Met dubbelrif racen we het atoll uit, Vagabond in onze kielzog. Het weer is stralend en door de hobbelige ankerplek van afgelopen week zijn we al snel ingeslingerd. Condities als deze daar tekenen we voor, maar we weten dat de toenemende wind ons op de hielen zit.

We trekken het derde rif erin en met een puntje uitgeboomde Genua surfen we van de steeds hoger wordende golven. Wat begint met af en toe een natte splash loopt uit tot regelmatig een flinke golf aan water in de kuip. Zoveel water dat zelfs onze inflatable reddingsboei denkt in het water te zijn en ontploft! We zitten veel binnen en schuilen voor het halen van een frisse neus knus met z’n drietjes achter de buiskap. We maken flinke slingers en rollers regelmatig gaat de giek, de gangboorden en zelfs af en toe de raampjes door het water. Luna’s blokken en speelzand vliegen door de boot. De golven worden weer een spelletje en zodra de muziek aan gaat staat Luna te swingen. Met enige uitdaging bakken we samen brood en koekjes.

Dan ineens een gijp, de giek hangt in de bulletaly. Hans brengt de vagebond weer op koers maar opnieuw stuurt onze vertrouwde windvaan haar de verkeerde kant op. Iets klopt er niet.. nadat we voor de derde keer in de eerste ochtend glore in het water kijken zien we dat we nog maar 20cm roerblad hebben. Het roer van de windvaan is afgebroken. De laatste vier dagen zeilen we op de auto pilot. Een Russisch roulette, eens in de zoveel tijd gaat hij op de stand-by modus met een gijp of een fok bak als gevolg.

Het zijn geen comfortabele dagen en de golven zijn indrukwekkend maar de Vagebond, Kapitein en onze jongste matroos doen het fantastisch! Alleen de mama aan boord is soms wat angstig en vraagt zich wel een af wat we aan het doen zijn.

Na ruim een week naderen we het Great Barrier Reef! We krijgen er nog even van langs met een paar gemene golven. En glippen dan zo’n 100 mijl zuid van Cairns het rif binnen. De monsters verdwijnen en een knobbelig IJsselmeer zeetje blijft over. We genieten van de rust en een sunset diner buiten in de kuip.

Maar ook deze laatste 100 mijl krijgen we niet cadeau. De ene naar de andere squall trekt s nachts over ons heen met uitschieters tot 44 knopen wind. Langzaam veranderd het diep blauwe oceaan water van kleur, turquoise, groen en uiteindelijk modder bruin. Een lange vaargeul richting Cairns, we kunnen het aankomst biertje ruiken. We starten de motor maar dan… helemaal niks! Opnieuw hebben we water in de cylinders. We nemen contact op met de marina, ze hebben geen assistentie boot die ons binnen kan slepen. Een dure commerciële sleepdienst zou een optie zijn. We laten ons niet kennen zeilen ook de laatste meters. Met stroom op kop en vlagen van 30 knopen wind legt onze kapitein aan onder zeil bij het quarantaine dock. Een keurige langswal. We made it!

Nu volgt de kers op de taart. Terwijl we nog vol adrenaline wachten op de inspectie van bio security, immigratie en customs komt de havenmeester ons verzoeken of we na het inklaren zsm willen vertrekken want we hebben niet de juiste verzekering. Meteen beginnen we weer met het reanimeren van de Yanmar. Oorzaak; een verstopte slang van de beluchter waardoor, als de motor uit is, water terug kan lopen. Terwijl we met de dotter procedure bezig zijn komt de haven meester aangelopen. We mogen met hoge uitzondering één nachtje aan de stijger blijven liggen.

Vol enthousiasme horen we Luna boven het geronk van de motor uit, ‘ hij doet het weer!’ Vermoeid en bezweet springen we onder een heerlijk warme douche en duiken daarna samen met Vagabond de kroeg in om onze aankomst te vieren.

Daar gaan we, 1300 mijl pal west richting downunder. We hebben een minuscuul weergaatje gevonden en een atol waar we een aantal dagen kunnen wachten op beter weer voor het volgende weergat.

