Eenmaal het Suez kanaal door nemen we de sneltrein door de Middellandse Zee.

In een kleine zes weken tijd treinen we van oost naar west. Met als eerste halte Kreta. In alle vroegte staan opa en oma ons al op te wachten in de haven van Sint Nicolais. We ontstressen en genieten van het samenzijn, de heerlijke moussaka en het prachtige eiland. Helaas dient zich na vijf dagen alweer een volgend weergat westwaarts en we stappen weer op voor een enkele reis naar Sicilië.

Na een wat moeizame rit met weinig wind en een hobbelige zee doemt na vijf dagen de Etna vulkaan aan de horizon. Vergezeld door dolfijnen leggen we de laatste mijlen af. Op dit perron staan de volgende opa en oma ons zwaaiend op te wachten. We zijn in het land van de pizza en pasta en voor Luna het ijs paradijs. De prachtige authentieke dorpjes en een wonderschone natuur. We nemen dit keer de stoptrein en hoppen via de noordzijde van het eiland naar het westen. Opa en oma hoppen met de camper vrolijk mee. Na ruim een week arriveert ons grote cadeau, een hagelnieuwe gennaker! Luna enigszins teleurgesteld in de saaie witte kleur, wij blij met de sterkte van dit doek.

De trein vertrekt, in een vaart racen we langs Sardinië naar Mallorca voor een prachtige zwem en wandelstop. We kijken onze ogen uit sinds we in de middellandse zee zijn. Luxe jachten, drukte overal, een groter contrast met waar we vandaan komen is er niet. Het is makkelijk en zorgeloos maar soms we missen de charme en het avontuur.

We snuiven nog wat Spaanse tapas op in Jávea om vervolgens de intercity naar Gibraltar te nemen. Onze laatste stop in de Middellande zee. Ineens zijn we even een dagje in Engeland. In het kader ‘nu we er toch zijn’, net zoals de tienertour van vroeger. Beklimmen we de 400 hoogtemeters naar de top van de Gibraltar rots. Het uitzicht is prachtig! Moe en voldaan leggen we onszelf aan de snellader om vervolgens de nacht weer in te zeilen. Na 7 jaar is de Vagebond terug op de Atlantische Oceaan.

Pan, pan, pan… vlak onder de kust bij Kreta blijkt een vluchtelingen bootje met 50 opvarenden in de problemen. Een gevoel van angst bekruipt me. We dobberen nog geen 50 mijl uit de kust bij Egypte, zonder motor, zonder wind. De wet van murphy haalt ons in, tranen springen in mijn ogen.

Een week eerder laten we in het holst van de nacht ons anker vallen in het aangewezen anker gebied tussen de enorme vrachtschepen. Allemaal in de wacht voor een doorvaart door het Suez kanaal. Om half 7 getoeter, er komt een bootje langszij om de Vagebond op te meten. We zijn een slordige 20 ton? Nog geen half uur later springt de pilot aan boord en beginnen we aan de eerste helft van het kanaal. Het is dodelijk saai. En na drie nachten door varen hebben we moeite om wakker te blijven op deze rechte sloot in een zandbak met zandduinen. Ook onze pilot heeft het blijkbaar zwaar en mist op een haar na tot twee keer toe een boei.

Na 8 uur zandhappen komen we aan in Ismalia, een walhalla lijkt… een splinternieuwe jachthaven waar we wachten op beter weer naar Kreta. We zijn nog in Egypte, zonder visum, dus mogen het haven terrein niet af maar wat hebben we nog meer nodig..? Luna racet met haar fiets over de honderden vierkante meters gedweilde marmeren tegel vloer. Plukt bloemen uit het net aangeharkte perkje. Boodschappen worden bezorgd. We staan een half uur onder een warme douche. En sluiten af met pizza, burgers of friet van de ‘ah to go’. De volgende dag arriveren vier bevriende boten wat het feestje helemaal compleet maakt! We drinken koffie op ons privé terras in de ochtend en laten ‘s avonds de lekkerste maaltijden bezorgen.

