Tijdcapsule

Afgelopen week was er eentje uit het boekje. Overdag een strak blauwe hemel met hier en daar een dottig schapenwolkje. ’s Nachts een fonkelende sterrenhemel. Er blaast een klein lopend windje van een knoop of 15. Soms geeft een golfje ons zomaar een duwtje in de rug. En om het feest compleet te maken, een enorme groep dolfijnen, spelend in de golven en voor de boeg van de Vagebond. We zitten eerste rang bij de making of blue planet.

We bevinden ons in een tijdloze capsule die zich westwaarts over de oceaan beweegt. De dagen vliegen voorbij voor we er erg in hebben. Het ritme is heerlijk. Gevangen in een wereld zonder tijd waarin alles zich in slowmotion afspeeld. Een wereld waarin je drie keer per dag een uur na tafeld en verdwaalt in gesprekken. Waar contact met de buitenwereld verloopt over mijlen lange golven en een mailtje sturen tien minuten kan duren. Een wereld waarin je de hele dag in je onderbroek loopt. Je uren lang kan staren naar de oneindige blauwe vlakte van water. Het is er vredig en harmonieus. We zijn verdwaald in de wereld van het oceaan zeilen. Drie weken voelt als vijf dagen, het vertrek lijkt maanden geleden, de helft hebben we gepasseerd. Waar zijn we, hoe lang nog? 800 mijl te gaan, help we zijn er bijna!

Enkele fragmenten uit het logboek van de Vagebond.

05-04-2019 10.30 UTC
09.06S / 113.47

‘Wat zullen we vandaag eens maken met de laatste restjes mahi mahi?’. Bladerend door de visbijbel komen we op bladzijde 474 kibbelingen tegen. Kibbelingen, die we regelmatig in Drimmelen aten na een dag hard klussen. Daar zaten we dan, aan de waterkant, met een bakkie tussen ons in. Fantaserend over hoe de grote oceaan zou zijn. Of Scheveningen, onze favoriet aan het strand. Uitkijkend over de zee, met een bakkie tussen ons in. Fantaserend over hoe het aan de andere kant van de wereld zou zijn…

Vandaag eten we kibbelingen! Samen duiken we de keuken in. Hans focust zich op de vis, het beslag en het bakken en maakt mayonaise van het huis. Ik zorg voor de side dish, fabriceer een remoulade (met mayonaise van het huis), bak de piepers en maak een (rode) kool/grapefruit salade. En daar zitten we dan, zeilend op de grote oceaan aan de andere kant van de wereld, op onze eigen Vagebond met een bakkie tussen ons in. Fantaserend over hoe het in Nederland zou zijn…

We hebben ervan gesmuld, wat waren ze lekker! Wanneer we weer binnen komen ruikt de Vagebond naar een eerste klas viskraam. De vloer is spekglad, in combinatie met soms 20 graden helling geeft dit bijzondere taferelen. En het beslag zit nog net niet tot aan het plafond. De schoonmaak ploeg arriveerd en een goed uur later is het weer limoentjes fris. Dat was de moeite meer dan waard!

En dat allemaal terwijl de Vagebond ons, wiegend over de golven, voorstuwend door een heerlijk windje de goede kant op brengt. Nog maar 1475 mijl te gaan!

06-04-2019 9.15 UTC
9.04S / 115.56W

oneee! ‘Hans, kijk! ik krijg oma vellen!’ Ik kijk naar mijn benen waar het vel met de dag meer gaan hangen. Hans wijst naar zijn buik, ‘heb je deze gezien. Die begint met de dag meer te groeien!’. Ondanks dat we ons de hele dag schrap zetten zien we onze spiermassa met de dag slinken. Om ons lichaamsgewicht op pijl te houden wordt dit gecompenseerd met massa op een andere plek, niet het beste schoonheids ideaal.

Met een dagelijkse work out proberen we de schade zo veel mogelijk te beperken. Squats, jumping jacks en crunches worden aangevuld met ‘yoga’ stratches om ook een beetje soepel te blijven. Het is maar goed dat we hier de enige zijn want een downward facing dog op een rollende boot door twee stijve harken, het is niet heel charmant. We kijken uit om onze benen te strekken en een flinke hike te maken over de groene heuvels van de Marquezen!

Het weer is al dagen hetzelfde, fantastisch! We denken dat de DHL-express wat dagen goed te maken heeft en ons een prive vlaag naar de Marquezen heeft bezorgd. Als cadeautje vandaag wat extra wildlife. Een half uur lang zwom een grote groep dolfijnen om de boot. Spelend in de golven en voor de boeg van de Vagebond. Even zaten we in onze eigen aflevering van blue planet 2.
Ook hebben we vandaag voor 10 personen kibbeling gevangen, een enorme dikke vette mahi mahi van een meter! Ideeen voor een receptje witvis?