In de vroege ochtend gloren halen we ons anker op en laten Vanuatu achter ons. Na drie comfortabele zeildagen doemt daar ineens een rif op. Binnenin een azuur blauwe lagoon met in de verte een helder groen eiland omringt door een hagelwit strand. De geur van verse vogelpoep overheerst. Vagabond was ons net een uurtje voor. We parkeren Vagebond twee koraal bommies verder. Daar liggen we, op een plek waar we eigenlijk niet mogen zijn, maar die ons de mogelijkheid geeft te schuilen voor de harde wind die gaat komen. Wat ongemakkelijk varen we toch naar het strand, nestelen ons voorzichtig en met respect tussen de vele sea birds en proosten op onze aankomst.

De dagen die volgen gaat het steeds wat harder waaien. De kids vermaken zich op het strand, we verzamelen zakken vol plastic, zwemmen achter de boot en de avonden worden steeds gezelliger. Dan ineens verschijnt daar een schip op de AIS en draait het atol binnen. Slik… de autoriteiten? Vagabond opent het gesprek in vloeiend Frans op kanaal 16. Het blijkt een onderzoeksschip vol biologen. Ze onderzoeken de invloed van vogelpoep op het koraal. Pfffiew we komen er met een sisser vanaf.

Het is een chaos op marifoon kanaal 72 tussen het onderzoeksschip, de biologen op de wal en de assistentie in de rib. Er blijkt een rib in de problemen, of we misschien kunnen helpen. Hans vaart er heen, wat blijkt, geen fuel meer. In 30+ knopen wind vaart Hans naar het onderzoeksschip voor een kannetje benzine. Tegen wind en golven in komt hij doorweekt terug.

Maar dan, diezelfde avond, ‘Vagabond, Vagabond, for Antea. Het gesprek klinkt nu iets minder gezellig Frans. De autoriteiten hebben ons gespot op de AIS en contact opgenomen met het onderzoeksschip. Ze dwingen ons te vertrekken, anders volgt een boete van 40.000 euro. Nu vertrekken is geen optie, buiten giert de wind met 7/8 bft om onze oren.

De volgende ochtend wordt de satelliet telefoon aangeslingerd en belt Vagabond met de autoriteiten. Het loopt met een sisser af, al zal onze reddingsactie ook wel meegewerkt hebben aan het voordeel van de twijfel. Wel wordt verzocht dat we zsm vertrekken indien mogelijk. (Helaas, we willen het graag met jullie delen maar we mogen ook geen foto’s posten van dit prachtige atol)

We wachten nog een dag of twee, de wind lijkt in de voorspellingen iets af te nemen. Halen ons anker op en racen langs een wuivende Antea het atoll uit naar buiten. Vagebond en Vagabond downwind naar downunder…

Ronkende autobusjes, fleurige kraampjes, een enorme vers markt en zelfs een speeltuin. We worden overspoeld door het stads leven. Een korte stop in Port Vila van 2 dagen worden uiteindelijk twee weken. Hoewel we meer natuur mensen zijn genieten we van het levendige en de charme van deze stad. De lokale lunch op de markt voor een prikkie en de chaos op de weg.

We ontmoeten de Vagabond, met Franse bemanning en eindelijk kids om te spelen voor Luna. Met hetzelfde plan, Australië, Azië en de Rode zee. We willen nog zoveel zien van Vanuatu maar omdat we in een jaar tijd nog heel veel mijlen te gaan hebben is het helaas tijd om koers te zetten naar Australië. Maar dan is daar het weer… regen, veel wind, het ene lage druk gebied naar het andere. We slaan verse groenten en fruit in, lunchen nog een laatste keer die heerlijke curry en zoeken een beschutte baai op. Mele beach, een kleine 5 mijl om de hoek.

Het blijkt een perfecte kitesurf spot. Vlakbij zit een locale koffie branderij met de lekkerste espresso in tijden. En we mengen ons tussen de toeristen in de beach bar voor een spetterende vuurwerk show.

