Auteur: syvagebond

Shop untill you drop

‘We hebben nog 20 minuten’! Verschrikt kijk ik op van achter het schap met tomatenpuree, nog maar 20 minuten.. We staan midden in de supermarkt in Colon. Vooraf hebben we met de supermarkt manager afgesproken, dat als we voor een bepaald bedrag boodschappen zouden doen, ze ons met een busje terug naar Linton Bay brengen. Goeie deal! We krijgen twee uur shop tijd.

Nu zijn er nog maar twintig minuten over en we hebben nog vijf rijen te gaan! We moeten nog verse groente en fruit, kaas, vleeswaren, yoghurt, bier, fris… er lijkt geen eind aan onze boodschappenlijst te komen. Als een kip zonder kop gooien we winkelwagen nummer vier vol met alles dat we nodig hebben en wat we komende maanden nergens kunnen kopen of onbetaalbaar is. Ondertussen baal ik dat ik in de eerste rij een half uur lang aan alle flessen wasmiddel heb geroken om de beste geur te kiezen. Een fijne familie eigenschap. Nu komen we tijd te kort voor belangrijkere producten.

IMAG1029

Met het busje terug naar Linton

Twee uur later staan we met vier karren afgeladen vol bij de kassa. Ik laad alles aan de ene kant op de band terwijl Hans aan de andere kant de tassen inpakt. De supermarkt regelt een busje en brengt ons terug naar Linton Bay. Een goeie anderhalf uur later staan met een berg boodschappen bij onze dingy.

IMAG1136

Opruimen tot in de late uurtjes

Na onze aanvraag voor de transit door het Panamakanaal zijn we terug gevaren naar Linton Bay. De natuur is hier prachtig, de ankerbaai prima en de biertjes bij het plaatselijke tankstation zijn reuze gezellig. Naast de grote inkopen doen we nog wat laatste klusjes en genieten van het mooie Panama.

IMAG0975

Ankerbaai Linton Bay

Met de dingy door de mangrove naar het prachtige Panamarina

IMAG1040

We hebben een missie..

Planerend slalommen we met de dingy tussen de olietankers, cargo ships en sleepboten door. Alle grote reuzen liggen hier bij elkaar, wachtend op een transit door het Panama kanaal. We hebben een missie. Ruim 1800 dollar cash veilig afleveren bij de Citibank. Dit is het bedrag + 800 dollar borg dat we moeten betalen om door het kanaal te mogen. Een taxi van Shelterbay naar de bank kost al gauw 50,- dollar. Hemelsbreed is Colon maar een goeie 3 mijl van ons verwijderd. Dat gaan we anders doen. We pakken de dingy!

IMAG1016

Retourtje Colon, Citibank

Met ruim 1800 dollar cash op zak planeren we naar Colon aan de andere kant van de Limon bay. We gaan op zoek naar een plekje waar we de dingy kunnen launchen. We proberen de plaatselijke sportvis club (club Nautico). Het ligt er verlaten bij en een dame bij het plaatselijke restaurantje verteld ons dat we hier niet meer mogen liggen van de overheid. We proberen het bij de aanlegsteiger van de pilotboten en de cruise terminal maar bij beide ook hier geen succes. Uiteindelijk varen we de dingy een strandje op. Hans gaat voor één dollar met een taxi naar de Citibank en blijf ik op het strand om de dingy te bewaken. Een goed uur later komt hij terug, missie geslaagd!

Diezelfde avond nog kunnen we een afspraak maken voor de transit date. Het is een feit, we gaan écht! 2 maart gaan we door het Panamakanaal!!

IMAG1011

We gaan!!! 

Barleduque® vs Spa-blauw®

‘hmm lekker water dit, net Barleduque’. Freek vult zijn glas met water en neemt een paar flinke slokken.

Al sinds vertrek produceert onze watermaker niet hoe we zouden willen. Het kwaliteit van het water is iets teveel aan de zoute kant. Of anders gezegd, Barleduque. Klinkt best chique, douchen met Barleduque water. Toch gaat onze voorkeur uit naar frisse Spa blauw. In Nederland hebben we nieuwe membramen besteld en het is tijd deze te vervangen. Klussen in paradise!