Na twee maanden zout en zand kan de Vagebond wel een poets beurtje gebruiken. Hans is zo op dreef dat zelfs de romp een wasbeurt krijgt. Na twee uur boenen via de stijger aan bakboord is stuurboord aan de beurt. We laten de dingy in het water en beginnen aan de andere kant. Binnen 5 minuten staat er iemand van de haven en verteld ons dat dit absoluut niet de bedoeling is. We hijsen de dingy weer aan dek en beginnen aan plan b. We varen de box uit, keren de boot, en liggen 2 minuten later keurig andersom. Hans gaat vrolijk verder met poetsen tot een half uur later onze agent belt. We hebben een heel groot probleem! We hebben de regels overtreden en een boete van $10.000 hangt boven ons hoofd. We hebben geen idee hoe serieus we dit moeten nemen maar fijn voelt het niet. Diezelfde avond komen de hoogste autoriteiten van het Suez kanaal, de marina staff en onze agent bijeen. Ze vergaderen uren lang en komen dan tot de conclusie dat de beslissing niet in hun handen ligt. We gooien alles in de strijd, van onze onwetendheid tot mijn zwangerschap. Hans heeft zelfs zijn netste overhemd en schoenen aangetrokken. Maar ze houden hun poot stijf, regels zijn regels.. We moeten een excuus brief schrijven aan de hoogste baas van het kanaal. Deze gaat diezelfde avond nog op de mail.

Ineens voelt deze plek niet meer als een fijne tussenstop maar als een luxe gevangenis. We mogen (en kunnen) niet weg tot een uiteindelijke beslissing is genomen. Ze laten ons twee dagen zweten en komen dan met een verlossend antwoord. Voor deze keer zien ze het door de vingers. De volgende ochtend om 6 uur vervolgen we onze reis door het kanaal.

We hebben dit keer mazzel met onze pilot en de dag vliegt voorbij. Voor we het weten naderen we Port Saïd. En in een flits is daar een pilot boot langszij om onze pilot op te pikken. We hebben nog veel te veel snelheid, de pilot boot maakt een onverwachte stuurbeweging en ramt de vagebond tegen de zeereling. Met één gebroken en drie verbogen scepters verdwijnt hij lachend uit zicht en blijven we versuft achter.

We zijn op de Middellandse Zee, terug in Europa! De wind voorspelling naar Kreta is dunnetjes maar opa en oma staan al klaar. Nog vier nachtjes, we kunnen niet wachten!

Wanneer de wind helemaal weg valt nemen we een duik in het koude water. Hans maakt van de gelegenheid gebruik en wisselt ‘even’ de diesel filters. De diesel in onze tank is niet heel schoon meer dus vervangen we de filters regelmatig. Nog even ontluchten en dan… de motor slaat op hol en daarna…helemaal niets meer. Slik! De luiken gaan open, gereedschap komt tevoorschijn, een diesel walm verspreid zich door de boot. Terwijl ik iedere knoop wind probeer om te zetten in snelheid begint Hans te sleutelen. Een pan pan klinkt over de marifoon, met 2 knopen snelheid drijven we richting Kreta. Ik heb er even geen zin meer in.

Zonder resultaat sluiten we laat in de avond het motor ruim en proberen wat te slapen. Ik pieker, als de motor echt niet meer te maken is hebben we een nieuwe nodig, dat duurt weken, wat einde reis voor dit jaar betekent. En komen we wel op tijd bij opa en oma, er is nauwelijks wind voorspeld. En wat als we nu een bootje tegen komen met 50 vluchtelingen…

De volgende dag hebben we inmiddels heel wat hulplijnen verzameld en begint Hans vol goede moet. Het probleem lijkt een vervuilde/vastgelopen injector pomp. Zorgvuldig wordt alles uit elkaar gehaald, schoon gemaakt en weer in elkaar gezet. De vagebond glijdt met 2/3 knopen over een vlakke zee, de muziek staat aan terwijl Luna apenkooit tussen het gereedschap. Net voordat de avond valt is het moment suprème.

Ik draai het kontact om, er volgt wat gepruttel en dan…. hij doet het!!!! Blij van vreugde, trots op Hans! Opa en oma, we komen eraan!

Met een thermo en merino wollen sokken aan zit ik gewikkeld in een fleece dekentje achter de buiskap. In de donkere nacht glijden we, voor het eerst in weken, over spiegelglad water. Om mij heen steeds meer lichtjes die de sterren aan de hemel doen vervagen. We naderen Suez!

Ruim zes weken geleden voeren we weg uit de Maladieven. De knopen waren gehakt, de puzzel opgelost, het resultaat simpel. We zeilen de rode zee door! Het regelen van het transport werd een uitzichtloos lijden. Twee maanden van bellen en mailen over en weer, stress en onzekerheid heeft tot dan toe nog tot niks geleidt. We zijn er klaar mee en gaan!