Het goede weergat stelt zich telkens een dagje uit, zover dat we zelfs het Melanesian Art Festival kunnen meemaken. We zetten nog even de motor aan voor wat extra stroom. Maar dan…een doffe ratel gevolgd door een stilte. Ai niet best. Het motor ruim gaat open en na een kort mechanisch onderzoek komen we tot een verschrikkelijke diagnose. Water in de cilinders! Doem scenario’s vliegen voorbij. Hans begint direct met behandelen, haalt de motor voorzichtig uit elkaar terwijl ik hulp inschakel van Vagabond. Hans en Irwan reanimeren onze yanmar, water, diesel en zwarte rook spuiten door de kajuit. Luna gedraagd zich voorbeeldig en speelt 2 uur lang braaf met haar speelgoed. Ik ben omloop en assisteer waar kan. Dan ineens… brrrr rrrr roemroem. We hebben weer circulatie!! We proosten met een koud biertje, laten de boel de boel en nemen de bus naar Port Vila voor de openingsceremonie van het festival.

We vallen met onze neus in de boter. Niet alleen Vanuatu showt haar mooiste dans en muziek, ook Fiji, Solomon eilanden, Papua Nieuw Genua en Nieuw Caledonië zijn vertegenwoordigd. Wat gaan we dit stukje van de wereld missen.

De volgende dag slaan we nog een laatste keer in op de versmarkt en beleven het festival. Morgen koersen we naar het westen.

Erromango, we bleven twee nachtjes bij het dorp Unpongkor aan de oever van een rivier. Een half uur nadat we ons anker hebben laten vallen en genieten van deze prachtige baai, komt David aangeroeid in zijn kano. Hij heet ons welkom en nodigt ons uit voor een rondleiding door het dorp morgen.

Na een nacht van buikgriep en een ontbijt van crackers verzamelen we onze energie en varen naar het strand. Trots laat David ons zijn dorp zien. Met 900 inwoners een stuk groter als Port Resolution. Aan de oever van de rivier wordt door een groepje mannen een kano gebouwd (op moderne wijze met een kettingzaag), mensen zijn aan het werk in prachtige moestuintjes, kinderen zwaaien vanuit het schoollokaal. Iedereen is even vriendelijk. David blijft maar lopen en heeft inmiddels treuzelende Luna op zijn nek genomen. Futloos van de nacht ervoor sjokken wij erachter aan. Tot we een stuk stroom opwaarts van de rivier komen en een heerlijk verfrissende duik nemen in het zoete water.

Nog niet helemaal fit besluiten we die middag om nog maar een nachtje te blijven. We lopen nog een keer naar de rivier, dit keer met zwembandjes voor Luna. Ze geniet volop van dit prachtige zwembad.

In de middag gaan we met de chief van het dorp naar grotten waar 2000 jaar geleden hun voorouders leefde. Een half uur tuffen we in de dingy, iet wat zwaar beladen met de chief en zijn compagnon, naar een prachtig strand verderop. Chief gaat met de machette voorop en maakt het pad landinwaarts vrij. Bij de ingang van de grot spreekt hij met zijn voorouders en vraagt toestemming om naar binnen te gaan. Gelukkig, we mogen! We klauteren een gat binnen en moeten uitkijken dat we niet op een been of arm gaan staan. Overal liggen hoopjes botten en enkele schedels. Het eiland kent een geschiedenis met kannibalisme. Indrukwekkend om dit zo te zien.

Nog net voor de zon onder gaat gooien we de trossen los en zeilen de nacht in naar Port Vila, de hoofdstad van Vanuatu.

Het is zondag ochtend en we maken een wandeling naar het strand aan de andere kant van het dorp wanneer we vanuit een hutje, dat bestaat uit vier palen bedekt met bladeren, gezang horen. De kerkdienst is net begonnen en Luna staat nieuwsgierig te kijken. Met een vriendelijke glimlach worden we uitgenodigd voor de dienst. Voor we het weten zitten we op een houten bankje en krijgen we een boek met Engelse kerkliederen in onze hand gedrukt. We zingen mee, in een groep van 30, voornamelijk vrouwen en kinderen. Gegiegel voor en achter ons, kinderen lopen heen en weer, blazen kauwgomballen en tekenen poppetjes in het liederen boek. De sfeer is gemoedelijk. Luna krijgt een jonge kitten op haar schoot en vermaakt zich daar de rest van de dienst mee, net als de andere kinderen die het poesje telkens weer naar Luna terugbrengen wanneer die weg springt. De dienst wordt afgesloten met de doop van het jongste dorpslid, de 2 weken oude Jozef.

