‘Kut neeeee….!!’ Een schreeuw vanuit de kuip, ik sprint naar buiten. Hans kijkt met een verslagen gezicht en wijst naar het water, daar gaat ons nieuwe zonnepaneel!

Sinds ons vertrek uit Nederland hebben we slechts een nachtje in een haven gelegen. We vinden het heerlijk om na een dag zeilen ons anker uit te gooien in een mooi baaitje ipv een drukke marina op te zoeken. We zijn blij dat we vooraf hebben geïnvesteerd om tijdens onze reis zo onafhankelijk mogelijk te zijn. Een watermaker, een dingy met 8pk motor en een goede energievoorziening…

Prachtig ankeren, ria Viviero

We zijn uit Nederland vertrokken met 5 zonnepanelen (totaal 180 watt) en een Rutland windgenerator om zo onze accu’s op pijl te houden. (Joris zou trots op ons zijn, zoveel groene energie!) Die volle accu’s hebben we onder andere nodig om water te maken, biertjes te koelen en niet geheel onbelangrijk, om onze tandenborstel op te laden. Hier in de Spaanse Rias is het niet altijd Costa del Sol. Het komt regelmatig voor dat het een aantal dagen achtereen mistig is met miezerige regen en nauwelijks wind. Dit komt doordat de warme lucht van het land in aanraking komt met de koude Atlantische lucht en blijft hangen in de hoge kustlijn. Dit soort dagen komt onze energievoorraad niet ten goede.. Hoogste tijd dus om twee extra zonnepanelen op de buiskap te monteren.

Naaiatelier Vagebond

Solarboot

Daar gaat ie, zwembroek, duikbril en zwemvliezen, 7 meter naar beneden op zoek naar het zonnepaneel. Na 5 keer duiken komt Hans met een glimlach boven, ‘ik heb hem!!’ We kunnen weer verder. Na anderhalve dag klussen doen ook deze twee panelen (totaal 100 watt) hun werk. Met bijna 15 ampère in het volle zonnetje hebben we ons welverdiende klusbiertje lekker zongekoeld!!

Zongekoelde biertjes!!

Dolfijnen! Hans ik zie dolfijnen! Nu zie ik ze echt, 1,2,3.. een groep van 15 a 20 dolfijnen zwemmen langs de boot en spelen voor de boeg. De zon is net onder, Hans ligt te slapen en wordt wakker van mijn gejuich. Samen sprinten we naar het voordek en genieten ruim een kwartier van deze show. De witte buiken lichten op in het maanlicht en ze sjezen voor de boeg langs. De eerste etappe van de Golf.

Dolfijnen bij de boot!

Vanaf de Scillys maken we een pitstop in Camaret sur Mer. Er is een harde zuid westen wind voorspeld en die willen we liever vermijden. In Camaret sur Mer is het vooral veel gezelligheid met Eric en Marleen (Maximo). Borrelen, etentjes, een Frans ontbijtje en samen heel veel gribfiles en weerkaartjes bekijken.

Camaret sur mer

Na drie dagen breidt het Azoren hoog zich uit en lijkt het weer gunstig om verder te varen richting Spanje. Alleen bij Finesterre waait het ruim 30 knopen door een lage druk gebied boven Spanje. We kiezen er daarom voor om iets meer naar het oosten te varen en Ribadeo aan te doen ipv het welbekende a Coruna.

Het oversteken van de Golf van Biscaye is altijd een dingentje en binnen het zeilerswereldje gaan er veel verhalen te ronde. Stormen, hoge golven en snelle weersveranderingen. Maar ook dolfijnen, walvissen en uiteindelijk de Spaanse zon. Met veel respect beginnen we daarom aan deze trip. In het begin was er weinig wind en hebben we ruim 30 uur achtereen met de genaker kunnen varen. Wat zijn wij blij met deze 100m2 rode lap doek, die ons met een kleine 10 knopen wind toch ruim 4 knopen comfortabele snelheid geeft. Onderweg worden we nog een paar keer begroet door dolfijnen en twee grienden die langs zwemmen. De laatste avond wordt de eindsprint ingezet. De (bakstag) wind neemt toe, 20 knopen met uitschieters tot 26 knopen. Met dubbelrif, genua en kotter sjezen we de nacht door. In de ochtend laten we ons anker zakken in ria Ribadeo en worden we door de Maximo verwelkomt met een heerlijk ontbijtje. De Golf, we dit it!!