Samen met Pippin zetten we koers naar Djibouti, een slordige 1800 mijl. Onze laatste oceaan oversteek. En wat voor eentje, het is 1800 mijl lang genieten! De zee is vlak en we varen de helft van de tijd onder gennaker. We zijn zo relax dat we bijna vergeten dat we in piraten gebied varen.

Dan ineens duikt Luna weg in de kuip wanneer er midden op de dag een vliegtuig laag over ons heen ratast. ‘Sailing vessel Vagebond, this is the Japanees airforce for a radio check’. We melden ons netjes en krijgen te horen dat er geen verdachten zaken zijn waargenomen in de omgeving. Mochten we hulp nodig hebben, de warships staan stand-by op kanaal 16. Waren dat de boze mensen vraagt Luna geschrokken.

We naderen de high risk zone en slaan linksaf de recommended transit corridor in. De aanbevolen scheepvaart route van en naar de Rode zee. Vijf dagen lang varen we netjes in het midden tussen de vrachtschepen. Sinds vertrek uit de Maladieven melden we dagelijks onze positie bij de UKMTO. Zij houden ons nauwlettend in de gaten.

Na 15 dagen komen we aan in Djibouti. We zijn in andere wereld, we zijn in Afrika met een Frans accentje. Een grote supermache waar alles te krijgen is. Van verse stokbroodjes tot petit madeleines. Daarbuiten is het vies, stoffig en arm. Straten liggen bezaaid met afval, geiten scharrelen rond en onder een lapje stof ligt een familie te slapen. Maar de mensen zijn op zijn allervriendelijkst. Overdag zijn we op de boot in gevecht met een zwerm vliegen, ‘s nachts weren we ons tegen de malaria mug.

Samen met Petra en Michiel huren we een auto en rijden twee uur lang door een ruig, stenig landschap naar Lac Asal. Het op één na zoutste meer ter wereld. Hans en Luna nemen een ‘duik’ en drijven dobberend rond.

Ook kunnen we eindelijk ons nieuwste matroosje bewonderen. Luna is de meest trotse grote zus.

Na een week dient zich eindelijk een weergat aan en varen we door de bab el mandab de rode zee in. Een nauwe zee engte met op links Erythrea en rechts Yemen. Het laatste spannende stuk door de high risk zone zijn we vier dagen later voorbij. We zijn alert maar merken niks verdachts op en een kleine week later varen we het sprookjes achtige Suakin binnen.

We laten ons anker vallen met een prachtige ruïne als decor. Een half uur later zijn we ingeklaard, is de was naar de wasserette, de diesel onderweg, het afval van de boot en hebben we een stapel! lokaal geld.

Sudan is niet het enige land in deze regio dat in gevecht is met zichzelf. Wanneer de avond valt, tikt ook de avondklok. We drinken onze kardemom koffie en lopen, met een hele karavaan aan kids, in de schemer terug naar onze dingys. De volgende ochtend scharrelen we tussen de ruïnes en het afval door naar de soek voor boodschappen. Afrika leeft hier aan alle kanten en we kijken onze ogen uit.

Helaas tikt de tijd en zetten we na twee nachtjes koers naar het noorden. We maken een stop midden in de woestijn, bij Marsa Umbeila. Buiten op het rif snorkelen we in cristal clear water met prachtig koraal en scholen vissen. Op de kant gaan we op kamelen expeditie en lopen door de eindeloos droge vlakte. Deze plek is magisch! Helaas weerhoudt een enorme zandstorm ons van een middagje koningsspelen op het strand.

Hierna ploeteren we onze weg verder noord richting Suez. Het is een gevecht tegen wind, golven en stroming. Daarnaast zijn we niet ingeklaard in Egypte en mogen alleen stoppen op een aantal aangewezen ankerplekken. Officieel mogen we niet aan land, niet zwemmen of de dingy in het water. Een lange weg met een peuter van 3… Gelukkig blijkt de praktijk anders en kunnen we even een borreltje doen bij de buren, worden boodschappen en diesel bezorgd en mag Hans zelfs een rondje kitesurfen. Wanneer de (zand) stormen zijn gaan liggen beginnen we aan de laatste etappe door de golf van Suez.

Ondertussen slalommen we tussen de vrachtschepen door op de zoek naar de rood met groene lichten van de vaargeul. Morgen gaan we door het kanaal, de deur naar Europa!

We naderen een pallet van 50 tinten blauw en zien ons anker op twintig meter diepte op de bodem liggen. Een droom bestemming voor alle verliefde stellen, de Malediven!