07-04-2019 9.00 UTC
09.22S / 118.15W

Terwijl Herman van Veen ons vrolijk door de afwas helpt zegt Hans, ‘kom we gaan even buiten kijken!’ We laten de afwasborstel en theedoek (skottel lap, vertaald voor Janna πŸ˜‰ even voor wat het is en steken onze hoofden door het luik naar buiten.
De verse zonsondergang kleurt de horizon oranje. Sterren die fonkelen in de kraak heldere nacht en een perfect maansikkeltje om het beeld compleet te maken. De afgenomen wind en bijna ‘vlakke’ zee stralen een serene rust. We zitten in het sprookje van 1000 en een nachten. Terwijl op de achtergrond de liedjes Spetter-Pieter-Pater, Opzij en Toveren voorbij klinken.

Soms lijkt het wel of we in twee werelden zitten. Binnen voelt als thuis, lekker knus. Een filmpje op de bank, speel halfuurtje met Bo, kokkerellen in de kombuis, mailtjes sturen vanachter de computer en samen de afwas met de muziek heel hard aan. Niet eens altijd bewust dat we aan het varen zijn. Eenmaal buiten wordt je overladen door een oneindigheid. Een oceaan met een oppervlakte van 165 miljoen km2. Een zeebodem die rijkt tot 4 km diepte en een sterrenhemel van biljoenen lichtjaren. Een oneindigheid die oneindig veel variaties kent.. Wolken die veranderen van schapen dotjes in torenhogen cumulussen. 3m swell van achteren, deinig van opzij, windgolven waar de schuimkoppen vanaf blazen of gewoon een spiegelgladde zee. Dolfijnen spelend in de golven, een spuitende walvis, een verdwaalde vogel cirkelend boven de Vagebond of 20 vliegende vissen aan dek. Schaduw van de maan, fonkelende sterren of een fluoriserend zog in een pikdonkere nacht. Een rode, oranje of zelf paarse zonsondergang, maar nooit die ‘green flash’.

Het contrast is enorm, maar welke variatie de wereld buiten ook laat zien. Binnen voelt altijd als thuis, veilig en vertrouwd.

Ons huisje zeilt nog steeds gestaag door met vandaag de variatie: kraakheldere hemel, intens blauwe oceaan met een minimale swell uit het zuid oosten, de wind is zwak tot matig uit de richting (oost) zuid-oosten en op het dek heeft Bo welgeteld n ingedroogd vliegend visje gevonden. Op advies van onze weerman koersen we iets zuidelijker om een onweer-regen-hoogCAPE gebied, een variatie waar we niet zo van houden, te vermijden.

10-4-2019 9.30 UTC
10.32S / 122.15W

Het is licht weer, de wind is dunnetjes dus de gennaker vliegt weer. Al weer zo’n 36 uur varen we achter dit indrukwekkende oranje gevaarte aan. Ze zorgt voor een goeie knoop extra snelheid en houd de Vagebond super stabiel. Kopjes blijven weer op tafel staan, de afwas is een eitje en de spiertjes hoeven nog minder arbeid te verlenen. Tot dat er gegepen moet worden….

100m2 (asymmetrisch) doek, twee bomen, barbeholers, een bulletaly, twee schoten en een grootzeil! Dit vergt een zorgvuldige planning, samenwerking maar vooral het verzamelen van moed. Daar gaan we…

Hans gaat naar het voordek, terwijl Roos in de kuip de schoten laat vieren, trekt hij de slurf over de gennaker. Nu komt ook Roos (+Bo) naar het voordek om de slurf vast te houden, alsof je een slang van 15m in bedwang probeerd te houden op een hobbelende boot. Hans wisseld de schoten, loef naar lij en viseversa. Het is een spaghetti van lijnen op het voordek. Ondertussen probeerd Bo ieder rondvliegend lijntje te pakken, en dat zijn er nogal wat. Nu komt het circus, het wisselen van de bomen. Kleine boom eruit, even parkeren op het dek. Grote boom inhaken aan de nieuwe loef. Ophouder van de kleine boom omlopen en kleine boom inprikken in de nieuwe lij. Roos (+Bo) begeeft zich weer naar de kuip om de koers te verleggen en het grootzeil te gijpen. ‘Waarom gaat het zo lastig..?’, ‘oeps bulletaly vergeten.’ We zijn er bijna… ‘Ben je er klaar voor?’, roept Hans vanaf het voordek. Hij trekt de slurf omhoog en als een konijn uit een toverhoed verschijnt daar ineens weer die grote oranje lap. Schoten aantrekken en daar gaan we weer!

One comment

  1. Roos & Hans,

    Zo genieten!
    De grote oceaan en niemandsland is geweldig want jullie schrijven meer dan ooit en met de dag (nog) mooier, heerlijk πŸ˜‰
    En leve de 4G…. πŸ˜‰ snel zat en daardoor veel verhalen ;-)!
    Van laatste 2 berichten begrijp ik natuurlijk nagenoeg niks…..
    Grote boom inhaken, kleine boom in nieuwe lij prikken, tuurljk!
    Maar bulletaly vergeten, tjongetjonge…. hoe kan je dat nou vergeten….echt dommm ;-)!
    Ik heb geen idee waar dat over gaat, maar genieten wordt alleen maar meer!
    En ik kan vanaf nu geen kibbeling meer eten zonder aan jullie te denken πŸ˜‰

    Genietze samen!

    Jos

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s