Terwijl Hans achterop de scooter bij Mathew springt om de laatste inklaring papieren te regelen zetten Luna en ik, na ruim een dag wachten, voet aan wal. Toeterende auto’s en scooters razen voorbij. Luna pakt mijn hand en houdt deze stevig vast. Onze missie is geld pinnen en al snel hebben we een atm gevonden. Terwijl ik zwetend in een glazen hokje miljoenen uit de muur trek gaat ineens de deur open, een lachende meneer tilt luna op en weg zijn ze. Ik hoor de automaat ratelen, sta met één voet buiten en vang een glimp op van de deur waar ze mee naar binnen wordt genomen. Snel gris ik de tientallen briefjes uit de muur en haast me naar buiten. De deur zwaait open, een wat beduusd kijkende Luna omringt door vijf lachende gezichten. Ze wilde even op de foto.

Kupang is druk, chaotisch en warm. Het inklaring in Indonesië net zo, daarom hebben we een agent geregeld om ons te helpen. Mathew, aller vriendelijkst en behulpzaam. Kapitein Hans scheurt met hem mee van immigratie naar customs en quarantaine en omgekeerd komen ze één voor één een kijkje nemen op de Vagebond. Luna en ik wachten ongeduldig af. Na twee dagen zijn alle formaliteiten afgerond, hebben we weer verse groente en fruit, heerlijke rendang voor een prikkie en staat Luna met de halve stad op de foto.

Met een huilende Luna zetten we koers naar Komodo, ‘ik wil niet zeilen, ik wil in Indonesië blijven’. Met 35 knopen wind worden we uit de ankerbaai gespuugd. Daarna zijn het weer twee heerlijke comfortabele dagen zeilen. Vlak water, net genoeg wind voor de gennaker een een behoorlijke stroom mee in de goeie richting. Tot de laatste nacht, we laten de gennaker staan. Het is stabiel weer en zo glijden we heerlijk de nacht door. Dan een schreeuw van Hans vanuit de kuip. Ik vlieg mijn bed uit. Hans staat achter het roer en het komt met bakken uit de hemel. De wind blijft uit, maximaal 8 knopen. We overleggen, twijfelen, wat zullen we doen..veel te lang.. ineens is daar een vlaag, een windstoot! Hans stuurt de vagebond, ik gooi de loefschoot los en snel naar het voordek. Ondertussen liggen we plat. Eenmaal bij de mast hangen er nog wat flarden doek, er is niks meer van de gennaker over. Verslagen staan we op het voordek, het is windstil. Wat een sukkels, stelletje amateurs, super kneuzen. Een behoorlijke deuk in ons ego.

Dan horen we een zielig huiltje, ‘Luna!’ Binnen is de ravage enorm. Alles wat aan stuurboord lag ligt nu aan bakboord. Luna vinden we bedolven onder de grabbag, kitespullen en het surfboard. We beginnen met opruimen, starten de motor en varen beduusd de nacht uit.