We missen het eindeloze blauwe water dat onder ons door kabbelt. Het wiegen van de vagebond op de oceaan deining. Dagen die over gaan in nachten vol met fonkelende sterren of een helder volle maan. De ideale omstandigheden voor een leeg hoofd en genoeg inspiratie voor het schrijven van een blog. Tijd voor een inhaalslag met als begin een ultra korte samenvatting van afgelopen maanden.

Sinds Indonesië hebben we geen oceaan meer gezien. Hoppend via Singapore naar Maleisië, soms een paar nachtjes door, kwamen we begin november aan in Thailand. Twee maanden lang genieten we van dit vriendelijke land met als hoogtepunt bezoek van de opa’s en oma’s.

Wanneer wanneer het tijd is om westwaarts de Indische Oceaan op te zeilen slaat de onzekerheid toe. En hebben we een puzzel van honderden stukjes op te lossen. Wel/niet door de Rode Zee. De boot verkopen, verschepen of nog een jaar achter laten. Een jaartje extra zeilen via kaap de goede hoop. Of op een truck door de woestijn. Het lijkt onmogelijk maar iedere puzzel heeft een oplossing…

Tijd om te wisselen. Slaperig steek ik mijn hoofd door het luik naar buiten. Het is nieuwe maan dus ik verwacht een pikdonkere nacht, niets is minder waar.. Een enorme lichtstraat aan vissersbootjes verlicht de horizon. Alsof je s avonds langs de kassen in de noordoost polder naar huis rijdt.

Overdag is het slalommen tussen de vlaggetjes met boomstammen en daaraan een visnet. Zodra het donker is hopen we die op goed geluk te missen. S nachts zijn het de squid vissers met bouwlampen die onze route doorkruisen. Dat wij een paar uur daarvoor een mahi mahi vingen is een unicum. Ik voel me schuldig, die arme vis. Als wij onze lijn niet uithadden had hij deze slalom race misschien wel gewonnen.

Na twee nachten komen we aan bij het eiland Bewean.

‘Luna, Luna, Luna!’ Een overvolle schoolbus gevuld met kinderen passeert ons. De uren daarvoor was een slalom race voor Luna tijdens een wandeling naar het dorp. Twee dames op een scooter passeren, wachten ons even later op en staan klaar voor een foto. Een oma zonder gebit komt uit haar stoel en kust Luna op haar wang. Verkoopsters komen achter hun stalletje vandaan met lolly’s en flesjes drinken. Een man pakt Luna van Hans schouders en loopt ervan door. Wanneer we langs de school lopen worden we omsingeld door een groep kinderen, de juf staat klaar met de camera. Iedereen lacht en is even vriendelijk. Voor Luna is het iets teveel van het goede en ze klampt zich aan mijn been. We voelen ons beroemde celeberties, we voelen ons vooral ongemakkelijk. We scoren snel wat lekkers bij een van de eetkraampjes en slalommen ons een weg terug naar de Vagebond.

100m2 doek vult bijna de gehele vloer onder de overkapping bij Medana Bay. Zeker 25m van de lijken is uitgescheurd en twee van de drie schootshoeken hangen er zielig bij. Uitgerust van onze mini vakantie wagen we ons aan deze klus. We hebben lang overwogen, zelf repareren, naar een zeilmaker of een nieuwe… Maar in Lombok zijn de laatste twee opties niet mogelijk en de weg door de doldrums naar Thailand is nog lang. We geven onszelf twee dagen om haar weer op te lappen. We knippen de franjes eraf, tapen de lijken weer aan elkaar en de schootshoeken worden lapjes dekens. Alles door de naaimachine en voila! Welliswaar een vierkante meter kleiner maar dit gaat ons zeker de windstille dagen doorbrengen.

Ondertussen druppelen de boten met kinderen binnen. En ook al zijn ze een stuk ouder, Luna vind het fantastisch! En wij vooral heel gezellig. Voor het eerst sinds vertrek uit Nieuw Zeeland zitten we weer in het cruiser wereldje. En vrijwel iedereen heeft hetzelfde plan, komend voorjaar door de Rode zee.

Samen bezoeken we de dierentuin. Een taxiritje van 15 minuten brengt ons bij een prachtig park. Met een gevuld mandje fruit gaan we op pad. Olifanten, pitons, oerang oetangs, baby nijlpaarden en tropische vogels, allemaal krijgen ze iets uit het mandje.