30 uur cruisen met de genaker

Onderweg is het prachtig weer

Spelletjes tijd!

In een lagune van helder blauw water zeilen we tijdens hoogwater van het eiland Tresco naar St Marys. De Scilly Islands zijn een voorproefje op de tropische plekken die voor ons liggen.

Even was er de twijfel of we niet gelijk de golf van Biscay over zouden steken richting Spanje. Er deed zich immers een prachtig weergat voor. We zijn blij dat we deze Britse eilanden groep niet hebben overgeslagen. Een prachtig uitstapje op weg naar het zuiden.

Tussen de rotsen schuilt een blauwe oase van rust, omgeven door witte stranden en groene heuvels. Door het gematigde klimaat groeien er op de eilanden de meest exotische bloemen en planten. Vooral het eiland Tresco heeft een zeer gevarieerde flora en fauna. Het grootste eiland, Saint Marys, is wat meer gecultiveerd. Hier bevindt zich de hoofdstad van de eilandengroep, Hugh Town. Iets minder tropisch is de watertemperatuur, slechts 14 graden. Hoe aantrekkelijk blauw het water er ook uit ziet, een duik langer dan 5 minuten is niet echt mogelijk.

Ook hier op de Scillys weer alle lof voor de Engelse gastvrijheid! Wat begon met de vraag of wij als verwende jonge lui met de boot van onze pap op stap waren, eindigd in een gezellig etentje aan boord. Ons Nederlands perfectionisme wordt een klein beetje voor gek verklaard. Al zijn wij hier best wel een klein beetje trots op!

” Gaan jullie mee naar de pub?”, vragen David en David, die we net 5 minuten geleden hebben ontmoet. David is de tuiger en komt samen met David, een oude schoolvriend, langs om onze verstaging te controleren. Dit is een verplichting vanuit de verzekering en hier waren wij in Nederland nog niet aan toegekomen.

Eerder die dag verlaten we in de regen Goran Haven, genua uit en 20 mijl met de wind in de rug cruisen langs de Engelse kust. Eenmaal bij Falmouth is het een wirwar aan boten liggend aan moorings. We zigzaggen naar de haven en meren aan met de boegspriet van Akzo Nobel in onze kont! De boot is vorige week gedoopt en ze bereiden zich nu voor op een training naar Lissabon. Wat een geluk dat wij dit race apparaat van zo dichtbij hebben kunnen bekijken. We maken optimaal gebruik van de faciliteiten in de haven (lees een half uur douchen) en gaan een dag later weer voor anker net buiten Falmouth.

Race apparaat!

De boegspriet van Akzo Nobel

De volgende dag zeilen we met David het world championship working boats mee! Een fantastische ervaring! 16 oerdegelijke vissersschepen tussen de 28 en 32 ft met een enorm gaffeltuig verschijnen aan de startlijn. Het is indrukwekkend om met deze schepen wedstrijd te zeilen! Het is super gezellig met de crew, David, David, Ben, Jack en Steve, aan boord! Na de wedstrijd een biertje op de kant en op zondag na afloop een bbq, we voelen ons enorm welkom hier.

Naast het zeilen van de wedstrijden bezoeken we Falmouth, een bruisende zeilers/vissers stad met veel leuke winkeltjes en restaurants. We varen de rivier op en verbazen ons over de prachtige natuur rondom. Overal kleine kreekjes en bosranden die rijken tot aan het water. Bij st Mawes maken we een wandeling langs de kust, verspreid staan verdedigingswerken vanuit de tweede wereldoorlog en eerder. Falmouth en omgeving is fantastisch!

