Het is zondag ochtend en we maken een wandeling naar het strand aan de andere kant van het dorp wanneer we vanuit een hutje, dat bestaat uit vier palen bedekt met bladeren, gezang horen. De kerkdienst is net begonnen en Luna staat nieuwsgierig te kijken. Met een vriendelijke glimlach worden we uitgenodigd voor de dienst. Voor we het weten zitten we op een houten bankje en krijgen we een boek met Engelse kerkliederen in onze hand gedrukt. We zingen mee, in een groep van 30, voornamelijk vrouwen en kinderen. Gegiegel voor en achter ons, kinderen lopen heen en weer, blazen kauwgomballen en tekenen poppetjes in het liederen boek. De sfeer is gemoedelijk. Luna krijgt een jonge kitten op haar schoot en vermaakt zich daar de rest van de dienst mee, net als de andere kinderen die het poesje telkens weer naar Luna terugbrengen wanneer die weg springt. De dienst wordt afgesloten met de doop van het jongste dorpslid, de 2 weken oude Jozef.

We kletsen nog even na met de dominee en zijn vrouw terwijl Luna en de anderen kinderen om ons heen rennen en spelen. Er hangt een schommel en van bamboe ‘rietjes’ en een blikje zeepzop maken ze een bellenblaas. Dan vervolgen we onze weg naar een prachtig wit strand met helder blauw water, in de verte brekende golven op het rif.

In de middag gaan we nog een keertje terug met handelswaar, oude kleren van Luna + zakken rijst ruilen we voor een tas vol groentes. En de dominee maken we blij met een oude tablet voor zijn dochter, die studeert in de hoofdstad Port Vila. Hij weet niet hoe hij ons moet bedanken en we krijgen van alles aangeboden. Dan komt ‘oma’ aangelopen met een zelfgemaakte rok van palmbladeren, geverft in felle kleuren. Het is de kleding die gedragen wordt tijdens speciale feesten in het dorp. Luna wordt aangekleed en draait trots een pirouette. De mensen zijn hier zo lief en dankbaar, daar kunnen wij westerlingen heel wat van leren.

Met een straf tegen windje roeien we in de vroege ochtend naar het strand. De school begint en Luna mag een ochtendje mee. Aan de rand verscholen staat het lokaaltje voor de allerkleinste. Iniminie lesbankjes, een muur verierd met tekeningen van het ABC en een slinger met knutselwerkjes. De juf is blij dat we er zijn, ze draait een dubbele klas omdat ze moet bijspringen bij een oudere groep. De kleintjes worden in het lokaaltje bij ons achter gelaten. Thomson en Junior van vier kijken ons verlegen aan. Luna breekt het ijs, geeft ze twee van haar boekjes en helpt met het maken van puzzeltjes. Ze zijn de enige twee vandaag in de klas. Op deze leeftijd zijn ze nog niet leerplichtig en als ze geen zin in school hebben blijven ze thuis.

Terwijl de twee mannen niet weg te slaan zijn bij de boekjes en puzzels, tekent luna met krijtjes op houten schoolbordjes, helpt weer even met de puzzel en bouwt een toren van blokken hout. Na een uur nemen we ze mee naar buiten en spelen ze op de schommel en in de zandbak. Juf Myriam komt aangelopen, pauze tijd! Uit hippe spiderman rugtasjes komen broodtrommeltjes tevoorschijn. Keurig wassen ze hun handen in een bakje water en gaan samen op een mat in het gras zitten. Luna deelt haar zelfgemaakte noten/dadelrepen voor een lepel rijst en een gevuld blad met zoete aardappel. Niet alleen voor de peuters is het pauze tijd maar de hele school loopt leeg en binnen vijf minuten worden we omringt door nieuwsgierige kinderen.

We sluiten de ochtend af, Luna neemt een duik in het water en valt na de lunch als een blok in slaap

Na een kleine week in Port Resolution is het tijd om weer verder te varen. In de vroege ochtend gaan we anker op en zeilen naar het volgende eiland, Erromango. Wat gaan we dit plekje en deze ontzettend lieve mensen missen.