We ontdekken het locale zwembad inclusief 25m bad, glijbanen en dé emmer. Luna is fan en leert steeds beter zwemmen. De dames bij het zwembad zijn fan van Luna. Met haar charmes krijgt ze het voor elkaar dat de draaimolen wordt aangeslingerd. Ze is zielsgelukkig!

Lombok is heerlijk, puur en nog niet overgoten door het toerisme (denken we). We huren een dag een scooter en toeren richting de waterval. Luna gesandwicht tussen ons in valt binnen vijf minuten in slaap. Met stijve armen en een houten reet komen we na ruim een uur scooteren aan bij de waterval.

Na een wandelingetje door de jungle, vergezeld door een groepje lokale pubers, komen we aan bij de waterval. We snappen wel waarom dit een van de bekendste watervallen van Lombok is. Wat een pareltje! We zwemmen in het verkoelende water en Hans waagt zich een douche onder de enorme straal. We zijn het water nog niet uit of een stroom toeristen komt aangeslingerd. Opnieuw alles voor de beste insta foto. Met een boterham met pindakaas uit het vuistje aanschouwen we deze toeristen gekte.

Na twee weken Medana bay is het helaas weer tijd om verder te varen. We vullen onze groente en fruit manden aan en zetten koers naar het noorden.

‘Luna, waar zijn we?’ ‘ Op vakansjie!!’ Antwoord ze enthousiast. Vanuit Lombok hebben we de Ferry naar Bali genomen voor een mini vakantie. Een kleine week wanen we ons tussen de tempels, rijstvelden, surfers en vooral heel veel toeristen.

We beginnen in Ubud, het culturele centrum van Bali. Het is prachtig, we komen ogen tekort en onze hersenen hebben moeite al het moois te verwerken. Gifgroene rijstvelden, de mooist versierde tempels en hemelse watervallen. Maar ook massa’s toeristen waarbij het tegenwoordig alleen nog maar draait om de beste insta foto. Schommelend in een lange jurk over de rijstvelden, een selfie met een aap of uren in de rij voor een (nep) foto bij de hemelse poort. Er is niks puurs meer aan.

Gelukkig hebben we een heerlijke guesthouse net buiten de toeristische kermis. Met een mini zwembadje en een super lieve familie. Wanneer de schemer valt en de volle maan aan de hemel verschijnt vult de straat zich in een lange optocht. Mannen, vrouwen en kinderen gekleed in het wit en geel, brengen de mooiste fruit torens als offer naar de tempel. De stoet begint in stilte en eindigt met slagmuziek. Kippenvel momentje!

Na twee dagen Ubud koersen we naar het surf paradijs Canggu. Maar eerst ‘even’ een paar boodschappen in de grote stad. Voor we het weten staan we muur vast in de verkeerschaos en doen er ruim een uur over om 500m af te leggen. Tegen de middag zijn we op het strand, happen we water en zand, pakken af en toe een golf en peddelen ons vooral moe. Voor Luna is het echt vakansjie, want ook bij dit guesthouse een heerlijke zwembadje.

Na een korte surfsessie vroeg in de ochtend ontvluchten we de (toeristische) drukte en koersen terug naar het noorden. We rijden er eerst strak voorbij, maar dit blijkt toch echt onze overnachtingsplek voor komende nacht. Wat ongemakkelijk rijden we door een sjieke poort over een strak grindpad naar binnen. Een bewaker verwelkomt ons vriendelijk. We checken in en worden naar onze kamer gebracht, steriel wit. Handdoekjes gevouwen, slippertjes op de grond en zeepjes in de douche.

De zwembandjes gaan aan en de rest van de middag plonzen we in het water, genietend van het uitzicht. We ontmoeten een hele gezellige familie, die met twee kids de tropen jaren ontvluchten middels drie maanden Indonesië. Luna geniet, eindelijk weer (Nederlandse) kinderen om mee te spelen. Samen ontvluchten we deze sjieke bedoeling en duiken de avondmarkt in. De kids vallen met hun neus in de boter, er is een ‘kermis’! En wij met onze neus in het varken van de nasi guleng.

Na een allersjieks zondags ontbijtje koersen we terug richting Padang bai. We rijden een prachtige route door de omgeving van Sidemen, bezoeken de hoogste tempel en een heerlijke waterval. Morgen met de speedboot terug naar de Vagebond. Het einde van een heerlijke vakansjie.

