappels handig hoeven we daar later niet mee te sjouwen, wauw wat een mooie pompoen en kijk deze grote kool! Nu blijkt dat de biosecurity in nieuw Caledonië bijna kan tippen aan die van nieuw Zeeland. Dus geen verse groente/fruit, eieren en vleesproducten, zaden & noten. Terwijl Hans s ochtends nog even zijn bed in duikt schillen en snijden Luna en ik een berg appels, gooien ze in de snelkookpan, beetje suiker en kaneel en voila, twee potten appelmoes!

Na 8 dagen hebben we echt land in zicht en we varen door de pass het rif binnen als de hengel uitloopt, we hebben beet! Een bleek snoetje verdwijnt steeds verder in het zwemvest terwijl de bloed spetters door de kuip vliegen. Papa en mama in gevecht met een tonijn, ik ben bang dat ze dit beeld niet snel gaat vergeten. Het is een mooi formaat tonijn waar we een hele week sushi van kunnen eten. Maar voor het zover is moet die eerst dood. We zijn het een beetje verleerd en het gaat wat klungelig waardoor het er voor Luna als een 18+ horror film moet hebben uitgezien. Na wat psychosociale zorg en een blik op de bloed vrije vis zit ze s avonds heerlijk mee te smikkelen. Een trio van verse tonijn bij zonsondergang, het cruisers leven is begonnen!