We kletsen nog even na met de dominee en zijn vrouw terwijl Luna en de anderen kinderen om ons heen rennen en spelen. Er hangt een schommel en van bamboe ‘rietjes’ en een blikje zeepzop maken ze een bellenblaas. Dan vervolgen we onze weg naar een prachtig wit strand met helder blauw water, in de verte brekende golven op het rif.

In de middag gaan we nog een keertje terug met handelswaar, oude kleren van Luna + zakken rijst ruilen we voor een tas vol groentes. En de dominee maken we blij met een oude tablet voor zijn dochter, die studeert in de hoofdstad Port Vila. Hij weet niet hoe hij ons moet bedanken en we krijgen van alles aangeboden. Dan komt ‘oma’ aangelopen met een zelfgemaakte rok van palmbladeren, geverft in felle kleuren. Het is de kleding die gedragen wordt tijdens speciale feesten in het dorp. Luna wordt aangekleed en draait trots een pirouette. De mensen zijn hier zo lief en dankbaar, daar kunnen wij westerlingen heel wat van leren.

Met een straf tegen windje roeien we in de vroege ochtend naar het strand. De school begint en Luna mag een ochtendje mee. Aan de rand verscholen staat het lokaaltje voor de allerkleinste. Iniminie lesbankjes, een muur verierd met tekeningen van het ABC en een slinger met knutselwerkjes. De juf is blij dat we er zijn, ze draait een dubbele klas omdat ze moet bijspringen bij een oudere groep. De kleintjes worden in het lokaaltje bij ons achter gelaten. Thomson en Junior van vier kijken ons verlegen aan. Luna breekt het ijs, geeft ze twee van haar boekjes en helpt met het maken van puzzeltjes. Ze zijn de enige twee vandaag in de klas. Op deze leeftijd zijn ze nog niet leerplichtig en als ze geen zin in school hebben blijven ze thuis.

Terwijl de twee mannen niet weg te slaan zijn bij de boekjes en puzzels, tekent luna met krijtjes op houten schoolbordjes, helpt weer even met de puzzel en bouwt een toren van blokken hout. Na een uur nemen we ze mee naar buiten en spelen ze op de schommel en in de zandbak. Juf Myriam komt aangelopen, pauze tijd! Uit hippe spiderman rugtasjes komen broodtrommeltjes tevoorschijn. Keurig wassen ze hun handen in een bakje water en gaan samen op een mat in het gras zitten. Luna deelt haar zelfgemaakte noten/dadelrepen voor een lepel rijst en een gevuld blad met zoete aardappel. Niet alleen voor de peuters is het pauze tijd maar de hele school loopt leeg en binnen vijf minuten worden we omringt door nieuwsgierige kinderen.

We sluiten de ochtend af, Luna neemt een duik in het water en valt na de lunch als een blok in slaap

Na een kleine week in Port Resolution is het tijd om weer verder te varen. In de vroege ochtend gaan we anker op en zeilen naar het volgende eiland, Erromango. Wat gaan we dit plekje en deze ontzettend lieve mensen missen.

Kaboem! Wat was dat!? Het is 6 uur in de ochtend en we raken met de kiel een koraal bommie. Met een slaperig hoofd halen we het anker op en varen versuft de baai uit. Het is slechts 250 mijl naar Vanuatu dus zo vroeg vertrekken is nergens voor nodig. We sukkelen rustig op het fokje, ontbijten samen en komen rond lunch tijd een mooi anker baaitje tegen, houden een siesta samen met Luna en dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Wanneer we het grootzeil gehesen hebben zien we de Selya varen, we zetten de achtervolging in. Wanneer we achter het eiland vandaan komen zien we daar een enorm zwarte lucht hangen, regen en wind. We bereiden ons voor op het ergste, maar een enkele druppel en max 30 knopen wind is ons cadeau.