Luna slingert in de hangmat, op de achtergrond klinkt de vertrouwde podcast van Zappie. Drie, twee, één we laten ons achterover vallen en blub, blub,blub… dalen langzaam af naar een meter of 20.

De laatste dagen op Komodo repareren we de Furlex. RVS bolletjes vliegen in de rondte. Na een dagje prutsen, puzzelen en priegelen zit de Furlex weer in elkaar en de Genua rolt weer in en uit als een zonnetje.

Een dag later varen we, in gevecht met de stroming, verder westwaarts. Uiteindelijk komen we, na een heerlijke dag en nacht zeilen de volgende ochtend vroeg aan bij Pulau Satonda. We maken een korte pitstop, strekken de benen met een wandeling naar het kratermeer en varen vervolgens verder naar Moyo Island. We vinden een perfecte anker spot recht voor het dorpje. We roeien naar de kant op zoek naar een lekker avondmaal. Het halve dorp loopt uit wanneer ze Luna zien en iedereen wil haar even aanraken. Zo dapper hoe ze hier mee omgaat. Helaas is de lokale Warung uitverkocht en eindigen we bij een gezellig duik resort. Voor we het weten zitten we heerlijk te smikkelen en hebben we een duik geboekt voor de volgende dag.

Terwijl wij naar beneden afdalen wacht Luna bij de crew aan boord. Ze wordt overladen met aandacht en koekjes. Wij genieten om, na ruim drie jaar, weer samen te duiken.

Een paar dagen genieten we van het heldere water, het locale en kneuterige dorpje waar iedereen op straat leeft en de luxe van het duik resort met lekker eten en een zwembadje. Dit voelt als vakantie!

We sluiten af met een wandeling naar de watervallen. En ow wat zijn ze prachtig! Vanuit de dorre droogte lopen we ineens een stukje regenwoud in. Verscholen ligt daar een pareltje. Kalkstenen stalactieten vormen indrukwekkende terrassen waar het verfrissende water langs naar beneden loopt.

Op de weg terug halen we een heerlijke lunch bij de Warung. Fantastisch lekker maar goed pittig!! Tijd om verder te varen. En vergezeld door een groep dolfijnen zetten we koers naar Lombok.

Met geknepen billen zit ik in de dingy, Hans vaart nog wat dichter naar het strand. Ik wil 10 meter terug. 3 enorme hagedissen kijken ons nieuwsgierig aan. We zijn bij de eilandengroep Komodo met de aller bekendste Komodo Dragons. Met een lengte van 2-3 meter, een snelheid van 20km/h en een giftige beet verdwijnt Luna zo als voorgerecht achter hun kiezen. Ze zijn lelijk en lui maar intens mooi om naar te kijken.

Behalve de dragons is deze eilandengroep een en al schoonheid. Het contrast van de dorre, droge ruige eilanden en de intens blauwe oceaan is prachtig. De stroming duwt de Vagebond soms met 10 knopen snelheid tussen de eilanden door, alsof we in een wild water baan zitten.

We ankeren in prachtige baaitjes en zijn meer in het water te vinden dan op de Vagebond. Vroeg in de ochtend of tegen het einde van de dag wandelen we zwetend de kale heuvels over. De draagzak sjouwen we voor niks mee, ook Luna klautert behendig op eigen benen naar alle toppen. Rood, bezweet en overhit genieten we van de mooie uitzichten.

Ook ankeren we in een mini atol en vanaf daar is het 5 minuutjes varen met de dingy naar dé manta spot. In de verte zien we al een groepje snorkels spetteren. Onhandig verplaatsen ze zich spartelend door het water. Ook Hans duikt erin en speurt de diepte in. En ja hoor daar zijn ze! Vijf enorme manta’s zweven sierlijk door het water. Een paar seconden hebben we ze voor ons zelf voordat de hele meute ze ontdekt heeft. We duiken nog een paar keer naar beneden en ook Luna waagt een blik onder water. Magisch!!

Terwijl Hans achterop de scooter bij Mathew springt om de laatste inklaring papieren te regelen zetten Luna en ik, na ruim een dag wachten, voet aan wal. Toeterende auto’s en scooters razen voorbij. Luna pakt mijn hand en houdt deze stevig vast. Onze missie is geld pinnen en al snel hebben we een atm gevonden. Terwijl ik zwetend in een glazen hokje miljoenen uit de muur trek gaat ineens de deur open, een lachende meneer tilt luna op en weg zijn ze. Ik hoor de automaat ratelen, sta met één voet buiten en vang een glimp op van de deur waar ze mee naar binnen wordt genomen. Snel gris ik de tientallen briefjes uit de muur en haast me naar buiten. De deur zwaait open, een wat beduusd kijkende Luna omringt door vijf lachende gezichten. Ze wilde even op de foto.