Voordat we naar de Scillys varen, zeilen we, om het af te leren, nog een avondwedstrijdje mee. Inmiddels kennen we de boot een beetje waardoor het steeds gemakkelijker gaat. Er staat weinig wind en pas om 21 uur dobberen we de haven in, waarna we door Nikky (Davids vrouw) getrakteerd worden op een heerlijke vispie. Thanks to you guys for this wonderful time in Falmouth! We won’t forget!

Falmouth Fantastic!!

Met tien knopen over de grond scheuren we tijdens zonsopkomst langs de Needles. We zijn weer onderweg!

Needles bij zonsopkomst 

Afgelopen week hebben we doorgebracht op het eiland Wight. Ankeren, wandelen, zwemmen, plaatsjes bezoeken en als kinderen rennen over de rotsen bij whitecliff bay! Toch komt de onrust naar boven om weer verder te varen, we willen tenslotte de wereld rond!

Pilots, kaarten en boeken worden opgeslagen, we halen een extra weerkaartje binnen en bekijken de stromingstabellen. En dan wordt het een keus maken. Worden het de Kanaaleilanden, Falmouth of toch Brest..? Keuzes maken, iets waar we beide niet zo goed in zijn.

De Kanaaleilanden lijken ons super mooi en we zijn benieuwd naar de Alderney race. Brest is het meest dichtbij ons volgende doel, het oversteken van de Golf van Biscay. En bij Falmouth kunnen we opnieuw keuzes maken, steken we de golf van Biscay over, maken we een tussenstop of varen we nog even langs de Scillys.. Na veel wikken en wegen kiezen we voor de laatste optie, omdat we dan al een heel eind westwaarts zijn en we daar opnieuw kunnen kiezen. Soms mis ik wel eens een handboek keuzes maken. Voor nu volgen we Hans motto; we maken een keuze, gaan hier voor 100% voor en genieten!

Inmiddels zijn we op onze volgende bestemming en dit is toch niet Falmouth… Toen we, net voor aankomst, nog even door de pilot bladerde kwamen we aantrekkelijkere plaatjes tegen, twijfel!! Op het laatste moment zijn we rechtsaf geslagen richting Fowey en liggen we voor anker bij Goran Haven, een geweldige keuze!!!

Ankeren bij Goran Haven

Met een grote rode parasol van 100m2 voor ons varen we zuidwaarts langs de Engelse kust bij Dover. In Nederland is het hitteplan van kracht, opa’s en oma’s worden binnen gehouden, treinen rijden met vertragingen en scholen gaan eerder dicht. Hier op zee is het prima uit te houden! Deze eerste trip is een cadeautje! Zon, warm, lange dagen, korte nachten, vlakke zee, zeilen met genaker, en verse vis! We genieten!

Na bijna 48 uur varen kunnen we de verleiding van het mooie weer niet weerstaan en slaan rechts af de Solent op. Vlak bij Cowes gooien we ons anker uit en worden we verwelkomt door een dolfijn die een showtje weggeeft! We nemen een duik in het frisse water en roken de vers gevangen makreeltjes op de bbq! We hopen op onze reis nog meer van deze cadeautjes uit te mogen pakken, wat een fantastisch begin!

Grote rode parasol

Vers gevangen makreel roken op de bbq

Ankeren bij Cowes

Al schrijvend, zeilen we met een klein lopend windje het Volkerrak over, we zijn vertrokken!

Moe maar voldaan gooiden we vanmiddag de trossen los van ons vertrouwde plekje in Hellevoetsluis. We zijn er eindelijk klaar voor, denken we… we gaan gewoon! Het log is gereset, duizenden nieuwe zeemijlen liggen voor ons! Het hoogtepunt bereikte we nog geen vijf minuten na vertrek. Bij het hijsen van het grootzeil bleek de sjeckle niet goed te zijn aangehaakt. Het grootzeil kwam met een vaart naar beneden en de val hing vervolgens hoog boven in de mast! In klimtuig gehesen klom Hans tot boven in de mast om de grootzeilval weer mee naar beneden te nemen. ‘ nu ik hier toch ben kan ik ook wel gelijk het windvaantje repareren’ Een uurtje later popt de kurk van de champagne en vieren we ons vertrek!

