We hebben pap, mam en Joris uitgezwaaid, de auto is ingeleverd, boodschappen zijn binnen en hoe mooi Isla Bonita ook is, het is weer tijd om te gaan.

Bij het eerste ochtend licht maken we ons klaar om te gaan. Maar dan klinkt ineens een “Dit meen je niet #$%*!!” vanaf het voordek. Een scepter aan stuurboord van de boot blijkt volledig te zijn afgebroken, op vier andere scepter zitten dikke krassen. Blijkbaar is onze buurman niet heel zorgvuldig geweest bij het in- en uitvaren. We melden ons bij het havenkantoor en zij regelen dat de scepter na het weekend gelast kan worden. Balen! We hadden zin om weer te zeilen, te ankeren en te borrelen met Eric en Marleen bij la Gomera. We leggen ons erbij neer en vermaken ons het weekend met klussen, het strand en gezelligheid met Coen en José van de Wildeman. Van hen krijgen we een hoop tips over Suriname en de Cariëb. Dat weekend spreken we ook de buurman, die in veel te vlot Spaans even vrolijk verteld dat hij met een stootwil is blijven hangen en daardoor de Vagebond heeft geraakt. Kan gebeuren, maar er komt geen sorry, geen excuus, geen begrip, onfatsoenlijk vinden wij!

Op maandag ochtend liggen we bij de werf en wordt de scepter zeer zorgvuldig gelast. Door het lassen en slijpen is de verf op de romp iets beschadigd. We willen dit zelf bijwerken maar men wil ons niet tegemoet komen in de havenkosten. We zijn er klaar mee, klaar met havens, morgen naar la Gomera, heerlijk ankeren!

Zorgvuldig wordt de scepter gelast.

Inmiddels is de relaxe 15 knopen voorspelde wind van zaterdag veranderd in een stevige bries van 20 knopen. We wagen het er toch op en verlaten de haven goed voorbereid met een rif en kotter. Na een kleine twee uur van vrijwel wind stilte (we voelen ons een beetje voor lul met een rif) belanden we BAM! in de acceleratie zone van la Palma. Ruim 30 knopen wind schuin van voren. We trekken er nog snel een tweede rif in en verschuilen ons daarna achter de buiskap voor het water dat over komt. De Vagebond doet het fantastisch en galloppeerd met top snelheid over de golven richting la Gomera . Wij moeten, na twee weken als landrotten te hebben geleefd, een beetje inslingeren. Als twee zombies zitten we knus naast elkaar onder de buiskap, starend naar het bruisende oceaanwater dat onder ons door spuit. Dan ineens verschijnt daar een enorme kop…een mix van schrik en euforie gaat door ons heen! Er ligt hier gewoon een walvis!! Terwijl de Vagebond met ruim 6 knopen lekker door spurt, staren wij net zo lang tot het enorme gevaarte ons met een spuit gedag zegt en verdwijnt in de enorme water massa. Perplex en met een big smile kijken we elkaar aan, wow!! Maar tegerlijk ook afvragend of deze reus hier al lag, wat als wij er met 6 knopen tegenaan waren gevaren..?? We mijmeren nog even door als la Gomera alweer in zicht is. Ook hier belanden we nog even in de acceleratie achtbaan voor we in de windstille baai ons anker uitgooien. We zijn er weer # la Gomera # fantastisch eiland # eindelijk ankeren # tijd voor bier!

Bye bye Isla Bonita!

Hans op de uitkijk

Zeezeilen gaat niet altijd over rozen…

Dertig jaar! Reden voor een feestje! En wat voor een feestje… Een gigantisch dakterras, uitzicht op zee, borrelen met gezellige mensen uit de haven en met als grootste cadeau pap, mam en Joris!!!

FEEST!! # 30 jaar # verjaardag zuid-wester # party op het dakterras

Een week van tevoren wist ik nog van niks en nu staan we op de luchthaven van la Palma wachtend op pap en mam die komen. Wanneer de deur van de aankomsthal openschuift staan daar niet twee maar drie bekende koppies! Mijn kleine grote broer is ook mee, wat een top verrassing!!