Kupang is druk, chaotisch en warm. Het inklaring in Indonesië net zo, daarom hebben we een agent geregeld om ons te helpen. Mathew, aller vriendelijkst en behulpzaam. Kapitein Hans scheurt met hem mee van immigratie naar customs en quarantaine en omgekeerd komen ze één voor één een kijkje nemen op de Vagebond. Luna en ik wachten ongeduldig af. Na twee dagen zijn alle formaliteiten afgerond, hebben we weer verse groente en fruit, heerlijke rendang voor een prikkie en staat Luna met de halve stad op de foto.

Met een huilende Luna zetten we koers naar Komodo, ‘ik wil niet zeilen, ik wil in Indonesië blijven’. Met 35 knopen wind worden we uit de ankerbaai gespuugd. Daarna zijn het weer twee heerlijke comfortabele dagen zeilen. Vlak water, net genoeg wind voor de gennaker een een behoorlijke stroom mee in de goeie richting. Tot de laatste nacht, we laten de gennaker staan. Het is stabiel weer en zo glijden we heerlijk de nacht door. Dan een schreeuw van Hans vanuit de kuip. Ik vlieg mijn bed uit. Hans staat achter het roer en het komt met bakken uit de hemel. De wind blijft uit, maximaal 8 knopen. We overleggen, twijfelen, wat zullen we doen..veel te lang.. ineens is daar een vlaag, een windstoot! Hans stuurt de vagebond, ik gooi de loefschoot los en snel naar het voordek. Ondertussen liggen we plat. Eenmaal bij de mast hangen er nog wat flarden doek, er is niks meer van de gennaker over. Verslagen staan we op het voordek, het is windstil. Wat een sukkels, stelletje amateurs, super kneuzen. Een behoorlijke deuk in ons ego.

Dan horen we een zielig huiltje, ‘Luna!’ Binnen is de ravage enorm. Alles wat aan stuurboord lag ligt nu aan bakboord. Luna vinden we bedolven onder de grabbag, kitespullen en het surfboard. We beginnen met opruimen, starten de motor en varen beduusd de nacht uit.

Als een spookschip sluipen we door de donkere nacht. De lucht is warm en droog, mediterraans, de sterren fonkelen magisch. Een donkere schaduw van 100m2 trekt ons met 4-5 knopen geruisloos door het water. Binnen is het stil, geen klingelende glazen, rollende appels, gierende wind of bruisend boeg water. Alleen het gebrom van vennetjes die ons proberen af te koelen.

Zoals bij bijna iedere oversteek, zag ik ook bij deze een hele hoop beren op de weg. De Arafura zee, ondiep water, stroming, wind die door de Torres street gestuwd door wordt, venijnige korte en stijle golven, water in de kuip, een vloot aan onverlichte vissersboten en ga zo maar door.

We vertrekken, naar Indonesië. Een hele andere wereld. Azië, een wereld die we nog niet kennen. We zijn nieuwsgierig en kijken er naar uit! Maar eerst, de Arafura zee… We zijn uitgeklaard op Thursday island en na een nacht slaap is het tijd om weer door te varen. Wind en water worden met hoge snelheden door de Torres Street geperst waardoor we met 8 knopen snelheid de Arafura zee in worden gespuugd. De helder blauwe hemel en het intens turquoise water weerspiegelen een surrealistische wereld. De wind neemt wat af, de zee is vriendelijk. We bomen de genua uit en koersen naar het westen. Het begin van tien dagen genieten.

De eerste 600 mijl vliegen in vier dagen voorbij. Met 15-20 knoopjes wind cruisen we over een comfortabel vlakke zee. Voor de tweede helft moeten we iets meer moeite doen. De wind neemt behoorlijk af en het is dobberen geblazen. Gelukkig hebben we de gennaker, onze troef die ons geruisloos door het water trekt.

Het comfort niveau aan boord verdient inmiddels vijf sterren. We slapen als roosjes, de glazen blijven op tafel staan, voordek borrels, kledingkasten worden opgeruimd, in de kombuis wordt uitgebreid gekokkereld en we spelen zelfs met de domino. Wat vaart ze prachtig en wat is dit genieten! Twee nachtjes zetten we de motor bij, voor wat meer snelheid, volle accu’s en watertank.

