Tijd om te wisselen. Slaperig steek ik mijn hoofd door het luik naar buiten. Het is nieuwe maan dus ik verwacht een pikdonkere nacht, niets is minder waar.. Een enorme lichtstraat aan vissersbootjes verlicht de horizon. Alsof je s avonds langs de kassen in de noordoost polder naar huis rijdt.

Overdag is het slalommen tussen de vlaggetjes met boomstammen en daaraan een visnet. Zodra het donker is hopen we die op goed geluk te missen. S nachts zijn het de squid vissers met bouwlampen die onze route doorkruisen. Dat wij een paar uur daarvoor een mahi mahi vingen is een unicum. Ik voel me schuldig, die arme vis. Als wij onze lijn niet uithadden had hij deze slalom race misschien wel gewonnen.

Na twee nachten komen we aan bij het eiland Bewean.

‘Luna, Luna, Luna!’ Een overvolle schoolbus gevuld met kinderen passeert ons. De uren daarvoor was een slalom race voor Luna tijdens een wandeling naar het dorp. Twee dames op een scooter passeren, wachten ons even later op en staan klaar voor een foto. Een oma zonder gebit komt uit haar stoel en kust Luna op haar wang. Verkoopsters komen achter hun stalletje vandaan met lolly’s en flesjes drinken. Een man pakt Luna van Hans schouders en loopt ervan door. Wanneer we langs de school lopen worden we omsingeld door een groep kinderen, de juf staat klaar met de camera. Iedereen lacht en is even vriendelijk. Voor Luna is het iets teveel van het goede en ze klampt zich aan mijn been. We voelen ons beroemde celeberties, we voelen ons vooral ongemakkelijk. We scoren snel wat lekkers bij een van de eetkraampjes en slalommen ons een weg terug naar de Vagebond.