Naast het vieren van deze onvergetelijke verjaardag touren we een week lang in een (iets te kleine) Fiat panda het eiland rond. La Palma is veelzijdig mooi! We maken een prachtige vulkaan wandeling bij el Pilar. We doorkruisen de waterval bij los Tilos en lopen door de indrukwekkende kloof over een rivierbedding. We genieten van de zon, zee en het intens zwarte strand. Voor een bezoekje aan de grotwoningen in Candelaria rijden we over een klein stijl weggetje naar beneden. Op de terugweg merken we pas echt hoe stijl dit weggetje is als onze panda de laatste bult net niet omhoog komt. We stappen uit, Hans geeft vol gas in z’n één en wij geven een duwtje voor de show. Het lukt, we zijn boven en om dit te vieren belanden we met een biertje en een heerlijke tapas op het terras. De volgende dag beklimmen we het hoogste punt van het eiland, roque de los Muchasos (2426 m) waar we boven de wolken wachten tot de zon onder gaat. Een magisch moment waarbij de lucht haar mooiste kleuren laat zien en waarbij de temperatuur daalt van een heerlijke 25 naar een frisse 7 graden! Met de verwarming aan, knus op de achterbank rollen we in onze panda de berg af naar Tazacorte. Daar logeren we met z’n allen in een heerlijk appartement met uitzicht op de haven én de enorme bananen plantages. ’s Ochtends samen ontbijten en ’s middags borrelen op het dakterras, genieten!!

Vulkaan wandeling el Pilar

Waterval los Tilos 

Roque de los Muchasos

Zonsondergang boven de wolken, magisch!!

Het waren fantastische dagen en enorm vertrouwd om samen te zijn. Met een dikke knuffel en een traan nemen we afscheid en kijken nu al uit naar een volgend bezoek!

Zonsopkomst la Gomera

Sommige momenten zijn niet in woorden te beschrijven. In alle vroegte vertrekken we naar la Palma waar pap en mam op bezoek komen en waar een borrel met de Maximo, Linde en Tijd ons opwacht, we hebben er zin in! Wanneer we achterom kijken kleurt de zon de hemel vurig rood.

La Gomera, hét wandel eiland bij uitstek, tijd om de beentjes te strekken!

We liggen voor anker bij Valle Gran Rey, een leuk vissersdorpje aan de voet van een inmense rotswand. Via maps.me gaan we op zoek naar een wandelroute in de buurt. Een route die begint over een prachtig mozaïek betegeld pad, gaat over in een steeds stijler wordend pad. Met handen en voeten klimmen we als berg geiten langs rotswanden omhoog. Soms is het net een speurtocht en volgen we de oranje stip, witte streep, of blauw/gele vlag om op de route te blijven. 5 uur lang doen we erover om 11km af te leggen. Moe maar voldaan komen we terug bij de Vagebond voor een duik en een borrel.

Met handen en voeten naar boven

Route volgen # hoopje stenen of de oranje stip?

Na twee dagen rust is het tijd voor een nieuwe wandeling, we gaan naar het nationale park! In alle vroegte, het is nog donker, nemen we om 8 uur de bus naar Pajagito. Anderhalf uur later stappen, samen met nog 10 fanatieke wandelaars, uit. Binnen een minuut is iedereen in de bosjes verdwenen en staan we alleen voor een groot bord met wandelpaden. We gaan het gewoon doen! Route 18, de master route van het eiland, 16 km bergje op, bergje af met een geplande duur van 9 uur en 10 minuten!

De route is fantastisch!! We komen langs de mooiste uitzichtpunten en wandelen dwars door de sprookjes achtige laurierbossen. Zes uur later zitten we met gestrekte beentjes in het bushokje te wachten. Trots op onze zeebenen!

Met Lanzarote achter ons, Fuertefentura aan onze linker zijde, la Palma om het hoekje, Tenerife in zicht en heel in de verte la Gomera, zeilen we tussen de Canarische eilanden! Normaal kies je één eiland uit, boek je een vlucht en ga je een week vakantie vieren. Nu komen bijna alle eilanden binnen twee dagen aan ons voorbij! Ik vind het indrukwekkend!

Vooral Tenerife is fascinerend, de immense vulkaan op het eiland is al van verre te zien. ’s nachts gaan de lichtjes van het eiland over in de prachtige sterrenhemel. Het liefst zouden we ze allemaal even aan doen en een weekje vakantie vieren! Maar helaas, het klinkt misschien gek, geen tijd.. We kiezen één eiland uit, la Gomera! Een ruime 200 mijl varen vanaf Lanzarote. Voor ons gevoel worden de zeemijlen steeds korter. Vorig jaar was een honderd mijl naar Ramsgate het kanaal over een hele tocht, nu varen we ‘even’ in twee nachtjes naar la Gomera.

