Daar gaan we, 1300 mijl pal west richting downunder. We hebben een minuscuul weergaatje gevonden en een atol waar we een aantal dagen kunnen wachten op beter weer voor het volgende weergat.

In de vroege ochtend gloren halen we ons anker op en laten Vanuatu achter ons. Na drie comfortabele zeildagen doemt daar ineens een rif op. Binnenin een azuur blauwe lagoon met in de verte een helder groen eiland omringt door een hagelwit strand. De geur van verse vogelpoep overheerst. Vagabond was ons net een uurtje voor. We parkeren Vagebond twee koraal bommies verder. Daar liggen we, op een plek waar we eigenlijk niet mogen zijn, maar die ons de mogelijkheid geeft te schuilen voor de harde wind die gaat komen. Wat ongemakkelijk varen we toch naar het strand, nestelen ons voorzichtig en met respect tussen de vele sea birds en proosten op onze aankomst.

De dagen die volgen gaat het steeds wat harder waaien. De kids vermaken zich op het strand, we verzamelen zakken vol plastic, zwemmen achter de boot en de avonden worden steeds gezelliger. Dan ineens verschijnt daar een schip op de AIS en draait het atol binnen. Slik… de autoriteiten? Vagabond opent het gesprek in vloeiend Frans op kanaal 16. Het blijkt een onderzoeksschip vol biologen. Ze onderzoeken de invloed van vogelpoep op het koraal. Pfffiew we komen er met een sisser vanaf.

Het is een chaos op marifoon kanaal 72 tussen het onderzoeksschip, de biologen op de wal en de assistentie in de rib. Er blijkt een rib in de problemen, of we misschien kunnen helpen. Hans vaart er heen, wat blijkt, geen fuel meer. In 30+ knopen wind vaart Hans naar het onderzoeksschip voor een kannetje benzine. Tegen wind en golven in komt hij doorweekt terug.

Maar dan, diezelfde avond, ‘Vagabond, Vagabond, for Antea. Het gesprek klinkt nu iets minder gezellig Frans. De autoriteiten hebben ons gespot op de AIS en contact opgenomen met het onderzoeksschip. Ze dwingen ons te vertrekken, anders volgt een boete van 40.000 euro. Nu vertrekken is geen optie, buiten giert de wind met 7/8 bft om onze oren.

De volgende ochtend wordt de satelliet telefoon aangeslingerd en belt Vagabond met de autoriteiten. Het loopt met een sisser af, al zal onze reddingsactie ook wel meegewerkt hebben aan het voordeel van de twijfel. Wel wordt verzocht dat we zsm vertrekken indien mogelijk. (Helaas, we willen het graag met jullie delen maar we mogen ook geen foto’s posten van dit prachtige atol)

We wachten nog een dag of twee, de wind lijkt in de voorspellingen iets af te nemen. Halen ons anker op en racen langs een wuivende Antea het atoll uit naar buiten. Vagebond en Vagabond downwind naar downunder…