IMAG0888

Klussen = chaos #proefdraaien watermaker 2.0

Zorgvuldig wordt de hele watermaker uit elkaar gehaald, iedere O-ring vervangen en alle schroefjes en moertjes gepoetst. Het frame is na maanden lekkage van zout water helemaal geoxideerd. Hans besluit, ‘als we nu toch bezig zijn’, ook een nieuw frame te maken. Drie dagen later draaien we een testrondje met onze Schenker 2.0. Nog een laatste drupje loktide op enkele koppelstukken en hij loopt weer als een zonnetje. Kurkdroog, zonder lekkage produceren we nu een kleine 30 liter SPA blauw per uur! Wat kan water toch lekker zijn.

IMAG0881

Watermaker 2.0

IMAG0940

Goedgekeurd door Bo!

Ondertussen genieten we van de prachtige eilanden in het San Blas paradijs.

IMAG0904

Op een onbewoond eiland….

‘Drink met je billen bloot, melk uit een kokosnoot, je wordt van zelf groot….. Op een oooonbeewoond eiland…’ Daar staan we dan, met dit liedje in ons hoofd, op ons eigen eiland, midden in de San Blas. Het is een paradijsje hier!

IMAG0717

Onbewoon eiland…

Na een paar fantastische dagen in het authentieke en sfeervolle Cartagena zeilen we in record snelheid richting Panama. In het ochtend licht worden aan de horizon de contouren van het land zichtbaar. Hoge groene heuvels met op de voorgrond groepjes palmbomen verspreid in de oceaan, veilig achter een rif. Een goed uur later laten we ons anker vallen bij zo’n groepje palmbomen. Tussen de heuvels van het vasteland en achter het rif van de Caribische zee.

Uren wandelen door de prachtige straatjes van Cartagena

IMAG0626

We liggen bij Coco Brandera Cays. In kristal helder water bij een eilandje dat groot genoeg is om de kite op te laten en klein genoeg om Bo los te laten. Binnen vijf minuten zit ze in de top van de enige palmboom die het eiland rijk is. Dagen vliegen voorbij met kitesurfen, snorkelen, rondje eiland wandelen en chillen.

Na vier dagen varen we naar Carti om Freek en Janna op te pikken. Na enige weerstand van de Kuna’s mogen ze eindelijk mee naar de Vagebond. Verplicht nemen ze een taxibootje en worden keurig in een zwemvestje gehesen. Wij varen met de dingy voorop en nog geen anderhalve minuut later en 15 dollar armer zijn ze op de Vagebond.

IMG-20190310-WA0011

Samen verkennen we de San Blas, kletsen bij een kampvuurtje, zwemmen, snorkelen en kiten. We vinden uit hoe we lobster kunnen vangen. En voelen ons rijke stinkers wanneer we op ons ‘jacht’ op deze prachtige plek zelf gevangen lobster eten.

IMAG0815

Thanks Freek en Janna voor de fijne dagen!

IMAG0795

Cortisol

Cortisol, een hormoon dat wordt aangemaakt in de bijnierschors en vrijkomt bij elke vorm van stress. Vandaag werd mijn lichaam overladen aan dit hormoon. Gisteren zijn we vertrokken uit Santa Marta. Met het ronden van Baranquilla dachten we dat we de meeste wind gehad hadden. Na een nachtje uitrusten achter ons anker gaat in de vroege ochtend glore de wekker. Het waait een goeie windkracht 7 in de baai van Puerto Velero. Met een beetje twijfel en enige tegenzin besluiten we toch maar te vertrekken, komende dagen wordt het weer er namelijk niet beter op. En zo worden we, tijdens zonsopkomst, op dubbel gereefd grootzeil en kotter met 7 knopen de baai uit geblazen.

Van helder blauw naar modderbruin bij de riviermonding van Baranquilla

Het is een beetje oncomfortabel, soms nat en niet heel ontspannen maar we gaan snel en de boot houd zich goed. Dan opeens splashed er een golf de kuip in, we surfen met 10 knopen van een golf af, de windmeter maakt uitschieters naar 40+ knopen en we varen op drie dubbel gereefd grootzeil met topsnelheid op Cartagena af. Mijn cortisol schiet omhoog en ik voel mij lichtelijk oncomfortabel.

IMAG0581

Hans heeft geen last van een overschot aan cortisol

Hans blijft als altijd cool en haalt mijn doem scenario’s één voor één onderuit. Verscholen onder de buiskap spelen we het spelletje ‘wie ben ik?’. Als ik eindelijk heb geraden dat Hans ‘de stem van de Tomtom’ is komt de skyline van Cartagena in zicht. We komen in de luwte van het land, de golven en wind nemen af en daarbij ook mijn cortisol spiegel.

