In record tijd naar de Marquezen

Stiekem heb ik samen met Bo al gekeken. Heel in de verte zijn in het maanlicht de eerste contouren al zichtbaar..land in zicht!!

Om in het licht aan te komen en dan ook nog eens het liefste nadat we allebei zijn uitgeslapen, de boot is opgeruimd en de aankomst taart in de oven staat, hebben we flink de rem erop. Het einde van de middag ging de gennaker naar beneden, gevolgd door het inrollen van de genua begin van de nacht en uiteindelijk nog een extra rifje in het grootzeil. Met 3.5 knoop sukkelen we richting de eindstreep.

Laatste loodjes wegen altijd zwaar, of je nu 3 dagen onderweg bent of vier weken, altijd breekt het aankomstvirus uit. Symptomen als gebrek aan motivatie, ‘ik wil vaste grond onder mijn voeten’ en geen genoegen hebben met een bootsnelheid onder de 5 knopen zijn ook nu in de laatste week duidelijk zichtbaar. Een laatste week waarin de oceaan zich nog even van alle kanten laat zien. Van moeilijke dagen met winddraaingen, een forse deining uit verschillende richtingen, wind varierend tussen de 10 en 25+ knopen en hier en daar een buitje. Tot dagen van alleen maar genieten, zeilen met de gennaker onder een strak blauwe hemel vergezeld door een groep pilot whales.

Een enorm regen gordijn schuif opzij waarna in de eerst ochtend glore de indrukwekkende kustlijn van Fatu Hiva zichtbaar word, ruig en stijl. Rotswanden die loodrecht de oceaan in duiken. Daarachter heuvels in uiteenlopende vormen van glooiende bollingen tot puntige pieken, begroeid met 50 tinten groen. Na 28 etmalen, een absolute record tijd, hebben we land in zicht!!

In de luwte van het eiland valt de wind weg en de laatste 5 mijl gaat voor het eerst (echt) de motor aan . Verscholen tussen twee rotspartijen draaien we de ankerbaai in. Het is adembenemend mooi hier! De kurk gaat van de fles, cheers!!

Met speciale dank;
Dank je wel Vagebond, dat we altijd op je konden vertrouwen en je ons veilig naar de overkant hebt gebracht. We zijn trots op je!!
Dank je wel Grote Oceaan, voor deze fantastische ervaring. Je bent indrukwekkend mooi!
Dank je wel Bojangles, voor jullie dagelijkse altijd kloppende weerupdate. Jullie zijn schatten!
Dank je wel vrienden en familie, voor jullie fijne en lieve mailtjes onderweg. We missen jullie!

Tot slot nog enkele oceaan crossing facts…
In totaal hebben we 4017 zeemijlen afgelegd in 27 dagen en 20 uur. Dat is een gemiddelde van 143 mijl per dag, een kleine 6 knopen! Voor de niet zeilers is de afgelegde afstand 7431 km met een gemiddelde van 11 km/h.

De visvangst leverde ons drie mahi mahi’s en twee tonijntjes op. Zo’n tien vissen glipte ons van de haak, een speervis gaven we terug aan de zee en onze lievelingslure is opgegeten door een zeemonster.

We hadden verschillende groepen dolfijnen bij de boot, zagen n walvis in de verte, werden overspoeld met vliegende vissen en als hoogtepunt een uur durende show van een groep pilot whales.

De motor heeft in totaal ruim 26 uur gedraaid om de stroomvoorziening op pijl te houden. Alleen de laatste vijf mijl heeft hij echt zijn werk mogen doen.

We hebben sinds vertrek uit Nederland al 10 tijdszones verbroken waarvan 4 tijdens deze oversteek. Iedere 15 graden naar het westen gaat de klok een uurtje terug. Het tijdsverschil met Nederland is, met een uurtje extra in de zomer, nu 11 uur.

Om de dode uurtjes op te vullen hebben we in totaal 4 films gegeken, waarvan er drie onder de hobbit vallen. Enkele series gekeken, blue planet is onze favoriet gevolgd door de nachtdienst klassieker, de luizenmoeder. En een paar bladzijdes gelezen.

Op twee pompoenen en een mandje uien na is de gehele versvoorraad schoon op. We hebben n blikje sperzieboontjes openbegroken en drie blikjes fruit bij het ontbijd.

Enkele fragmenten uit het logboek van de Vagebond.

11-04-2019 10.10 UTC
11.02S / 126.42W

Op tafel liggen een rekenmachine, potlood, verschillende kleuren pennen, ingewikkelde tabellen en een geodriehoek verspreid. Vandaag geen blik op de GPS maar samen onze positie bepalen. Zoals ze dat vroeger deden, de echte zeelieden, een zonnetje schieten en rekenen maar.
Deze oversteek heeft Hans zich verdiept in sextant navigatie. Een uitgebreide theorie, ingewikkelde tabellen en formules. Een horloge aan de praat krijgen dat precies, maar dan ook precies op de seconde nauwkeurig gelijk is aan de UTC tijd. En de sextant onder het stof vandaan halen, spiegeltjes poetsen en het oculair schoonmaken. Afgelopen dagen heeft hij iedere dag twee zonnetjes geschoten om onze positie te bepalen. Daarna volgde ingewikkelde berekeningen tot diep in de nacht, om de volgende ochtend trots onze positie, binnen 5 mijl! nauwkeurig te plotten op de kaart.