We gaan als een speer! We moeten zelfs iets vaart minderen om niet in het donker aan te komen. Dit is best lastig als je al in de acceleratie zone van het eiland bent. Deze acceleratie zones ontstaan wanneer de wind van over de oceaan plots een eiland tegen komen, hierdoor kan er tot 15 knopen meer wind staan. Op deze manier vliegen we zelfs met dubbel gereefd grootzeil met 6 knopen snelheid langs de donkere kust van la Gomera. Wanneer de zon opkomt worden de immense contouren van het eiland zichtbaar, wow! We gooien ons anker uit in donkerblauw water, waar zelfs op twaalf meter diepte de zwarte zandbodem zichtbaar is. Klaar om een weekje te relaxen!! Of toch niet…..

De waterpomp slaat aan, de watertanks zijn leeg en de blikken bier ‘drijven’ onder de vlonders! “Dit meen je niet!!”, roepen we in koor. Er is een kraantje los geschoten waardoor de watertanks zijn leeggelopen onder de vlonders. Laten we nu net op Lanzarote twee boodschappen karren vol voorraad onder die vlonders hebben gepropt.. De uren erna staat de hele boot vol met levensmiddelen en zijn we aan het hozen en dweilen, waarom!?!

Als we aan het einde van de dag na een frisse duik met een biertje in de kuip genieten van het prachtige uitzicht weten we waarom, HIEROM!!!

Met de aller grootste dank aan onze lieve opa, Wil Brockhus!! 

‘Hans, wil je even meekijken, volgens mij hebben we geen schroefwater meer…

Het is één uur s’ nachts, precies 12 uur geleden zijn we in convooi samen met de Liefde en de Bojangles vertrokken uit Rabat. Afgelopen dagen werd, soms meedere malen per dag, een palaver gehouden om het goede weergat naar de Canarische eilanden te vinden. Verschillende weermodellen werden naast elkaar gelegd en allemaal voorspellen ze heel weinig wind. Zondagmiddag blijkt uiteindelijk de beste optie met de meeste wind. We maken de boot klaar, slaan de laatste verse groente en fruit in op de medina en tanken diesel, er vanuit gaande dat we veel moeten motoren.

Wachten bij de douane

In convooi achter de pilotboot

We klaren uit bij de douane en varen met z’n drietjes achter de pilotboot aan naar buiten. Met nog een laatste blik op de kasbah van Rabat laten we Marokko achter ons. Met de paar knoopjes wind die er staat proberen we te zeilen, en zo dobberen we met 2.5 knopen snelheid richting de canarische eilanden en vormen we al snel de achterhoede van de Nederlandse vloot. Inmiddels is het één uur ’s nachts en is de wind helemaal weg, tijd om de motor te starten….

Zonder motor dobberen we de nacht door. De Bojangles is nog in de buurt en zij dobberen in de nachtbheel lief met ons mee voor eventuele assistentie, schatten zijn jullie! De volgende dag ligt Hans in een spiegelgladde, helderblauwe oceaan onder de boot en doet ons vermoeden bevestigen, we zijn schroef verloren! Ai dat wordt een lange tocht.. We zetten de knop om, accepteren dat we er lang over doen en dat 2.5 knoop best een top snelheid is. Langzaam wordt de afstand tussen de vloot steeds groter maar we houden elkaar via de mail op de hoogte.

Held!

Een duik in 2 km waterdiepte

Als snel zitten we in een heerlijk ritme en accepteren we de situatie zoals deze is. Gedwongen onbezorgd zeilen naar onze volgende bestemming. Geen afwegingen hoeven maken of de motor aan of uit moet, geen uren lang gepruttel, geen angst dat we met de schroef vast komen te zitten in een Marokkaans visnet, gewoon back to basic. De oceaan is super rustig, geen deining, soms zelfs spiegelglad. Dit maakt het leven aan boord enorm comfortabel! We lezen boeken, kijken serie, doen spelletjes en staren uren naar het helder blauwe water. We vangen vis, een tonijn(tje) en een mahi mahi en bereiden de lekkerste maaltijden. Regelmatig word ons geduld op de proef gesteld, de wind is erg variabel in kracht en richting waardoor we bijna een dagtaak hebben aan het stellen van de zeilen. Soms varen we in één uur tijd alle koersen van de windroos. Aan de wind, halve wind, met kotter, genua of genaker, alles komt voorbij! Het is enorm frustrerend, soms sjezen we met 6 knopen snelheid achter ons rode wapen aan. Om vervolgens uren stil te liggen en met één knoop snelheid in de goede richting te dobberen.

Tonijn!!