Hoogtepunt

Afgelopen week werd ook een dieptepunt bereikt. Gewapend met ieder een boodschappenkar bombarderen we drie supermarkten en zijn we tot middernacht bezig om al het proviand een plekje te geven. Met speciale dank aan Thomas, Annerike en lieve Kids vullen we maar liefst 54 melkvaatjes met pasta, rijst, bloem, koffiebonen en havermout. Met de ingeslagen voorraad kunnen we een hele anker baai voorzien van een uitgebreide bbq!
De volgende ochtend blijkt de waterlijn, helemaal na het tanken van water en diesel, toch wel flink gezakt te zijn. Dieper kan echt niet meer…

Thanks Thomas, Annerieke en kids!!!

Dieptepunt!

Naast boodschappen doen, werden de laatste ‘prioriteiten voor vertrek’ lijstjes weggewerkt. Wat betekend, tot diep in de nacht klussen, vijf keer naar dezelfde winkel omdat je toch nog iets bent vergeten en nog een middagje oefenen met kitesurfen. Ik vraag me nog steeds af hoe het kan dat na bijna zes jaar voorbereiding toch alles op het laatste moment aankomt ..

Uiteindelijk zetten we vanmiddag een laatste streep, sleutels inleveren bij de havenmeester. We gaan!

Bij zonsondergang gooien we ons anker uit op de plek waar Hans mij ruim anderhalf jaar geleden ten huwelijk vroeg.. Hoe romantisch kan het begin van een wereldreis zijn!

We worden wakker met een kater van emoties. Zondag was een fantastisch afscheid. Het was super gezellig, wat het uitzwaaien niet makkelijk maakte. Dan is toch het moment daar, we gooien onze trossen los. Met een lach en een traan blijven we zwaaien naar alle mensen die we lief hebben, naast elkaar staande aan de waterkant, kippenvel!! Gisteren was een dag met familie, ontspannen, twee gezinnen, twee boten en prachtig zeilweer! Een kadootje om op deze manier tot het laatste moment van elkaar kunnen genieten. Afscheid nemen is niet makkelijk, zelfs moeilijker dan we hadden verwacht, dit betekend alleen maar hoeveel lieve mensen we om ons heen hebben!

(c) Kitty

(c) Kitty

(c) Kitty

(c) Kitty

(c) Kitty

(c) Kitty

Afgelopen weken was een rollercoaster van klussen, bestellen en regelen. En hebben we, na als die jaren voorbereiding,  kunnen ervaren wat vertrekken nu echt is.

Voor ons is vertrekken….

• Geen rust in je hoofd
• Een kluslijst die niet korter maar langer wordt
• Heel veel leuke afspraakjes met familie, vrienden en collega’s
• Klussen tot in de late uurtjes
• Liever klussen dan eindeloos regelen en bestellen
• Afscheid nemen van de mensen die we lief hebben
• Onzekerheid of alles wel op orde en geregeld is
• Best moeilijk…….!!

Stiekem zijn we blij dat de eerste echte voorjaarsstorm ons nog een paar dagen in onze oude vertrouwde haven houdt. Met 30-40 knopen over het dek, schommelend in onze box komen we langzaam tot rust. Op ons gemak werken we komende dagen de laatste essentiële klussen van de kluslijst af, doen we boodschappen en geven we alle persoonlijke cadeautjes die we tijdens ons afscheid hebben gekregen een plekje op de boot.

Lieve Lieve mensen, we gaan jullie missen! En bij ons volgens blog zijn we echt vertrokken…

Dag lieve mensen…..

….we gaan jullie missen!!

We gaan het redden, de laatste sluis van vandaag. Na ruim anderhalve week stuurloos, sturen we nu vol trots met ons nieuwe stuursysteem de sluis in. Afgelopen week hebben we de hydraulische stuurpomp en leidingen vervangen zodat we niet 7 maar 3 keer rond hoeven te draaien om van stuurboord naar bakboord te sturen, een heel stuk veiliger tijdens het sturen op de golven. Ook hebben we een ‘bypass’ aangelegd waardoor we hopelijk meer gevoel op het roer hebben tijdens het zeilen.