IMAG0606

Opkruisen door de baai van Cartagena, we zijn er bijna 

Tussen de verdedigings werken varen we de baai van Cartagena binnen. Met een lekker lopend windje kruisen we op vol tuig tot aan de ankerplek. We zijn onder de indruk van de skyline van Boca Grandi. Cartagena, we zijn er! We drinken een biertje en zijn alle ellende van afgelopen uren vergeten.

IMAG0613

Skyline cartagena

Tuben in de jungle

Het intense geluid van brulapen boven in de bomen, het meest mooie fluitconcert van honderden tropische vogels en de geur van vers gebrande koffie. Dat is wakker worden op een koffie farm in de jungle van Colombia.

IMAG0541

Buenas dias!

Een kleine week geleden kwamen we aan in de haven van Santa Marta. 48 uur later hebben we een stempel in onze paspoorten en mogen we eindelijk het haven terein verlaten. Eenmaal door de poort belanden we in het drukke centrum van Santa Marta. Toeterende auto’s, brommers, taxi’s, bussen en een verdwaalde fiets. Alles rijdt hier kris kras door elkaar. De straten staan vol met verkopers van verse juice in alle fruit soorten tot sieraden, telefoons en empanadas. Hierachter verschuilt de ene na de andere action winkel, plastic en goedkoop. Het is druk, zintuigen worden maximaal geprikkeld maar de sfeer is goed!

Een dag later zitten we in de bus onderweg naar Palomino. Een klein plaatsje twee uur rijden van Santa Marta. Met een enorme donut van een binnenband in onze armen springen we achter op bij een motortaxi. Behendig rijd deze ons een paar kilometer bergopwaarts. Vanaf hier lopen we, met nog een kleine twintig andere donuts, over een prachtig jungle pad stroomopwaarts. Wanneer de grootste groep donuts rechtsaf slaan lopen wij, met een klein groepje, nog een stukje verder. Het pad wordt smaller er steiler. Na een uur worden we beloond en staan we op een prachtige plek aan de oever van de rivier. We springen met onze donut het koude water in en voor we het weten zijn we in de eerste stroomversnelling beland. Dit is fantastisch, dit is chillen, genieten, dit is tuben in de jungle! Na anderhalf uur drijven hebben we de meeste versnellingen gehad en wordt het steeds drukker op de rivier. Alle donuts spoelen langzaam aan bij het eindpunt, het stand van Palomino. Een prachtig mooi zandstrand waar jungle en zee elkaar ontmoeten en waar we nog even kunnen spelen in de brekende golven.

Tuben in de jungle! 

Een grote bak voer, drie bakjes water en een hele hoop speeltjes verspreid door de boot. Met een klein schuldgevoel laten we Bo voor het eerst een nachtje alleen op de Vagebond. Nadat we zijn uitgetubet pakken we de bus terug richting Tayrona park en overnachten daar in een hostel. We tellen nog een keer onze miljoenen pessos en komen tot de conclusie dat we niet genoeg contanten hebben om én het hostel én de toegang tot het park te betalen. Uiteindelijk weten we online tickets te bemachtigen en de volgende ochtend vroeg staan we bij de alternatieve ingang, Calabazo. Klaar voor een flinke wandeling. We zijn de enige bij deze park ingang maar het blijkt dat ze hier nog niet echt gewend zijn met online tickets. Een goed half uur later krijgen we een roze bandje om onze pols en mogen we naar binnen. We maken een prachtige hike van 20km en komen vooral het eerste uur bijna niemand tegen. Bergje op en klimmen en klauteren over stenen naar beneden. Na drie uur zweten komen we aan bij het strand, een bomvol strand! We nemen een duik, voegen ons tussen de toeristen en wandelen over een keurig aangelegd pad met vlonders terug naar de hoofdingang. Moe stappen we de bus in, terug naar de boot, terug naar Bo.

IMAG0485

Tayrona park 

We hebben de smaak te pakken en een dag later zitten we opnieuw in de bus. Dit keer naar Minca, een gezellig ‘hipster’ dorpje in de bergen achter Santa Marta. Hier lopen we bergje op en maken ruim 300 hoogte meters in slechts 3km. Rood, warm en bezweet komen we een goed uur later aan bij de koffie en cacao plantage Paraisa de tuki. Een fantastisch mooi uitzicht, de geur van vers gebrande koffie en hele lieve mensen, het is een paradijsje hier! We doen mee aan de cacao tour en horen alle ins en outs te over ons favoriete snoepgoed. We krijgen vers gebrande en gemalen warme choco en sluiten af met een heerlijk verzorgend gezichtsmasker van cacao.

