Met z’n drietjes zitten we in het holst van de nacht knus in de ingang. Kijkend naar de flitsen die de horizon om ons heen telkens voor heel even verlicht. Bij iedere donderslag voel ik Luna’s schrik. ‘Ik ben niet bang mama, ik vind het alleen een beetje spannend’.

Op de satellietbeelden zien we een enorm wolken complex ontstaan dat in rap tempo groeit. Hier ontkomen we niet meer aan… rif in het grootzeil en luiken dicht. Het komt met emmers naar beneden. Als een verzopen katje staat Hans in de kuip en houdt de boot op koers. Vier uur lang houd deze wolk ons bezig om vervolgens plots te verdwijnen en ons zonder wind in een hobbelige zee achter te laten.

Ruim een week geleden verlieten we Thailand. Met een lekker windje mee stuiven we weg van de Aziatische kust. Net na de Nicobar eilanden pikken we de stromingsneltrein op die ons in record tempo naar Sri Lanka brengt. De zee is wat hobbelig en knobbelig maar met 185 mijl per dag hebben we niks te klagen. We oceaan zeilen weer!

Al snel zitten we weer in een lekker ritme en wanneer de wind en golven na een paar dagen iets afnemen worden podcastjes, boekjes lezen en filmpjes kijken op de bank ingeruild voor knutsel uurtjes, hutten bouwen, Hali Gali competitie en heel Vagebond bakt. We vangen weer een vis en hebben eindelijk weer dolfijnen bij de boot.

We ruiken, horen en zien Sri Lanka! In een dof glimpje maanlicht schuiven we er brommend op de motor voorbij. Nieuwsgierig en zo dichtbij laten we het toch rechts liggen en koersen we verder naar de Malediven. Het eindstation van de stromingsneltrein hebben we hier gepasseerd en we moeten weer wennen aan stroperige snelheden van 4/5 knopen.

De laatste 450 mijl is een uitdaging, weinig wind, geen wind, tegenwind. De motor draait over uren. Dan ineens die enorme bui die ons een nacht bezig houdt. Maar geen aankomst is groots zonder een klein beetje afzien. En deze aankomst is een cadeautje.