Blij met het nieuwe stuurwiel

Hydraulische leidingen vullen en ontluchten

De volgende ochtend vroeg varen we, ingepakt in zeilpak en handschoenen, langs Dordrecht via de Biesbosch naar Drimmelen, onze eerste tocht dit jaar! Vertrouwd meren we af langs de botenkraan, waar ze de volgende dag het water uit gehesen wordt voor een grote beurt. Terug op de plek waar we drie jaar lang geklust hebben. En het voelt weer als toen…  s’ ochtends met de auto naar Drimmelen, klussen tot in de late middag uurtjes en een klusbiertje bij thuiskomst in hotel Brockhus. Deze keer niet voor drie jaar, we hopen deze klus sessie in twee weken af te ronden. Het onderwaterschip moet worden voorzien van een nieuwe laag anti –fouling, de stootlijst opnieuw gekit en de roestplekjes op de boeg en het roer moeten worden aangepakt (= 2x primer + 3x coating + plamuren + 2x aflakken = weer een mooie boot) plus nog een hele hoop andere klussen. In de avonduren prikken we elkaar lek met tyfus, rabiës en gele koorts, wat de klusspieren in de armen niet ten goede komt. Ook word de bestellijst verder ingekort en maken we de buren blij met nog meer pakketje. Het voelt zo oud en vertrouwd, gaan we echt al vertrekken over een kleine 4 weken?!!

In de vroege ochtend het water uit

Gatenkaas op de boeg

Het roer gaat kaal

Stootlijst opnieuw kitten

Prikken!!

De buiskap, iets waarvan we allebei vinden dat het de uitstraling van de boot niet ten goede komt, maar zeker onmisbaar tijdens een wereldomzeiling. Een hele uitdaging dus om een mooi passend exemplaar voor de Vagebond te maken. Na weken loeren naar andere buurbuiskappen in de haven zijn we hartje winter begonnen aan stap één, het buizenframe. Dit moet hét model worden van onze nieuwe buiskap, of toch niet…..nog een beetje bijvormen, iets meer bolling, minder hoekig, na drie dagen passen en meten zijn we er uit! We brengen onze gekromde stalen stokjes naar de zeilmaker, die het model namaakt in stevig RVS. Klaar voor stap twee, het maken van de mallen. We gebruiken hiervoor dubbelzijdige tape en stevig niet rekbaar zeil. Doordat we afgelopen jaar zelf de bimini hebben gemaakt, zijn we al enigszins geoefend en gaat het lekker vlot. Eenmaal alle mallen verzameld, kan ons huis omgebouwd worden tot zeilmakerij. Meters doek verspreiden zich in de woonkamer. Wanneer we in de tussentijd verhuizen, verhuist de zeilmakerij mee naar pap en mam. Op de boot leggen we de laatste hand aan ons kunstwerk en werken we deze af met biesband en monteren we, ter veiligheid, een grijpbeugel. Weer een klus geklaard, eentje waar we behoorlijk tegen op keken maar super trots op zijn.

Mallen maken

Zeilmakerij Brockhus vd Wetering

Passen en meten

Trots op het eindresultaat!

Inmiddels zijn de eerste weken voorbij gevlogen en zijn we al aardig gewend aan het leven aan boord. Vertrekkersstress hebben we zeker, nog maar 40 dagen en de kluslijst is nog lang! Momenteel zijn we stuurloos, omdat we het hydraulische stuursysteem aan het vervangen zijn. Daarna moet ze nog een keer het water uit voor een grote beurt. We maken klusdagen van ruim 12 uur maar we genieten enorm. Genieten van de gezelligheid in de haven, het afspreken met vrienden en familie, van een mooie buiskap die af is en vooral van de vrijheid! Dit avontuur is nu al fantastisch!!