De temperatuur loopt inmiddels ook behoorlijk op. Op sommige dagen is het drukkend warm. We houden een water gevecht en Luna brengt uren in haar badje in de kuip door.

Een oversteek die als een van de meest chille de geschiedenis boeken in gaat. Maar aan alles komt een einde. Na tien dagen ruiken we land, kruidig. We zijn in Indonesië!

We liggen voor anker, net buiten de marine. Aan bakboord de groene bossen van de mangrove. Stuurboord een kermis aan lichtjes, helicopters die af en aan vliegen en grote catamarans vol toeristen die heen en weer naar het rif scheuren. Onze zintuigen worden maximaal geprikkeld en we moeten weer even wennen aan de drukte. Wat een enorm contrast met Vanuatu. We voelen ons (helaas) ineens weer op en top toerist.

Hans gaat op zoek naar een lasser en een geschikte werkplek om een nieuw roer voor de windvaan te bouwen. Luna en ik struinen de stad af voor de kleine klusjes en halen boodschappen. In de middag meeten we bij de public swimmingpool. Omdat het te gevaarlijk is om hier in zee te zwemmen vanwege krokodillen, kwallen en haaien hebben ze een prachtig zwembad aan zee.

Op de klusvrije (mid) dagen hangen we, nu we er toch zijn, de toerist uit. We gaan met Luna naar een prachtig zee aquarium en leren meer over de natuur van dit stukje Australië. Dori en Nemo worden meteen herkend. Ook huren we een dag een auto en rijden het binnenland in. We wanen ons door een Engels heuvellandschap en dan ineens zitten we midden in de jungle met enorme figtrees vergezelt door het gezang van tropische vogels. Stilletjes zitten we bij een riviertje en hopen een pylathapus te spotten. We sluiten af met een bezoek aan de indrukwekkende Baron Falls.

Na precies twee weken Cairns is Luna helicopter fan, is de boot weer afgetopt vol boodschappen, kan Luna met zonder bandjes haar hoofd boven water houden, hebben we geen enkele krokodil gespot, maar het allerbelangrijkste.. we hebben weer een prachtig nieuw roerblad voor de windvaan. Trots op je Hans! Zonder een zuchtje wind nemen we afscheid van deze stad met veel teveel prikkels. We zetten koers naar Green Island, op naar het Great Barrier Reef!

Green Island, een van de toeristische snorkel hotspots van het Great Barrier Reef. Het maakt ons niets uit, we zijn weg uit de klus bubbel in Cairns. Het is windstil, het water cristal clear. Zelfs zonder duikbril zijn het koraal en de vissen zichtbaar. Wanneer om 15.00 uur de toeristen bootjes zijn verdwenen gaan we een kijkje nemen op de plek waar een half uur daarvoor nog 20 snorkeltjes boven water zagen spartelen. Het is zeker de moeite! We zien enorme clamps en giant groupers.

We zijn weer onderweg en de wind is weer aan. Met 25-30 knopen wind racen we in een nachtje achter het rif naar Lizard Island.

We liggen in een zwembad zonder krokodillen of haaien en voor onze neus een prachtig eiland met uitdagende wandelpaden. We zijn omringd door een gezellige groep Australische pensionados met grote catamarans voorzien van Starlink. We staan met ons mobieltje ‘hoog’ op het voordek voor een streepje 3G. Net genoeg voor een what’s app berichtje maar gribbs zijn teveel gevraagd.

Net voor zonsondergang mobiliseert de hele baai zich naar het strand voor een sundowner. We mengen ons er gezellig tussen en Luna heeft er ineens 10 opa’s en oma’s bij. We regelen een Starlink connectie en bekijken het weer, veel wind! We blijven nog een weekje….

We regelen de inklarings rompslomp voor Indonesië, beklimmen ruim 300 hoogtemeters naar de Cook lookout (Luna doet er 150 op eigen benen!), spelen de kluslijst uit, zwemmen met schildpadden, en vinken alle wandelpaden af. Dit voelt als een weekje eiland vakantie.

Na ruim een week gaat de wind liggen, tijd om te gaan. In drie comfortabele dagen en nachten slingeren we tussen de riffen door naar Thursday Island. We passeren honderden kilometers aan niemandsland en beseffen ons dat we slechts een speldenknop van dit bijzondere land, waar alles groot is, hebben gezien.