Rond zonsondergang varen we het beschutte rif van Nieuw Caledonië uit en racen de nacht in. Met dubbel rif en uitgeboomde genua lopen we ruim 6 knopen en voor we het weten zijn de twee nachtjes voorbij en hebben we alweer land in zicht. De wind is inmiddels zoek en we motoren de laatste 8 mijl naar Port Resolution op het eiland Tanna, met zijn troef mount Yasur duidelijk zichtbaar. Een enorme rookpluim strekt zich uit en we liggen de rest van de dag in de schaduw. Om ons heen zichzaggen vissers in hun zelfgebouwde houten kanoes. Ze lachen vriendelijk en komen om de beurt langs voor een praatje.

Met de dingy varen we naar de kant. Op het strand zitten moeders met kinderen, ze maken bouwerken van zand, koraal en stokken, Luna begint meteen met helpen. Vriendelijke glimlachen worden uitgewisseld en er wordt vooral gegiebeld om Luna, die regelmatig een aai over haar bol of wang krijgt. We lopen het dorpje in en een bekende geur van weeigge kokos en brandend vuur komt ons tegemoet, we zijn weer in de Pacific! Mannen en vrouwen chillen in groepjes bij elkaar, overal spelen kinderen en we moeten uitkijken dat we niet over de loslopende kippen, kuikens en varkentjes struikelen. Iedereen die we tegen komen is even vriendelijk en maakt een praatje. Vanuatu je bent nu al prachtig!

Wanneer de zon onder gaat schijnt de rode gloed van de spuwende vulkaan Yasur. De vakantie is voorbij, het reizen is begonnen..

De volgende ochtend worden we wakker onder een dikke laag as. De wind heeft gezorgd voor een asregen in de baai en alles is zwart! We beginnen met schoonmaken maar de ‘neerslag’ blijft. We geven het op en gaan naar de kant. Op het strand komen we meteen de jongste klas van de school tegen. Een groepje van 10 vier-vijf jarige spartelt vrolijk in het water en Luna doet enthousiast mee. Wij kletsen gezellig met de juf terwijl er elf blote billen voorbij rennen.

Met enige aarzeling geeft Luna een aantal van haar puzzels en boeken weg waar ze super blij mee zijn. Het land is dit jaar tweemaal getroffen door een cycloon en ook een groot deel van het schoolgebouw is verwoest. Ze zijn blij en dankbaar met alles wat ze krijgen. De schoolbel gaat en in een mum van tijd zijn alle kids weer in de kleren en verdwijnen al zwaaiend en joelend het bos in. Verdrietig kijkt Luna ons aan, ‘Luna ook school toe..’

We volgen op een afstandje en als we boven bij de school komen horen we niets anders dan ‘Luna, Luna, Luna’ uit de klas lokalen komen. Ook Luna is niet weg te krijgen, zelfs bovenbouw wiskunde lijkt interessant.

Het zeewater is 2 graden warmer als in Nieuw Caledonie en zonder haaien in de buurt is dat heerlijk zwemmen, meerdere keren per dag nemen we een verfrissende duik. Met een beeld van de zonsondergang, een spuwende vulkaan op de achtergrond een bijna volle maan aan de hemel en twee blote billen op het strand sluiten we de dag af.

We staan klaar, met een groep van 11 cruisers (het is inmiddels druk geworden in de baai). We proppen ons met zn allen in één 4×4 en beginnen aan een rit van 8km naar de voet van de vulkaan. 45 minuten hobbelen we door de bush waarin overal kleine dorpjes verscholen liggen. We komen aan bij een keurig bezoekers centrumpje en krijgen de mededeling dat het mogelijk regent boven en dat de krater dan niet zichtbaar is. Teleurgesteld kijken we naar buiten waar de druppels regen het groen nog groener maakt. Uiteindelijk mogen we toch naar boven en wanneer het tegen valt mogen we de volgende dag kosteloos terug komen. Het is nog tien minuten hobbelen de berg op en iedere minuut lijkt het verder op te klaren. Wanneer we aankomen bij de krater rand is het droog en zien we een spectaculaire zonsondergang.