Ons ‘nieuwe’ rode wapen

Windstiltes

Prachtige luchten

We gaan ook op zoek naar een nieuwe schroef! Via de ssb hebben we mailcontact met de ouders van Hans. In Nederland wordt meteen actie ondernomen en voor we het weten zijn de eerste onderdelen (via familie Bojangles) met het vliegtuig onderweg naar Lanzarote! Wat een fantastisch lieve ouders hebben we toch!!

Na vijf dagen en vijf nachten hebben we eindelijk land in zicht! Voor ons rijst het hoge zwarte vulkanische landschap van Lanzarote! We zijn er bijna en verheugen ons op de ankerbaai bij Graciosa en een duik in het helderblauwe water. Dan worden we opgeroepen via de marifoon door de Liefde, zij zijn een dag eerder gearriveerd bij de ankerbaai. Ze melden ons dat er ruim 35 knopen wind recht de baai in blaast, het fenomeen wind over land (met bergen) geeft enorme wind! We balen maarvbesluiten Graciosa over te slaan en door te varen naar de eerst volgende haven, nog 25 mijl te gaan… De wind neemt langzaam af en draait, we moeten pal kruisen. Een niet al te moeilijke rekensom verteld ons dat we de haven van Arracifa op deze manier nooit gaan halen voor het donker. We dobberen voor de kust van Lanzarote, maar dan… In de zwarte contouren van Lanzarote doemt daar de liefde op, onze redders in nood! Ze nemen ons op sleeptouw en een kleine vier uur later liggen we netjes geparkeerd aan een stijger in Arracifa. 480 mijl op eigen zeilkracht, het is ons (bijna helemaal) gelukt!!

Onze redders in nood

Op sleeptouw door de Liefde

480 mijl zeilen

Zweten als een dolle, een hartslag van 200 slagen/min, benen die steeds zwaarder worden en mijn hoofd roder dan rood… We zijn in de woestijn, de Erg Chebbie en beklimmen een van de hoogste duinen. Eenmaal boven is het uitzicht prachtig! De zon gaat bijna onder en kleurt de duinen rood. Op deze hoogte kunnen we ook de gehele ‘woestijn’ overzien. Geen eindeloze Sahara maar een zandbak van 10 x 30 km. Helaas, maar hierdoor zijn we genezen van een kamelen tocht met overnachting in de ‘woestijn’. We bedenken onze eigen zand expeditie! De terugweg is een sensatie traktatie! Hans sandboard naar beneden, alsof hij van de rode piste in Tirol naar beneden suist en ik neem de slee. We overnachten op de camping met onze tent aan de rand van deze toch wel indrukwekkende zandbak. De volgende ochtend staan we al vroeg paraat voor een sunrise sand walk. De zonsopkomst is magisch! We lopen, rennen en rollen door het zand. En genieten van een ontbijtje terwijl overal groepjes toeristen op kamelen verschijnen, op de weg terug van een overnachting in de ‘woestijn’.

We zijn halverwege onze roadtrip door het magische Marokko. Als twee kampeer leken hebben we de boot achter gelaten in de haven van Rabat en met een volgepakte auto trekken we het binnenland in. We rijden dwars door de het atlas gebergte over de meest afgelegen wegen en komen door de kleinste dorpjes. De mensen zijn altijd even vriendelijk lachen en zwaaien, kinderen die met de auto mee rennen. Een landschap dat ieder half uur veranderd, gesteente in de kleuren rood, geel, wit en zelfs paars. We zien de meest steile berg passen tot uitgestrekte vlaktes en prachtige oases met palmbossen. Ezels, kamelen en vooral heel veel schaap! Soms staan we op luxe campings met de beste douches sinds tijden maar ook op plekken tussen de locals, zwerfkatten en douches waar geen druppel water meer uit komt. De laatste dag dwalen we in de medina van Fes waar kleuren, geuren en de mensen op je af komen. We zijn onder de indruk!!

Inmiddels zijn we bijna profs op kampeer gebied. Binnen twee minuten hebben we onze tent opgezet en zitten we geïnstalleerd op onze comfortseats proostend met een colaatje. We durven het zelfs aan om twee nachten wild te kamperen. We staan aan de prachtigste bergmeertjes, maken ons eigen kampvuur en nemen een (nacht) duik in het koude water. Wildkamperen is net als ankeren, super relax!!

Na 8 nachten komt ook aan dit avontuur aan een einde. We zijn moe, moe van alle indrukken die dit land ons heeft gegeven. Het was fantastisch, genieten, indrukwekkend, Marokko is magisch! Maar wat zijn we blij om weer thuis te zijn, thuis op de Vagebond.

