Wat we van Maleisië vinden weten we nog steeds niet. We zeilen in rap tempo van zuid naar noord. Intens, alsof we een potje wedstrijd zeilen. Want de motor willen we natuurlijk zo min mogelijk gebruiken. Elk pufje wind proberen we te vangen en om te zetten in bootsnelheid. Aan de wind, halve wind, 180 graden shift. Het kan allemaal binnen een uur. De squalls zijn het beste, die geven zeker een uur lang goede wind. Maar ook donder en bliksem. En dan is het nog de vele tonnen aan afval die hier in zee drijven en soms hele eilanden vormen. We worden er droevig van.

Het is intens en na twee nachtjes door maken we een korte stop in de rivier delta ter hoogte van kuala lumpour. De volgende dag beginnen we fris en fruitig en zeilen over fantastisch vlak water. S nachts verlichten weerlichten de horizon. In de ochtend glore dobberen we nog wat tot Hans is uitgeslapen. We draaien de baai bij Pankor in en zijn even in shock. Jet skies scheuren door de baai, toeristen dobberen rond in een zwemvest en het ergste, de hoeveelheid plastic. Enigszins teleurgesteld kijk ik om me heen. De schoonheid van de natuur is prachtig. Puntige ruige bergen begroeid met intens groene broccoli’s. We nemen een duik om af te koelen, vissen de plastic zakken tussen onze tenen vandaan en gaan op verkenning aan de kant.