Een boot gevuld met 7 stoere mannen komt aangevaren. Eén voor één stappen ze aan boord en vouwen zich wat onhandig in onze iet wat kleine kuip. Luna krijgt een enorme snoepzak en wij een grote bak ijs cadeau. Na een bakje koffie en wat hand tekeningen zijn we ingeklaard. Dit is nog nooit zo snel, efficiënt en verwelkomend gebeurd. Het uur daarna eten we ons misselijk aan anderhalve liter ijs, voordat deze is gesmolten.

De dagen erna zwemmen we met dolfijnen en manta roggen, bouwen we zandkastelen op het strand en speelt Luna met haar nieuwe vriendje. We worden uitgenodigd voor een feestje op womansday in de speeltuin.

Uligan is het noordelijkste eilandje van de Malediven en telt zo’n 500 inwoners. Zandwegen keurig aangeharkt, slippers bij de ingang van de dorpswinkel en een grote moskee die roept voor het gebed. Vriendelijke glimlachen worden uitgedeeld door het handje vol mensen dat we op straat zien. Een idillisch eilandje waar de mensen opvallend netjes maar op een sobere manier leven.

Het transport is nog steeds niet geregeld dus besluiten we langer te blijven. We zeilen samen met twee bevriende boten naar de andere kant van het atoll en ankeren bij een onbewoond eilandje. Het water hier is nog helderder, de hoeveelheid vis overweldigend en de gezelligheid reuze! De mannen vangen vis, de kids sprokkelen hout en de moeders maken heerlijke salades en bakken brood. De perfecte formule voor een geslaagde bbq avonden op het strand!

Ondanks de heerlijke tijd die we hier hebben blijft het vervolg van de reis aan ons knagen. De tijd begint langzaam te dringen en we moeten nu toch echt knopen door gaan hakken. Zeilen we noord naar Dubai en gokken we op een veel te duur transport dat nog niet geregeld is. Of hebben we de ballen om toch naar Djibouti te varen…

Met z’n drietjes zitten we in het holst van de nacht knus in de ingang. Kijkend naar de flitsen die de horizon om ons heen telkens voor heel even verlicht. Bij iedere donderslag voel ik Luna’s schrik. ‘Ik ben niet bang mama, ik vind het alleen een beetje spannend’.

Op de satellietbeelden zien we een enorm wolken complex ontstaan dat in rap tempo groeit. Hier ontkomen we niet meer aan… rif in het grootzeil en luiken dicht. Het komt met emmers naar beneden. Als een verzopen katje staat Hans in de kuip en houdt de boot op koers. Vier uur lang houd deze wolk ons bezig om vervolgens plots te verdwijnen en ons zonder wind in een hobbelige zee achter te laten.

Ruim een week geleden verlieten we Thailand. Met een lekker windje mee stuiven we weg van de Aziatische kust. Net na de Nicobar eilanden pikken we de stromingsneltrein op die ons in record tempo naar Sri Lanka brengt. De zee is wat hobbelig en knobbelig maar met 185 mijl per dag hebben we niks te klagen. We oceaan zeilen weer!

Al snel zitten we weer in een lekker ritme en wanneer de wind en golven na een paar dagen iets afnemen worden podcastjes, boekjes lezen en filmpjes kijken op de bank ingeruild voor knutsel uurtjes, hutten bouwen, Hali Gali competitie en heel Vagebond bakt. We vangen weer een vis en hebben eindelijk weer dolfijnen bij de boot.

We ruiken, horen en zien Sri Lanka! In een dof glimpje maanlicht schuiven we er brommend op de motor voorbij. Nieuwsgierig en zo dichtbij laten we het toch rechts liggen en koersen we verder naar de Malediven. Het eindstation van de stromingsneltrein hebben we hier gepasseerd en we moeten weer wennen aan stroperige snelheden van 4/5 knopen.

De laatste 450 mijl is een uitdaging, weinig wind, geen wind, tegenwind. De motor draait over uren. Dan ineens die enorme bui die ons een nacht bezig houdt. Maar geen aankomst is groots zonder een klein beetje afzien. En deze aankomst is een cadeautje.

We ontvangen opnieuw vorstelijk bezoek. Met spanning wachten we op het vliegveld, daar zijn ze, oma Nans en opa Jeroen. Luna springt in hun armen om ze vervolgens twee weken lang niet meer los te laten. We doen het bekende rondje Phuket (Buddha, old town, dagje strand) maar maken ook twee prachtige tripjes met de Vagebond. En verkennen samen de grotten en Hongs van Pang Nga bay. Twee weken lang genieten we van elkaar!