Sommige beelden zijn niet in woorden uit te drukken…..

Deze slideshow vereist JavaScript.

Route:
Rabat – cascade d’ Ouzoud – lac Tislit – Todrakloof – Merzouga – source bleue – lac Aguelmame sidi ali – Azrou – (via Fes) Rabat

Totaal 1700 km!!

We zijn onderweg, onderweg naar het land van duizend en één nachten, onderweg naar Marokko!

De ondergaande zon kleurt de baai bij Faro vurig rood. Onder luid gejuich van de Maximo (Eric en Marleen we gaan jullie missen!) en de Usuaia laveren we de ankerbaai uit. Met de stroom mee belanden we nog even in een soort wildwaterbaan en worden met 9 knopen snelheid naar buiten gespoeld, de donkere nacht in.

Kruisend de baai bij Faro naar buiten 

Één van de duizend nachten op zee…. Met een fonkelende sterrenhemel waar je langzaam in verdwaald, golven die de Vagebond (soms minder) rustig heen en weer slingeren. Een gevoel van alleen op de wereld, samen sterk maar soms ook eenzaam vechtend tegen de slaap.

De weg naar Marokko geeft ons twee nachten en één dag zeilen. Een constante wind zorgt dat we de hele weg comfortabel kunnen zeilen op een soms iets hobbelige zee. We varen samen met de Bojangles en hebben onderweg gezellig marifoon contact. Uit het steeds blauwer wordende oceaan water hengelen we onze eerste geel tropisch gekleurde mahi mahi binnen! We zijn onder de indruk!! Een beetje onwennig, dit is geen makreeltje meer, weten we deze prachtige vis klaar te maken voor de pan. Een paar uur later smikkelen we van een fantastische lunch op top locatie! We hebben net de laatste hap opgesmikkeld wanneer de hengel opnieuw uitgaat! Dit keer hebben we zijn grotere broer te pakken! En niet heel veel later vangen we er nog een! We nodigen Bojangles uit voor een diner in Rabat en halen de hengel binnen om overbevissing te voorkomen.

Het is drie uur in de ochtend, de wind valt weg, nog 20 mijl varen, de nacht is donker en overal om ons heen liggen visnetten. Een belletje via de marifoon met de Bojangles doet ons weten dat zij net een half uur hebben gestoeid met een visnet om los te komen. We durven de motor niet te starten, bang dat deze visnetten in de schroef komen, en met 1, soms 2 knopen snelheid dobberen we richting Rabat.

Een oceaan die steeds blauwer wordt 

Wanneer de zon omkomt en er genoeg zicht is om eventuele visnetten te ontwijken starten we de motor. Om 11 uur in de ochtend komen we samen met de Bojangles aan bij de havenhoofden van Rabat, precies laagwater springtij. Wachtend op de pilotboot die ons naar binnen loodst genieten we van het nieuwe continent dat voor ons ligt. Met het gevoel of we in de fatamorgana van de efteling zijn beland varen we, met soms een kleine surf, naar binnen. Dit voelt nu al als een sprookje!

Aanloop Rabat, fatamorgana!! 

De kajuit kleurt oranje met de 100m2 spinaker welke uitgespreid ligt. Het oude jaren 80 retro oranje doek macht perfect met de nieuwe fluorescerende hippe versie! Af en toe komen de blonde haren van Hans tevoorschijn met het monotone getik van de naaimachine op de achtergrond. Meters doek worden zorgvuldig op maat gemaakt, aan elkaar geplakt en uiteindelijk gestikt. Ruim twee dagen later zit er een compleet nieuw onderlijk in en de schoothoek is verstevigd. Ons lichtweerzeil is weer ready to use!! Super trots op mijn zeilmaker!!!

Testvlucht geslaagd

Ook de baai bij Faro, waar we voor anker liggen, kleurt oranje! In een omgeving die aandoet als de Nederlandse wadden loopt een spontane actie uit in een borrel met 10 Nederlandse boten in de locale kroeg op het eiland Culatra. ‘ Vertrekkersdag ‘ 2.0 op een top locatie! Kinderen, volwassenen, vertrekkers, oud-vertrekkers, grote boten, kleine boten allemaal in de baai bij Faro! Niet heel internationaal maar wel lekker oranje en super gezellig!!!

Ankeren bij Faro (dank aan Bojangles)

Vanavond verlaten we het Europese vaste land en zetten koers naar Marokko, tijd voor nieuwe kleuren..