IMAG0505

De zonsondergang hier is prachtig en tuki de huis toekan zorgt voor een paar mooie poses op de voorgrond. S avonds kijken we uit op de verlichte stad Santa Marta. En als we goed kijken, achter de hoge flatgebouwen ligt daar onzichtbaar klein de Vagebond met Bo.

P1150230

De volgende ochtend lopen we, met drie extra kilo koffiebonen in onze rugzak, naar pozo azul. Een poel met watervallen. Een mooi stukje wandelen tussen de koffie plantages. Wanneer we bij de poel aankomen blijkt deze aardig vol te zitten, vol met toeristen. Dit hadden we ons anders voorgesteld en met beteuterde gezichten kijken we om ons heen. Dan komt er een hele aardige man naar ons toe en wijst ons op een andere waterval, een klein stukje verderop naar beneden. Dit laten we ons geen twee keer zeggen. Tien minuten later staan we onder onze privé waterval en genieten van de rust.

Wandelen door de plantages 

IMAG0554

Prive waterval!!

DCIM101GOPROGOPR2609.JPG

Wanneer we terug op de Vagebond komen worden we enthousiast begroet door Bo. Blij dat we weer thuis zijn. We besluiten haar niet nog een nacht alleen te laten. We doen de laatste ‘we liggen in een haven klusjes’ en maken ons op voor Cartagena.

IMAG0561

Terug bij Bo in de marina

Cabo de la Vela

Binnen tien minuten na aankomst op het strand heeft er zich een clubje locale kitesurfers in onze dingy gesetteld. Er wordt een jointje rondgedeeld en een boom box met lekkere hitjes tevoorschijn gehaald. Hans sjeest met zijn kite over het water. Terwijl ik mij na een boks en een ?como estas? een beetje ongemakkelijk bij het groepje locals in onze dingy voeg. Ze zijn vriendelijk en geïnteresseerd en in mijn gebrekkige Spaans en hun gebrekkige Engels voeren we een gezellig gesprek en kom ik meer te weten over het leven hier. Voor ons maken jonge kitesurf talenten de meest indrukwekkende sprongen en nemen surfend een hond mee op hun board. We zijn bij Cabo de la Vela, we zijn in Colombia! Na een half uurtje komt Hans terug gevaren, ‘jouw beurt schatje!’

Hoge golven en 5-10 knopen extra wind zeilen naar Colombia is niet voor mietjes als ik de pilots moet geloven. Daarom wachten we twee weken lang op Aruba voor het perfecte weergaatje. 8 januari lijkt dat weergaatje er te komen. 15-20 knopen wind uit het noord oosten. We gaan! Na een enigzins vertraagde uitklaarsessie verdwijnt pas rond twaalven de kust van Aruba uit zicht en zien we de cruiseschepen met de minuut kleiner worden. Met 25-30 knopen wind stuiven we richting Colombia.

_20190123_204814

Nachtwachtje met Bo, gezellig!!!

Na 24 uur heerlijk zeilen met af en toe de motor bij komt Cabo dela Vela in zicht. De kustlijn is stijl en ruig. Om de hoek gooien we ons anker uit, in hoe kan het ook anders, het kiters paradijs van Colombia. Binnen een uur na aankomst hangt de kite in de lucht en stuiven we over het vlakke water. De omgeving is indrukwekkend, hoge heuvels en dorre vlaktes wisselen elkaar af. Een enorme baai met alleen de Vagebond achter haar anker. Aan de rand een authentiek dorpje van houten latten en golfplaten daken. De mensen hebben weinig maar zijn super vriendelijk, de sfeer is gemoedelijk.

_20190123_205951

Ankeren bij Cabo de la Vela

De volgende dag wandelen we zwetend over de dorre warme vlakte naar playa de Pilon. Hier worden we getrakteerd op een fantastisch mooi uitzicht.

_20190123_204847

Playa de Pilon

Iedere dag om 13.00 uur gaat de wind aan en dus de kite in de lucht.

_20190123_205303

Yes! Eindelijk een ‘kitesurfchickfoto’ 😉

Cabo de la Vela, een authentiek stukje Colombia. Daar waar de Wayuu bevolking zich staande weet te houden in een van de meest barre gebieden van het land. Met enige tegenzin halen we na drie nachtjes ons anker op en slalommen zeilend tussen de vissersboeitje de baai uit. We gaan inklaren in Santa Marta.

_20190123_205406

Slalommend de baai uit