Met een thermo en merino wollen sokken aan zit ik gewikkeld in een fleece dekentje achter de buiskap. In de donkere nacht glijden we, voor het eerst in weken, over spiegelglad water. Om mij heen steeds meer lichtjes die de sterren aan de hemel doen vervagen. We naderen Suez!

Ruim zes weken geleden voeren we weg uit de Maladieven. De knopen waren gehakt, de puzzel opgelost, het resultaat simpel. We zeilen de rode zee door! Het regelen van het transport werd een uitzichtloos lijden. Twee maanden van bellen en mailen over en weer, stress en onzekerheid heeft tot dan toe nog tot niks geleidt. We zijn er klaar mee en gaan!

Samen met Pippin zetten we koers naar Djibouti, een slordige 1800 mijl. Onze laatste oceaan oversteek. En wat voor eentje, het is 1800 mijl lang genieten! De zee is vlak en we varen de helft van de tijd onder gennaker. We zijn zo relax dat we bijna vergeten dat we in piraten gebied varen.

Dan ineens duikt Luna weg in de kuip wanneer er midden op de dag een vliegtuig laag over ons heen ratast. ‘Sailing vessel Vagebond, this is the Japanees airforce for a radio check’. We melden ons netjes en krijgen te horen dat er geen verdachten zaken zijn waargenomen in de omgeving. Mochten we hulp nodig hebben, de warships staan stand-by op kanaal 16. Waren dat de boze mensen vraagt Luna geschrokken.

We naderen de high risk zone en slaan linksaf de recommended transit corridor in. De aanbevolen scheepvaart route van en naar de Rode zee. Vijf dagen lang varen we netjes in het midden tussen de vrachtschepen. Sinds vertrek uit de Maladieven melden we dagelijks onze positie bij de UKMTO. Zij houden ons nauwlettend in de gaten.

Na 15 dagen komen we aan in Djibouti. We zijn in andere wereld, we zijn in Afrika met een Frans accentje. Een grote supermache waar alles te krijgen is. Van verse stokbroodjes tot petit madeleines. Daarbuiten is het vies, stoffig en arm. Straten liggen bezaaid met afval, geiten scharrelen rond en onder een lapje stof ligt een familie te slapen. Maar de mensen zijn op zijn allervriendelijkst. Overdag zijn we op de boot in gevecht met een zwerm vliegen, ‘s nachts weren we ons tegen de malaria mug.

Samen met Petra en Michiel huren we een auto en rijden twee uur lang door een ruig, stenig landschap naar Lac Asal. Het op één na zoutste meer ter wereld. Hans en Luna nemen een ‘duik’ en drijven dobberend rond.

Ook kunnen we eindelijk ons nieuwste matroosje bewonderen. Luna is de meest trotse grote zus.

Na een week dient zich eindelijk een weergat aan en varen we door de bab el mandab de rode zee in. Een nauwe zee engte met op links Erythrea en rechts Yemen. Het laatste spannende stuk door de high risk zone zijn we vier dagen later voorbij. We zijn alert maar merken niks verdachts op en een kleine week later varen we het sprookjes achtige Suakin binnen.

We laten ons anker vallen met een prachtige ruïne als decor. Een half uur later zijn we ingeklaard, is de was naar de wasserette, de diesel onderweg, het afval van de boot en hebben we een stapel! lokaal geld.

Sudan is niet het enige land in deze regio dat in gevecht is met zichzelf. Wanneer de avond valt, tikt ook de avondklok. We drinken onze kardemom koffie en lopen, met een hele karavaan aan kids, in de schemer terug naar onze dingys. De volgende ochtend scharrelen we tussen de ruïnes en het afval door naar de soek voor boodschappen. Afrika leeft hier aan alle kanten en we kijken onze ogen uit.

Helaas tikt de tijd en zetten we na twee nachtjes koers naar het noorden. We maken een stop midden in de woestijn, bij Marsa Umbeila. Buiten op het rif snorkelen we in cristal clear water met prachtig koraal en scholen vissen. Op de kant gaan we op kamelen expeditie en lopen door de eindeloos droge vlakte. Deze plek is magisch! Helaas weerhoudt een enorme zandstorm ons van een middagje koningsspelen op het strand.

Hierna ploeteren we onze weg verder noord richting Suez. Het is een gevecht tegen wind, golven en stroming. Daarnaast zijn we niet ingeklaard in Egypte en mogen alleen stoppen op een aantal aangewezen ankerplekken. Officieel mogen we niet aan land, niet zwemmen of de dingy in het water. Een lange weg met een peuter van 3… Gelukkig blijkt de praktijk anders en kunnen we even een borreltje doen bij de buren, worden boodschappen en diesel bezorgd en mag Hans zelfs een rondje kitesurfen. Wanneer de (zand) stormen zijn gaan liggen beginnen we aan de laatste etappe door de golf van Suez.

Ondertussen slalommen we tussen de vrachtschepen door op de zoek naar de rood met groene lichten van de vaargeul. Morgen gaan we door het kanaal, de deur naar Europa!