We hijsen Luna in de draagzak en lopen het laatste stukje door de zwarte as naar de rand van de krater. Geen hekjes, afscheiding of een veilig platform nee we kijken ineens recht naar beneden de vuurmassa in. Een rode gloed met af en toe een flinke knal. Slik, dat is even wennen. Het is prachtig, intens, de oerkrachten van de aarde! Maar iedere minuut wordt het nog mooier wanneer de zon onder gaat. Spectaculair vuurwerk spuit eens in de zoveel minuten omhoog, de warmte is voelbaar. Iedere minuut wordt ook Luna stiller, verstopt zich in de draagzak. en doet alsof ze slaapt. Na een uurtje moeten we terug naar de auto’s maar we zouden hier wel uren naar kunnen blijven kijken. Dit hadden we niet willen missen!

‘Ik zag een haai, een grote!’ Roept Hans wanneer hij met 30 km/h langs de Vagebond foilt. Net 10 minuten op het water, genietend van weer de eerste keer kitesurfen. ‘Dan moet je echt nu meteen stoppen!’ Roep ik bezorgd terug.

Tijdens het inklaren in Nieuw Caledonië kregen we de waarschuwing niet te zwemmen bij bepaalde stranden. Afgelopen maanden zijn er 3 shark attacs geweest, waarvan één met dodelijke afloop. Bull sharks en Tiger sharks zorgen de rest van ons verblijf in Nieuw Caledonië voor een lichtelijke water angst.

De eerste week scharrelen we van eilandje naar eilandje in de prachtige lagoon. Vakantie! Kitesurfen, snorkelen en witte strandjes, veilig achter het rif. De dagen zijn kort en we missen de hittegolf die in Nederland heerst. Als de zon onder is komen we truien, thee en warme chocolademelk tevoorschijn.

Iles de Pines willen we niet laten schieten en we wachten een mooi weather window af om tegen de passaat wind in te varen. Aan de horizon zijn ze al zichtbaar, de lange smalle pine bomen waar het eiland bekend om is. We ruiken weer de Pacific met een vleugje France. Omdat het eiland inmiddels beschermd natuurgebied is mogen we maar in één baai ankeren. Dus huren we een auto om het eiland, zo groot/klein als Texel te verkennen. In mijn beste Frans aan de telefoon blijkt de volgende dag dat ik een pick-up heb gehuurd. Dus plek genoeg voor de Selya crew om mee te gaan.

Het is laagseizoen, lege parkeerplaatsen en dichte restaurantjes bij de top attracties. We verbazen ons over de afwisselende natuur op dit kleine eiland. Van eeuwen oude sprookjes bomen tot tropisch regenwoud. Donkere grotten met enorme tieten en nieten en hagelwit zand met azuur blauw water omringd door statige pine bomen.

In een dag hebben we het hele eiland gezien en komen voldaan terug op de Vagebond.

Met een tussenstop in Pronybay, waar we prachtig wandelen over typisch rode nikkel paden naar de watervallen, zeilen we terug naar de hoofdstad Noumea om uit te klaren. Next stop, Vanuatu.

Apenkooiend springt en slingert Luna door de boot. Schaterlachend probeert ze een ballon te pakken. De Vagebond rolt en slingert alle kanten op. Ze lijkt helemaal gewend aan haar nieuwe thuis.

Drie uur na vertrek uit Nieuw Zeeland zie ik een steeds bleker snoetje. ‘Luna voelt niet zo lekker.’ Ik pak haar op en een golf van warmte loopt langs mijn trui naar beneden. Meteen een schuldgevoel en angst voor de oversteken die volgen. Nog 15000 zeemijlen naar Heeg, twee zeeen en drie oceanen te gaan. Wat als ze iedere oversteek gevloerd wordt door zeeziekte… Samen duiken we het bed in, een zurig ruikend koppie tegen mij aan.

De volgende ochtend wordt ze gelukkig vrolijk wakker en voelt zich gedurende de dag steeds beter. Ze vermaakt zich uren met het luisteren van een podcast, helaas hebben we er voor vertrek maar 2 gedownload en horen we de hele dag het verhaaltje over de luchtballon en pannenkoeken. De golven worden een spelletje en de boot is nu de super speeltuin, voor ons een zorg minder.