Ook dit afscheid is niet makkelijk. We zoeken afleiding en vieren kerst op de prachtige Surin eilanden. Racen op Hans zijn verjaardag terug naar Koh Yao Yai voor een gezellig oud en nieuw spektakel op het strand. En dan….onze visas verlopen bijna, de Rode zee lijkt onzeker en we hebben een kluslijst die roept.

We koersen terug naar Maleisië en duiken bij Langkawi de haven van Rebak marina in. Een privé eiland met een keurige marina en een luxe resort. Ruim twee weken ploeteren we op een klus waar we al maanden tegenop keken, de potdeksel. Kit verwijderen, roest bikken, schoon slijpen opnieuw verven en afkitten. Wanneer tussen de middag de temperatuur de pan uit reist mengen we ons tussen de vakantie gangers en nemen een verkoelende duik in het zwembad. De meest ellendige boot klus op de meest ideale klus locatie.

Na bijna drie weken verlaten we de haven, touren nog wat rond in Langkawi omdat we niet weten wat we moeten doen. Steeds meer boten zijn vertrokken richting de Rose Zee of hebbend de keuze gemaakt om te varen rond zuid Afrika. Wij hebben een nieuw master plan. We zeilen naar de Perzische Golf en laden de Vagebond op een truck om in het noorden van de Rode Zee weer in het water te plonzen. Op deze manier mijden we het conflict gebied en de kosten lijken aanzienlijk beter dan een transport over zee. We zijn trots op ons nieuwe plan. Echter verloopt de communicatie nogal traag dus doden we onze tijd met toeristische activiteiten in Langkawi.

Na een weekje begint de onrust en missen we de charme van Thailand. We hoppen in een paar uur zeilen naar Koh Lipe. Terwijl we ondertussen over en weer mailen met de Arabische trucking companies genieten we van het zuiden van Thailand. Het heldere water bij koh rok en de gezelligheid van Koh Lanta. We naderen langzaam de regio Phuket maar hebben nog steeds geen zicht op een goed geregeld transport. We vinden mede zeilers met hetzelfde plan en samen bestoken we de Arabische bedrijven met belletjes en mails. Na twee weken vinden we het wel welletjes, de oceaan lonkt en we hebben vertrouwen dat we ons plan geregeld krijgen. We gaan anker op en zetten koers naar de Malediven.

Na twee korte pitstops op Koh Lipe en Koh Rok varen we naar Chalong bay om in te klaren en de boot klaar te maken voor een bijzonder bezoek. Nog twee nachtjes slapen en dan komen Opa Freek en Oma Birgit!

In de enorme baai zoeken we tussen de honderden boten een geschikt anker plekje voor komende weken. We maken de boot aan kant, brengen een wasje weg en doen boodschappen. Dan is het eindelijk zo ver, 16 november, en na de eerste knuffel lijkt het net of ze er vorige week nog waren.

Een week lang genieten we van elkaar, een huis met airco en zwembad en ontdekken we Phuket. Misschien niet de meest inspirerende plek maar het is ontzettend fijn samen en als je slalomt tussen de toeristen kom je ook hier op prachtige plekken.

Luna is intens blij dat opa en oma er zijn en geniet volop van alle liefde en aandacht.

Als na een week het afscheid valt kan de hele anker baai meegenieten van haar verdriet. Ze huilt tranen met tuiten, roept schreeuwt en krijst om opa en oma. Slik.. gelukkig zijn de andere opa en oma inmiddels om de hoek.

Misschien wel een van de mooiste ankerplekken tot nu toe. We laten ons anker zakken, eagles cirkelen door de lucht, apen joelen ons vanuit de bossen toe. Steile overhangende rotswanden, turquoise water en intens groene bossen vullen ons netvlies. Noorse fjorden in tropische stijl. En het mooiste, we zijn de enige hier bij de zuidelijke eilanden van Langkawi.

We zwemmen, schommelen, beklimmen de stijle rotswanden, kruipen door grotten en lopen over een eindeloos privé strand. Dit voelt als een grote mensen speeltuin.

Wanneer Hans nog even snel een mooi shot wil maken met de drone wordt het beeld opeens zwart. Vergeten achterom te kijken… Dus op een hoogte van 200m is onze drone achteruit tegen de bergwand gecrasht. Een avontuurlijke zoekactie is helaas tevergeefs.