Vandaag was het mijn beurt om in de leer te gaan bij dit natuurtalent. Net voor de middag en in de namiddag schieten we allebei een zonnetje. En ik kan je zeggen, dit is niet makkelijk. De sextant rechthouden, het zonnetje zoeken en vervoplgens precies op de horizon laten balanseren. De boot zwiept alle kanten op en door de golven veranderd de horizon continue. ‘Nu!’roep ik en Hans noteerd de preciese UTC tijd. Om je positie te bepalen heb je twee metingen nodig, dus in de namiddag schieten we nog een zonnetje.

Nu komt het rekenwonder in Hans naar boven en begin ik te duizelen van alle formules en termen als declinatie en intercept. Stap voor stapt helpt deze geduldige leraar mij door de tabel heen. Wanneer ik tussendoor drie keer ben afgeleid door Bo of een opspattend golfje hebben we na een goed uur alle gegevens verzameld. Nog even in een formule plotten, hiervoor nemen we een paar sinussen en cosinussen die we delen en vermenigvuldigen, soms een minnetje ervoor en daar dan uiteindelijk de cosinus -1 van en daar passen we nog een paar correcties op toe. De gegevens plotten we op een zelfgeschetste kaart, rekening houdend met de gezeilde afstand over een bepaalde koers komen we dan eindelijk bij onze positie!

We checken onze ambachtelijke positie met die van de GPS en komen tot de conclusie dat ik ons ongeveer naar de Marquezen kan navigeren. Welk eiland is de vraag met een afwijking van een goeie 20 mijl. Gelukkig kan Hans ons zelfs fijnloos tussen de Tuamotus lijden met een afwijking van slechts twee mijl. Ik heb enorm veel respect voor de zeelui van vroeger, dat is pas echt navigeren. Zonnetjes schieten, logboeken bijhouden, positie plotten en berekeningen maken terwijl wij in de moderne wereld een beetje dom naar een ipad te staren. En Hans, jij bent een van die stoere zeemannen, ik ben trots op je en heb enorm veel respect voor je doorzettingsvermogen en geduld!

13-04-2019 10.18 UTC
11.25S / 131.47 W

We hebben de eindsprint ingezet, de ‘laatste’ mijlen naar de finish vliegen onder ons door. Met nog maar 415 mijl te gaan is het aankomst virus aangebroken op de Vagebond. Ieder uur word onze positie geplot en de afstand tot Fatu Hiva berekend. Woensdag voor de schemer aankomen, dat moet lukken. Als we gemiddeld 125 mijl per dag halen, 5.2 gemiddeld, moet lukken. Maar als we nou vandaag en morgen een sprintje trekken,van 150 mijlen per dag, houden we wat speling voor de laatste dagen.

Ineens is er die drang om aan te komen. Het verlangen naar een onafgebroken nacht slaap, even lekker de benen strekken, een duik in het water, je niet meer de hele dag schrap hoeven zetten, en…. een koud biertje. We zijn er bijna..nog even naar Londen op en neer of een enkeltje Noorwegen. Wat is het indrukwekkend om naar te kijken, dat blauwe pijltje op de ipad, midden op de grote oceaan, slecht enkele millimeters verwijderd van ons doel, de Marquezen!

Om de symptomen wat te verzachten en het energie level wat op te krikken ging vanmiddag de muziek aan en waagde we een dansje onder de blauwe hemel op de blauwe zee. Marquezen here we come!!!

15-04-2019 11.30 UTC
10.58S / 136.27W

‘Ze zitten bij de boeg!!’, samen sprinten we naar het voordek. ”een, twee drie… een groep van een kleine 10 grienden/pilot whales, spelen met de Vagebond.

Nog nooit hebben we deze walvis/dolfijn achtige zo dicht bij de boot gezien. Ze komen en gaan, surfen uit de golven achter ons, ‘plakken’ tegen de zijkant van de romp, schieten onder de boot door en spelen voor de boeg, ruim een uur lang! Je hoort ze ademhalen, ziet ze bellen maken we kunnen ze bijna aanraken. Dan ineens vliegt er 4 meter dolfijn door de lucht om met een enorme plons achterwaaart terug in het water te belanden. Met z’n drieen genieten we eerste rang van deze fantastische show! Binnen in de boot is het net zo indrukwekkend. Je hoort ze communiniceren met piepende hoge sonar geluiden.

Wanneer we met onze pompoen pasta zitten na te genieten in de kuip ineens, pfsss…. Bo sprint naar het gangboord. Daar zijn ze weer!! Ze zwemmen nog een kwartiertje mee om dan samen met de zon achter de horizon te verdwijnen.

2 comments

  1. Lieve Roos en Hans,

    Wat een prachtig avontuur beleven jullie. Gefeliciteerd met de fantastische overtocht. Wat zal dat lekker, maar ook onwennig zijn om weer op vaste bodem te staan. Wij genieten enorm van jullie blog. Roos, wat een schrijverstalent ben jij. En wat een goed team samen. Onze kat Billy is stiekem jaloers op jullie scheepskat Bo…

    Veel liefs en nog veel mooie momenten toegewenst van
    Henk en Hillieta

    Like

  2. Hey Roos, hou es op met die verslavende epistels van je. Ik kijk meer naar Vagebond nieuws uit dan naar de laatste Linda…! Liefs Petra.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s