Na een rommelige start zijn we na twee dagen ingeslingerd en zitten we weer in onze vertrouwde ‘wasmachine’, plat voor het lapje, genua uitgeboomd en slingeren maar. Met 20-25 knopen wind surfen we met 7 knopen snelheid door het water en zijn we vier dagen later zomaar ineens halverwege.

Dan worden we ingehaald door een staartje hoog, de wind valt weg en we slingeren de motor aan. Traag, veel te traag, ploeteren we door het water. Hans duikt het water in en angstvallig scan ik in een straal van enkele tientallen meters rond de boot op zoek naar onverwachte golven, haaien en andere zeemonsters. In het diep blauwe water zie ik twee voeten verdwijnen. Niet kort daarna drijft er een bos taai zeewier achter de boot. Daarom voeren we zo langzaam.. teleurgesteld wanneer Hans weer terug aan boord is en Luna ook niet even mocht zwemmen. We maken het goed met een warm badje in de kuip terwijl wij de kurk van de fles schieten en proosten op de liefde.

Wanneer het einde in zich is komen we erachter dat we ons huiswerk niet goed hebben gedaan. In de dagen voor vertrek hebben we als een gek inkopen gedaan. En ik kan je vertellen, in een lege boot past heel veel! Als laatste de verse boodschappen, treetje eitjes, uien altijd goed, aardappels handig hoeven we daar later niet mee te sjouwen, wauw wat een mooie pompoen en kijk deze grote kool! Nu blijkt dat de biosecurity in nieuw Caledonië bijna kan tippen aan die van nieuw Zeeland. Dus geen verse groente/fruit, eieren en vleesproducten, zaden & noten. Terwijl Hans s ochtends nog even zijn bed in duikt schillen en snijden Luna en ik een berg appels, gooien ze in de snelkookpan, beetje suiker en kaneel en voila, twee potten appelmoes!

Na 8 dagen hebben we echt land in zicht en we varen door de pass het rif binnen als de hengel uitloopt, we hebben beet! Een bleek snoetje verdwijnt steeds verder in het zwemvest terwijl de bloed spetters door de kuip vliegen. Papa en mama in gevecht met een tonijn, ik ben bang dat ze dit beeld niet snel gaat vergeten. Het is een mooi formaat tonijn waar we een hele week sushi van kunnen eten. Maar voor het zover is moet die eerst dood. We zijn het een beetje verleerd en het gaat wat klungelig waardoor het er voor Luna als een 18+ horror film moet hebben uitgezien. Na wat psychosociale zorg en een blik op de bloed vrije vis zit ze s avonds heerlijk mee te smikkelen. Een trio van verse tonijn bij zonsondergang, het cruisers leven is begonnen!

Met het zuiderkruis in ons kielzog laten we Nieuw Zeeland achter ons. Een beetje beduusd varen we de nacht in, zijn we nu echt vertrokken..?

Net toen we de laatste klus op die oneindige lijst afvinkte deed zich een prachtig weergat voor. Deze kans moeten me niet laten schieten. Ipv van uitrusten na drie maanden klussen zetten we de eindsprint in. Hans maakt de boot zeilklaar en ik sjouw kilo’s boodschappen aan boord. En dan gooien we los, hijsen de zeilen en varen naar onze favoriete ankerplek. We slingeren twee dagen in achter ons anker als het tijd is om uit te klaren. Het voelt wat onwennig en overhaast, zijn we echt niks vergeten, is het weer wel stabiel genoeg, is de boot er klaar voor, zijn wij er eigenlijk wel klaar voor… geen idee, maar we gaan gewoon!

De maan komt op, ze is groot en beeldschoon en schijnt ons de hele oversteek bij als een felle lantaarn. De zee is rommelig en we slingeren alle kanten op. We wisselen de nachten weer af als vanouds. Ik duik met Luna rond 7 uur mee in bed als Hans mij voor midden nacht weer wakker maakt. … Dromerig staat ik voor mij uit en denk terug aan de rollercoaster van afgelopen maanden.