Na een paar heerlijke speeldagen varen we door naar Kuah om in te klaren. Niet de aller gezelligste plaats maar er is een fantastische avondmarkt met heerlijk eten, duty free supermarkten en … een waterpark.

Wanneer we onze buiken hebben rond gegeten en de boot weer is volgeladen met boodschappen trakteren we onszelf op een middagje waterpark. Een kinderdroom die eindelijk uitkomt. Een entree van maar liefst €7 p.p. geeft toegang tot 10 super snelle glijbanen, een golfslagbad en een ‘wildwater’ rivier. Als pubers proberen we ze één voor één uit te spelen terwijl Luna zich vermaakt bij de kinder fontein. Het enige probleem… het is zo rustig in het park dat we voor sommige glijbanen moeten wachten om voldoende mensen te verzamelen. Er geld namelijk een minimum van 4 personen om in een opblaas boot met een enorme vaart in een trechter geblazen te worden. Als de lichten uit gaan zetten we koers vagebond, waar we moe en voldaan alledrie als een blok in slaap vallen.

Langkawi, je was een speelparadijs voor ons! Nu is het tijd voor Thailand, tijd voor opa en oma!

Wat we van Maleisië vinden weten we nog steeds niet. We zeilen in rap tempo van zuid naar noord. Intens, alsof we een potje wedstrijd zeilen. Want de motor willen we natuurlijk zo min mogelijk gebruiken. Elk pufje wind proberen we te vangen en om te zetten in bootsnelheid. Aan de wind, halve wind, 180 graden shift. Het kan allemaal binnen een uur. De squalls zijn het beste, die geven zeker een uur lang goede wind. Maar ook donder en bliksem. En dan is het nog de vele tonnen aan afval die hier in zee drijven en soms hele eilanden vormen. We worden er droevig van.

Het is intens en na twee nachtjes door maken we een korte stop in de rivier delta ter hoogte van kuala lumpour. De volgende dag beginnen we fris en fruitig en zeilen over fantastisch vlak water. S nachts verlichten weerlichten de horizon. In de ochtend glore dobberen we nog wat tot Hans is uitgeslapen. We draaien de baai bij Pankor in en zijn even in shock. Jet skies scheuren door de baai, toeristen dobberen rond in een zwemvest en het ergste, de hoeveelheid plastic. Enigszins teleurgesteld kijk ik om me heen. De schoonheid van de natuur is prachtig. Puntige ruige bergen begroeid met intens groene broccoli’s. We nemen een duik om af te koelen, vissen de plastic zakken tussen onze tenen vandaan en gaan op verkenning aan de kant.

We zeilen van squall naar squall en de laatste duwt ons vriendelijk de straat van Singapore in. De avond valt, de maan schijnt in volle glorie en de horizon vult zich met honderden lichtjes. Op de iPad verschijnen ruim 200 AIS targets, we zeilen er geruisloos tussendoor. Luna slaapt en wij genieten van dit fantastische moment zeilen. Tankers van ruim 300 meter glijden als schimmen voor ons langs. Nog even een gaatje zoeken voor de laatste shipping lane en dan zeilen we de rivier op.

Twee mijl voor de haven verschijnen er ineens tientallen rode knipperende lichtjes. We kunnen ze niet meer ontwijken, het blijken visnetten. We varen er dwars door heen en nemen het laatste net mee. Vissers komen op hun gemakje aangevaren en bevrijden ons van de netten. Hans checkt nog even de schroef en net voor dat we over de grens met Singapore driften kan de motor weer gestart.

Omringd door enorme flat gebouwen, neon verlichte karretjes en net iets te foute live muziek leggen we net voor middernacht aan in Peturi haven (Maleisië). We proosten op onze aankomst en op mijn verjaardag. Vieren een klein feestje en liggen net iets te laat om bed.

De volgende ochtend word ik goed verwend door Hans en Luna met zelf gebakken taart, slingers en ballonnen. Na ruim 6 weken Indonesië moeten we even landen in deze compound. Een gevoel van heimwee overvalt ons.

Nu we er toch bijna zijn nemen we een kijkje in Singapore. Taxi, bus en metro brengen ons in een paar uur naar hartje stad. We struinen onze benen moe, genieten van het indrukwekkende uitzicht, scoren heerlijk streetfood in Chinatown en bewonderen de lichtshow in het park. Moe van deze, we proppen een citytrip naar Singapore in een dag, stappen we in de metro, bus en taxi terug naar de Vagebond.