Erromango, we bleven twee nachtjes bij het dorp Unpongkor aan de oever van een rivier. Een half uur nadat we ons anker hebben laten vallen en genieten van deze prachtige baai, komt David aangeroeid in zijn kano. Hij heet ons welkom en nodigt ons uit voor een rondleiding door het dorp morgen.

Na een nacht van buikgriep en een ontbijt van crackers verzamelen we onze energie en varen naar het strand. Trots laat David ons zijn dorp zien. Met 900 inwoners een stuk groter als Port Resolution. Aan de oever van de rivier wordt door een groepje mannen een kano gebouwd (op moderne wijze met een kettingzaag), mensen zijn aan het werk in prachtige moestuintjes, kinderen zwaaien vanuit het schoollokaal. Iedereen is even vriendelijk. David blijft maar lopen en heeft inmiddels treuzelende Luna op zijn nek genomen. Futloos van de nacht ervoor sjokken wij erachter aan. Tot we een stuk stroom opwaarts van de rivier komen en een heerlijk verfrissende duik nemen in het zoete water.

Nog niet helemaal fit besluiten we die middag om nog maar een nachtje te blijven. We lopen nog een keer naar de rivier, dit keer met zwembandjes voor Luna. Ze geniet volop van dit prachtige zwembad.

In de middag gaan we met de chief van het dorp naar grotten waar 2000 jaar geleden hun voorouders leefde. Een half uur tuffen we in de dingy, iet wat zwaar beladen met de chief en zijn compagnon, naar een prachtig strand verderop. Chief gaat met de machette voorop en maakt het pad landinwaarts vrij. Bij de ingang van de grot spreekt hij met zijn voorouders en vraagt toestemming om naar binnen te gaan. Gelukkig, we mogen! We klauteren een gat binnen en moeten uitkijken dat we niet op een been of arm gaan staan. Overal liggen hoopjes botten en enkele schedels. Het eiland kent een geschiedenis met kannibalisme. Indrukwekkend om dit zo te zien.

Nog net voor de zon onder gaat gooien we de trossen los en zeilen de nacht in naar Port Vila, de hoofdstad van Vanuatu.