Klussen, inpakken, verhuizen, we zwaaien Hans uit, hij vliegt een maandje voor ons uit. Bij aankomst in Nieuw Zeeland blijkt wat weinig liefde en aandacht doet… geheel bedekt onder een groene laag, gehavend en beschimmeld treft Hans onze grote liefde aan. Het dek rond de mast is ingewaterd, deknaden lekken, de bimini aan flarden en uit de buiskap groeien exotische plantjes. Het onderwaterschip is een dierentuin en de romp heeft weer eens last van roest plekjes. Na een week wassen, schoonmaken en inventariseren wat er nog wel en niet werkt gaat de Vagebond de kant op. Ondertussen knuffelt Luna oneindig veel met de opa’s en oma’s en werk ik mijn laatste weken in het ziekenhuis.

Van s ochtends vroeg tot s avonds laat is Hans aan het werk om de boot weer op orde te brengen. De mast is eraf en het stuk dek vervangen, de romp zit weer in de lak en het onderwaterschip is zo goed als schoon als Luna en ik na een reis van ruim 60 uur aankomen in Nieuw Zeeland (een avontuur opzich).

We gaan meteen mee in de klusflow. Hans werkt gestaag door terwijl Luna en ik heel Whangarei door fietsen voor (klus) boodschappen; teaklatten, kokers kit, schroeven en moertjes. Na een tijdje weten we iedere winkel te vinden. We vieren een klein feestje als de Vagebond anderhalve week later weer in het water drijft. Maar aan de kluslijst lijkt maar geen einde te komen en we werken door tot in de late uurtjes. Op de (schaarse) droge dagen nemen oppas oma’s Marlies en Monique, Luna onder de hoede en werken wij samen aan het dek. Moe van het zeiltjes spannen voor de regenbuien die maar blijven komen. De regendagen gebruiken we voor binnen klussen en maakt Hans een prachtige nieuwe buiskap en bimini en bouwt een eigen lithium accu.

Dan ineens is het einde in zicht en lijkt er een goed weergat te komen. Deel 2 van onze reis kan beginnen, koers Nieuw Caledonië!

Peep peep peep, tonen van een rijdende bootkraan komen steeds dichter bij. Als en gekken boenen we de laatste was uit over de als nieuw uitziende romp. In de kuip en binnen in de kajuit slingerd overal gereerdschap. Peep peep peep…nog snel de stootwillen en landvasten klaarleggen. Hans monteerd het stuurwiel. Het geluid van schuivende steigers. Peep peep peep… de banden worden bevestigd. We hebben gedaan wat we konden. De Vagebond gaat, na zes weken op het droge, weer te water.

24 uur eerder… Het covid-19 virus overheerst de wereld. We krijgen te horen dat Nieuw Zeeland over 48 uur naar alert level 4 gaat. Wat betekend een complete lockdown! Over 48 uur gaat alles, met uitzondering van essentiele buisnessen, op slot. Reizen, zwemmen, surfen het wordt allemaal verboden. Om speeltuinen verschijnen afzetlinten alsof het een plaats delict is. Hamsteraars vormen enorme rijen voor de supermarkt. Over 48 uur moet iedere inwoner van Nieuw Zeeland blijven waar die is voor tenminste de komende vier weken.

Onze grootste zorg, over 24 uur moet de Vagebond te water voordat ook de werf waar we staan dicht gaat. We zijn moe van afgelopen weken, met onze laatste energie proppen we de resterende klussen van vier dagen in één etmaal. We monteren de anodes, schuren de coppercoat en in het laatste daglicht polischen we de romp. Het lakken van de spinaker bomen bewaren we voor de late uurtjes. We zijn niet de enige boot die morgen graag het water in wil. Op verschillende plekken op de werf branden bouwlampen en klinkt het gebrom van een slijptol tot diep in de nacht. Om half 6 gaat de wekker en doen we wat we kunnen. Er heerst een bijzondere gespannen sfeer. De werf wordt compleet opgeruimd, boten gaat zonder anti fouling te water en mensen racen naar de bouwmarkt om klusbenodigheden te scoren.

Peep peep peep, langzaam raakt de Vagebond het water. We drijven weer! Het is afgaand tij en met nog 20cm water onder de kiel mannouveren we naar de stijger. Na zes weken van social distansing gaan we opnieuw vier weken in ‘quarantaine’. Het maakt allemaal niks meer uit, we drijven!